แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 497

ด้านนอกตำหนักหย่งเหอ เหล่านางสนมทั้งหมดต่างพากันมานั่งคุกเข่าลงเป็นแถว

พวกนางทั้งหมดล้วนแต่บ่นโอดครวญว่าฝ่าบาทปฏิบัติต่อฮองเฮาหาได้มีความเป็นธรรมไม่

หากฝ่าบาทจักใจร้ายกับพวกนางก็พอแล้ว ฮองเฮาที่ดีเลิศเช่นนี้ เพื่อส่งข้าวสารอาหารแห้ง พระนางหาได้กังวลถึงความปลอดภัยของตนเองไม่ ผลลัพธ์ที่ได้เล่า?

เพียงแค่หรงเฟยกลับมาที่วัง ฝ่าบาทก็กระทำตัวเย็นชาต่อฮองเฮาไปในทันที ทั้งยังสั่งให้นางปิดตำหนักสำนึกตนอีก

มิแปลกใจเลยที่ฮองเฮาจะทรงเหนื่อยใจจนอยากจะสละตำแหน่งของตนเองทิ้ง เพื่อหนีออกไปจากวังหลวง

หากแต่ฝ่าบาทกลับยืนกรานที่ขังคนผู้หนึ่งเอาไว้ในวังหลวงเช่นนี้ ช่างทำให้ผู้อื่นนึกโมโหยิ่งนัก!

พวกนางทุกคนจึงพากันมารวมตัวเป็นอนึ่งอันเดียวกันอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

เหล่านางสนมโดยส่วนมากล้วนมีพื้นเพมาจากครอบครัวตระกูลขุนนาง พวกนางต่างพากันลอบส่งจดหมายออกไป หวังว่าพวกเขาจักช่วยกดดันกับทางฝ่าบาทยามอยู่ในท้องพระโรงด้วยอีกทางหนึ่ง

เมื่อเซียวอวี้ได้ยินเช่นนั้น เขาพลันรู้สึกว่ามันไร้สาระยิ่งนัก

ทว่า ฮองเฮาช่างมีความสามารถในการปลุกผู้คนให้ฮึกเหิมขึ้นมาจริง ๆ

เขายอมทำทุกวิธีทาง เพียงเพื่อต้องการจะรั้งนางเอาไว้ แท้จริงแล้ว ตัวของเขาเองก็หาได้แตกต่างจากเหล่านางสนมที่มาคุกเข่าขอร้องให้นางไม่

เซียวอวี้เดิมหาได้คิดสนใจนางสนมเหล่านั้น ทว่า ยิ่งพวกนางร้องตะโกนเสียงดังมากเรื่อย ๆ จนกระทั่งร้องไห้คร่ำครวญที่ดังออกมานั้น หากผู้ใดไม่รู้คงนึกว่าฝ่าบาทสิ้นพระชนม์ไปแล้ว!

เซียวอวี้พลันออกคำสั่งเสียงเข้มไปในทันที

“บอกให้พวกนางไสหัวกลับไปให้หมด”

อย่างไรก็ตาม เหล่าทหารองครักษ์หาได้กล้าแตะต้องสตรีของฝ่าบาทไม่

ท่าทีของพวกนางเต็มไปด้วยความแข็งกร้าว หากผู้ใดเข้ามาแตะต้องตัวละก็พลันตะโกนร้องเรียกออกมาในทันที

บ้างก็เอาปิ่นปักผมจ่อไปที่คอของตนเองเพื่อขู่ว่าจักปลิดชีพตนเองตาย

สถานการณ์เช่นนี้ หาได้มีผู้ใดเคยพบเห็นมาก่อนไม่

เฉินจี๋ที่มิมีทางเลือกอื่น จึงต้องกลับเข้ามารายงานอีกครั้ง

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ทหารยามพวกนั้นจนปัญญาแล้วจริง ๆ ”

ตำหนักฉือหนิง

องค์หญิงใหญ่ที่ได้ยินเรื่องราวทั้งหมดนั้น

พระนางเพิ่งรู้ว่า แท้จริงแล้วฮองเฮาต้องการออกจากวังหลวง

“เปลี่ยนอาภรณ์ให้ข้า! ข้าจักไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท!”

นางรู้สึกแต่แรกแล้วว่า ฮองเฮาควรจักได้มีอิสรภาพไปไหนมาไหนด้วยตนเอง หาใช่การขังนางเอาไว้อยู่ในกำแพงสูงเช่นนี้ไม่

มิแปลกใจเลยที่ฝ่าบาทจักกักขังคนเอาไว้อยู่ในตำหนักหย่งเหอ!

นางช่างโง่เง่ายิ่งนัก ถึงได้เพิ่งมาสังเกตเห็นในยามนี้!

ราตรีนี้ ช่างเป็นค่ำคืนที่มีชีวิตชีวายิ่งนัก

เหล่านางสนมมากมายที่กำลังก่อปัญหาอยู่ด้านนอกตำหนัก องค์หญิงใหญ่เองก็กำลังสร้างปัญหาอยู่ภายในตำหนักหย่งเหอเช่นเดียวกัน

“เซียวฉี เจ้ามันบ้าไปแล้วจริง ๆ !

“ตั้งแต่โบราณมา หาได้มีฮองเฮาขอถอดยศของตนเพื่อออกไปจากวังหลวงไม่!

“นางเป็นภรรยาของเรา ชั่วชีวิตล้วนต้องเป็นของเรา แม้ตายก็ยังต้องฝังอยู่เคียงข้างเรา!”

องค์หญิงใหญ่โมโหมากเสียจน พลันถ่มน้ำลายออกมาโดยมิได้คิดถึงภาพพจน์ของตนเองเลยแม้แต่น้อย

“พุ้ย! เจ้าจักสาปแช่งตนเองก็ย่อมได้ แต่อย่าได้คิดลากฮองเฮาเข้าไปด้วย!

“หากมิเคยมีเป็นแบบอย่าง วันนี้ก็จักได้มีแล้วอย่างไร!

“คู่สามีภรรยาของเหล่าราษฎรยังมีรักมีเลิกมีหย่าร้างได้ เหตุใดเจ้าจักทำไม่ได้เล่า?

“เจ้ารอดูเถิด วันพรุ่งนี้ในท้องพระโรงคงได้เกิดความวุ่นวายขึ้นมาอย่างแน่นอน!”

สายตาของเซียวอวี้พลันมืดครึ้มไปในทันที

“องค์หญิงใหญ่เอ่ยวาจามิคำนึงถึงสถานการณ์ สั่งขังให้อยู่แต่ภายในตำหนักฉือหนิง!”

“ฝ่าบาท ความยุติธรรมอยู่ในใจของคนทุกคน เป็นเพราะเจ้ารังแกฮองเฮาต่างหาก!” เมื่อองค์หญิงใหญ่ถูกนำตัวไปแล้วนั้น นางยังคงเอ่ยร้องโวยวายออกมามิหยุด “เช่นนั้นเจ้ากับหรงเฟยก็อยู่เคียงคู่กันไปจนตายเสีย!”

ปั้ง

เซียวอวี้พลันทุบโต๊ะจนแตกออกมาด้วยฝ่ามือข้างเดียว ดวงตาพลันฉายแววแดงก่ำออกมา

สตรีในวังหลังล้วนแต่เป็นบ้าไปกันหมดแล้ว!