แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 499

ด้านนอกประตูวังนั้นพลันรายล้อมไปด้วยราษฎรมากมาย

“เกิดอะไรขึ้นกัน?”

“ไม่รู้สิ ข้าก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน”

“ข้าได้ยินมาว่าฮองเฮาต้องการหย่าร้าง...”

“อะไรนะ? ! หย่าร้าง? ฮองเฮา? มัน มิน่าจะเป็นไปได้กระมัง!”

สตรีธรรมดาที่อยากจะหย่าร้างนั้น ล้วนแต่ถูกบ้านสามีของตนเองถลกหนังทั้งหมด หากว่าในตระกูลที่สูงส่งขึ้นมาหน่อย ก็จักกล่าวว่า “ไร้การหย่าร้าง มีเพียงแค่ปลดภรรยา” แล้วสถานการณ์ของฮองเฮาเล่า?

เกรงว่าฮองเฮาจักกลายเป็นบ้าไปแล้วกระมัง...

ภายใต้เสียงกลองที่ดังกึ่งก้อง เฟิ่งจิ่วเหยียนเผชิญหน้ากับฝูงชนด้วยสายตาที่แน่วแน่ พลางกล่าวออกมาด้วยความหนักแน่นชัดถ้อยชัดคำว่า

“สวรรค์เบื้องบน!

“ฟ้องร้องเรื่องแรก มีงานแต่ไม่แต่ง งานมงคลสมรสของฮ่องเต้นั้น มีการส่งคนมาแทนที่ตนเองยามที่กล่าวคำนับฟ้าดิน

“ฟ้องร้องเรื่องที่สอง แต่งไร้ความเชื่อ ยามที่เข้าหอนั้น ฮ่องเต้สงสัยในความบริสุทธ์ของข้า กระทำการหยามหน้าผู้คนในตระกูลเฟิ่ง

“ฟ้องร้องเรื่องที่สาม หลงใหลสนมละเลยภรรยา คืนวันงานมงคลสมรส ฝ่าบาทกระทำการละทิ้งภรรยาเอกเพื่อไปอยู่กับสนม ทั้งยังส่งป้ายทองฮองเฮามอบให้กับพระสนมคนโปรดอีก

“ฟ้องร้องเรื่องที่สี่ ทำร้ายภรรยาไม่เลิก ฮ่องเต้ลงโทษข้าในวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อวังหลวงใช้เงินทองมากเกินไปนั้น กลับมาริบสินเดิมของข้ากลับคืนไปทั้งหมด

“ฟ้องร้องเรื่องที่ห้า ลงโทษภรรยาอย่างร้ายแรง นับตั้งแต่แต่งเข้ามาในวังได้หนึ่งปีนั้น ไม่ว่าเช่นไรก็จักถูกลงโทษโดยการคัดอักษรของกฎเกณฑ์ในวังหลวงเสมอ ทั้งยังเคยถูกหักแขน และเคยถูกแทงด้วยเข็มเงินอีกด้วย”

“เรื่องสุดท้าย เลี้ยงดูพยัคฆ์เพื่อข่มขู่ ด้วยความใจอ่อนของฝ่าบาททำให้หลิงเยี่ยนเอ๋อร์กระทำตัวกำเริบเสิบสาน ก่อนงานวันมงคลสมรสนั้นข้าถูกคนลักพาตัวไป จนทำให้ชื่อเสียงของข้าได้รับความเสื่อมเสีย จนทำให้เกิดข่าวลือ…”

“พอแล้ว! พอแล้ว!!” นายท่านเฟิ่งพยายามเป็นอย่างมากที่จะตะเกียกตะกายออกมาจากฝูงชน แม้แต่หมวกขุนนางที่อยู่หัวก็ยังบิดเบี้ยว ทว่า เขาหาได้สนใจขยับให้มันตรงไม่

ยามที่ใต้เท้าเฟิ่งกำลังจะถลาวิ่งไปข้างหน้านั้น เขากลับถูกองครักษ์ห้ามปรามเอาไว้

“พวกเจ้าห้ามข้าทำไมกัน ไปห้ามฮองเฮาเสีย!” ใบหน้าของใต้เท้าเฟิ่งพลันเต็มไปด้วยความซีดเผือด

คนพวกนี้ไม่มีตามองหรืออย่างไรกัน! เหตุใดถึงปล่อยฮองเฮาให้ขึ้นไปเอ่ยเรื่องไร้สาระเช่นนั้นได้!

เหล่าองครักษ์เองก็ตกอยู่ในความยากลำบากเช่นกัน

พวกเขามีหน้าที่เฝ้าดูแลกลองร้องทุกข์เท่านั้น

กฎของการตีกลองร้องทุกข์ก็คือ หากมีผู้ใดตีกลองขึ้นมาละก็ คนผู้นั้นจักต้องกล่าวความคับข้องใจของตนเองออกมา ถึงแม้ว่าฝ่าบาทจักเสด็จมาก็ตาม ก็มิอาจเข้ามาขัดขวางอันใดได้

ใต้เท้าเฟิ่งที่ถูกเหล่าองครักษ์จับตัวเอาไว้นั้น พลางยื่นมือออกไปข้างหน้าเพื่อที่จะพุ่งทะยานไปหาเฟิงจิ่วเหยียน

“ฮองเฮา เจ้าเป็นถึงฮองเฮานะ!”

“ข้ามิอยากจะเชื่อเลยว่า แม้แต่ฮองเฮาก็ยังได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ มิสู้เป็นสตรีธรรมดาสามัญชนเช่นพวกเรา!”

“ฮองเฮาช่างมีความอดทนยิ่งนัก”

“ผู้ใดว่าไม่ใช่กัน ฮองเฮาเป็นคนเช่นไร พวกเรารู้ไม่มากนัก แต่ฝ่าบาทมีนิสัยเช่นไร พวกเราต่างก็รู้อยู่เต็มอก พระองค์โหดเหี้ยวอำมหิตยิ่งนัก ทั้งยังโปรดปรานหรงเฟยอีก หากว่าสนมในวังหลังส่วนใหญ่เป็นเฉกเช่นหรงเฟยแล้วไซร้ ฮองเฮามิใช่ว่าจักได้รับความอยุติธรรมมากว่านี้หรือ? ขอแค่พระนางไม่เป็นบ้าก็ดีมากพอแล้ว”

“เฮ้! ช่างเป็นวิธีการบีบบังคับให้ตายเสียจริง ข้าได้ยินมาว่า ในคราที่สู้รบกับพวกเป่ยเยี่ยนนั้น เป็นฮองเฮาที่ช่วยส่งเสบียงอาหารแห้งจากแดนไกลไปให้ ท้ายที่สุดฝ่าบาทมิคิดสรรเสริญความดีของพระนาง เพียงเมื่อกลับมาถึงเมืองหลวงก็สั่งขังให้พระนางสำนึกตนอยู่ในตำหนัก ช่างน่าสงสารเสียจริง!”

“คงเป็นเพราะหรงเฟยที่ตายไปกลับมาแล้ว! เหอะ! บุรุษหนอ! หาได้มีผู้ใดที่พึ่งพาได้มั้ย!” สตรีฆ่าหมูที่ยังมีมีดถืออยู่ในมือนั้น พลันนึกเห็นใจฮองเฮาเสียจนทั่วร่างสั่นเทาไปด้วยความโกรธเกรี้ยวแทน

เหล่าบัณฑิตต่างพากันรีบร้อนเข้ามาเอ่ยแก้ตัวในทันที

“พี่สาวท่านนี้ ท่านอย่าเหมารวมผู้คนทั้งหมด การกระทำของฝ่าบาทนั้นหาได้รวมไปถึงการกระทำของบุรุษทั้งหมดไม่ ข้าเองก็รู้สึกเช่นกันว่า การกระทำของฝ่าบาทนั้นมิใช่มนุษย์!”

บรรดาเหล่าราษฎรที่นึกเห็นใจนั้น ต่างพากันส่งเสียงช่วยให้กำลังใจฮองเฮาในทันที

“หย่าร้าง!”

“หย่าร้าง!”

ทันใดนั้น ประตูวังพลันปรากฏบุรุษสวมใส่เสื้อคลุมมังกรออกมา กลิ่นอายทั่วร่างหาได้เหมือนบุรุษทั่วไปไม่ ทำเอาพวกเขาอดไม่ได้ที่จะนิ่งเงียบ