แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 511

เมื่อมาถึงชายแดนแคว้นหนานฉี เฟิ่งจิ่วเหยียนกับอู๋ไป๋หาโรงเตี๊ยมพักผ่อนระหว่างทางก่อน

ทั้งสองคนสวมหน้ากาก นั่งอยู่ที่ตำแหน่งใกล้ถนน

คนงานโรงเตี๊ยมไม่เห็นว่านี่เป็นเรื่องแปลก บริการอาหารเสร็จ ก็ไปดูแลรับแขกคนอื่น

วันนี้โรงเตี๊ยมนี้คึกคักมาก มีกลุ่มคนที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ พูดคุยกันขึ้นมา

“เรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงเมื่อปีก่อน พวกเจ้าได้ยินกันแล้วหรือยัง?”

“เรื่องอันใด?”

“เจ้าไม่รู้หรือ? ปีที่แล้ว ฝ่าบาทกับฮองเฮาหย่าร้างกันแล้ว!”

“อ้อ อ้อ จำได้แล้ว ตอนนั้นถือเป็นเรื่องร้อนแรงช่วงเวลาหนึ่ง!”

“ข้าว่า ฮองเฮาไม่มีเหตุผล หาเรื่องไม่เป็นเรื่อง! สตรีทั่วไปล้วนยึดหลักสามคล้อยสี่คุณธรรม ในฐานะที่นางเป็นราชินีแห่งแผ่นดิน กลับตำหนิฝ่าบาทต่อหน้าสาธารณะ ‘หลิ้วเก้า’ อะไรนั่น ตัวนางเองกระทำได้ไม่ดี ฝ่าบาทลงโทษนางแล้วยังไง?”

“ใช่ ๆ ข้าว่า สตรีเช่นนี้ ไม่เอาก็ช่างเถอะ! ฝ่าบาทควรที่จะปลดฮองเฮา!”

“ใช่ ๆ สตรีของตระกูลเฟิ่ง ต่อไปไม่ต้องคิดที่จะได้แต่งงานอีก ก่อให้เกิดเรื่องแบบนี้ คนที่เสียเปรียบไม่ใช่ตัวนางเองหรือ หากข้ามีลูกสาวแบบนี้ คงทุบตีนางตายแน่ จะได้ไม่ทำให้ข้าอับอายขายหน้า! ”

ชายอ้วนหัวโตใบหูใหญ่คนหนึ่ง พูดขึ้นมาอย่างมั่นใจ “เมื่อเป็นเช่นนี้ หากตอนนี้ข้าไปสู่ขอยังตระกูลเฟิ่ง จักไม่เป็นเรื่องยอดเยี่ยมหรอกหรือ?”

คนอื่นพากันมองดูเขา จากนั้นต่างก็พูดขึ้นมา

“สหายท่านนี้ พวกข้าสนับสนุนเจ้า!”

“ตระกูลเฟิ่งจะต้องให้ค่าตอบแทน เพื่อแสดงการขอบคุณอย่างหนักแน่ ฮ่า ๆ ...เพราะลูกสาวของพวกเขา ไม่มีใครกล้าเอาแล้ว”

ชายคนนี้ได้ยินเช่นนี้ ก็ยิ่งผยอง

“แน่นอน! ข้ายังไม่เคยแต่งงานมาก่อน! หากข้าได้แต่งงานกับหญิงสาวตระกูลเฟิ่ง จะต้องสั่งสอนให้ดี ทุกท่านคอยดูละกัน!”

อู๋ไป๋ฟังคำพูดพวกนี้ แล้วก็กำหมัดแน่นขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

เขาลุกขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“พวกเจ้า...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเงยหน้าขึ้นมามอง พร้อมพูดห้าม “นั่งลง”

อู๋ไป๋ทนต่อความเข้าใจผิดนี้ไม่ได้

ดูพวกเขาแต่ละคน ไม่ส่องดูสภาพของตนเองเลย

แม่ทัพน้อยมีความอดทนเกินไปแล้ว

จากนั้น อู๋ไป๋เพิ่งนั่งลง ตะเกียบข้างหนึ่งก็ลอยออกไป

ตะเกียบข้างนั้นเป็นเหมือนลูกศรแหลมคม ลอยไปยังหว่างขาทั้งสองข้างของชายอ้วน

จากนั้นภายในโรงเตี๊ยมก็มีเสียงร้องแหลมเศร้ารันทดดังขึ้นมา

“อ้าก ๆ ๆ! ขาของข้า...” ชายอ้วนโน้มเอว มือกุมต้นขา เจ็บปวดจนน้ำตาไหลไม่หยุด

เฟิ่งจิ่วเหยียนกับอู๋ไป๋นั่งใกล้ถนน ได้ยินคำพูดประโยคนี้อย่างชัดเจน

อู๋ไป๋หันไปมองเฟิ่งจิ่วเหยียนที่อยู่ตรงข้าม

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่มีปฏิกิริยาผิดปกติ ยังคงกินดื่มปกติ ไม่แม้แต่จะเหลือบมองดูเลยด้วยซ้ำ

พวกชาวบ้านที่อยู่ข้างนอกพูดคุยกันไม่หยุด

“พระราชวังใหญ่โตขนาดนั้น เลี้ยงผู้หญิงไม่กี่คนก็ไม่ไหวหรือ?”

“โอ้แม่เจ้า! ฝ่าบาทสนับสนุนการหย่าร้าง?”

“ในพระราชโองการกล่าวว่า สตรีผู้ใดที่ต้องการหย่าร้าง ล้วนสามารถไปที่ว่าการปกครอง และจำกัดเฉพาะสตรี!”

“โอ้สวรรค์! นี่ฝ่าบาทจะทำอะไร? ยอมทำลายวัดวาสิบแห่ง ไม่ยอมทำลายการแต่งงานครั้งเดียว!”

กฎหมายแคว้นหนานฉีอนุญาตให้สามีภรรยาหย่าร้าง แต่ร้อยปีมานี้ น้อยครั้งมากที่มีการหย่าร้างสำเร็จ ส่วนมากคือการหย่าภรรยา ยอมเป็นคนจากไปเอง

พวกชาวบ้านเห็นเป็นเรื่องปกติ

ฝ่าบาทมีพระราชโองการเช่นนี้มาอย่างกะทันหัน เป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อ

ภายในโรงเตี๊ยม อู๋ไป๋กดเสียงต่ำ พูดขึ้นมาอย่างแปลกใจ

“นายท่าน มีเรื่องใหญ่ถึงขนาดนี้ ท่านว่า จะมีคนไปหย่าร้างที่ว่าการปกครองไหม?”