แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 515

ยามปกติเฟิ่งจิ่วเหยียนมักจะฟันดาบและเล่นปืน ไม่มีเวลาว่างก็ปลูกดอกไม้ดอกหญ้า

เซียวเหยาจวีในอดีต สิ่งที่เห็นค่อนข้างเหี่ยวเฉา

แต่วันนี้นางเดินเข้ามา สิ่งที่มองเห็น คือดอกไม้สีสันสวยสดงดงาม

มีนกเกาะเรียงแถวอยู่บนกิ่งก้าน ร้องจ้อกแจ้กจอแจ มีชีวิตชีวาอย่างมาก

สาวใช้ไฉ่เยว่ยุ่งอยู่กับงานในเรือน มองเห็นเฟิ่งจิ่วเหยียนเป็นคนแรก ต่อให้นางสวมหน้ากากไว้ แต่งตัวเป็นชาย

“ท่านกลับมาแล้วหรือ!” ดวงตาไฉ่เยว่เป็นประกาย รีบวางไม้กวาดในมือ ต้อนรับนางเข้าไปในบ้าน

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองไม่เห็นใครอื่น จึงถามขึ้นมา “เวยเฉียงล่ะ?”

ไฉ่เยว่รินน้ำชาให้นางไปด้วย ตอบไปด้วยว่า

“หมอเทวดาซ่งพาคุณหนู ไปเด็ดดอกไม้ข้างหลังเขาแล้วเจ้าค่ะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เด็ดดอกไม้?”

ชายเดี่ยวหญิงโสด ไม่เป็นการเหมาะสม

ต่อให้นางเชื่อมั่นในความมีศีลธรรมของซ่งหลี...

เพิ่งพูดเสร็จ นางก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากไกลจนใกล้เข้ามา

เมื่อลุกขึ้นมามองดู ก็เห็นซ่งหลีกับเวยเฉียงเดินเคียงบ่าเคียงไหล่มา บนศีรษะเวยเฉียงยังสวมมงกุฎดอกไม้ ไร้เดียงสาราวกับเด็กน้อย รอยยิ้มสดใสยิ่งกว่าดอกไม้

ซ่งหลีสวมเสื้อผ้าธรรมดา ในมือถือตะกร้าไม้ไผ่พร้อมใส่ดอกไม้ไว้ ติดตามนางอย่างใกล้ชิด มองดูนางด้วยสายตาอ่อนโยน

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองดูภาพชายหญิงที่เหมาะสมกันดั่งกิ่งทองใบหยก วางคิ้วยิ่งขมวดชนกันแน่น

ซ่งหลีเงยศีรษะขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ มองเห็นเฟิ่งจิ่วเหยียนที่อยู่ข้างในบ้าน

ทันใดนั้น เขาอึ้งตะลึงอยู่ที่เดิม

“ซู สหายซู?”

ฝ่ามือซ่งหลีมีเหงื่อไหลซึม ขยับออกห่างเฟิ่งเวยเฉียงด้วยสัญชาตญาณ

……

ตรงส่วนหน้า

ซ่งหลีละอายใจและโทษตัวเอง

“ขออภัย สหายซู ข้า...ข้ารู้สึก...”

เขาเหมือนมีอะไรติดอยู่ในลำคอ พูดจาไม่ออก

ด้านหนึ่งเป็นคนรักที่อยู่ด้วยกันมานาน จนเกิดความรัก อีกด้านหนึ่งคือเพื่อนที่ดีต่อกันมานานหลายปี

ไม่ว่าคนไหนเขาก็ไม่อยากสูญเสียไป

เฟิ่งจิ่วเหยียนนั่งตรงตำแหน่งหลัก ไม่พูดไม่จา

ซ่งหลีสงบสติอารมณ์ครู่หนึ่ง แล้วยกมือประสานทำความเคารพนาง

“ข้ารู้ว่า ภรรยาของเพื่อนนั้นมิควรรังแก ข้าก็รู้ว่า ในฐานะที่เป็นหมอ ไม่ควรที่จะมีความรู้สึกลึกซึ้งกับผู้ป่วยของตนเอง

“แต่ข้า ข้าไม่สามารถควบคุมความรู้สึกของตนเองไว้ได้

“สหายซู ล้วนเป็นความผิดของข้า แม่นางเฟิ่ง นางไม่รู้เรื่องอะไรเลย...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนขัดจังหวะที่เขากำลังพูด พร้อมถามกลับ

“เจ้าคิดว่า ข้าชอบนางหรือ?”

“ข้ารู้ว่าเจ้ากังวลอะไร แต่ข้าเชื่อว่า ขอเพียงรักกันอย่างมั่นคง สิ่งเหล่านั้นล้วนไม่ใช่ปัญหา

“ทางด้านผู้อาวุโสในตระกูล ข้าจะพูดโน้มน้าวเอง

“ขอเพียงแม่นางเฟิ่งยินยอมอยู่กับข้า ข้าจะคอยปกป้องนาง ครองคู่กับนางไปจนแก่เฒ่า”

แววตา เฟิ่งจิ่วเหยียนเยือกเย็น

“งั้นก็ไปพูดกล่อมผู้อาวุโสของตระกูลซ่งให้ได้ก่อน ค่อยมายุ่งกับเวยเฉียง!”

ขอเพียงรักกัน ก็จะไม่มีอุปสรรคอะไรหรือ?

เขาไร้เดียงสาเกินไปแล้ว

ซ่งหลีเม้นริมฝีปาก ยิ้มแย้มอย่างโล่งใจ

“ได้ ข้าจะพิสูจน์ให้เจ้าดู มีความรักอยู่ในหัวใจ สามารถข้ามผ่านภูเขาและทะเลได้”

เฟิ่งจิ่วเหยียน:...

เป็นเพราะนางไม่ได้เจอซ่งหลีมานานแล้วหรือ? ไยเขากลายเป็นคนพูดจาเป็นบทกลอนเช่นนี้?

การป่วยของเวยเฉียงยังไม่หายดี ความทรงจำหยุดอยู่เมื่อตอนยังเป็นเด็ก มีบางครั้งที่อาการป่วยกำเริบเพราะถูกกระตุ้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนมาที่นี่ ก็ได้เพียงยืนมองดูนางอยู่ไกล ๆ

เห็นว่าสุขภาพร่างกายของนางค่อย ๆ แข็งแรงขึ้นมา ก็รู้สึกเหมือนฟ้าหลังฝนนั้นสดใส ไม่มีฝนพายุอะไรอีกต่อไปในชีวิตที่เหลือ

ตอนค่ำ หลังจากเฟิ่งจิ่วเหยียนรอเวยเฉียงนอนหลับแล้ว ค่อยไปจากเซียวเหยาจวี

กลับมาถึงจวนแม่ทัพ เวลากลางดึก หลีฮวาสาวใช้ข้างกายของอาจารย์หญิง มาเคาะประตูอย่างกะทันหัน หลังจากเปิดประตู สีหน้าหลีฮวาขาวซีด

“คุณชาย เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ! ฮูหยินถูกจับตัวไปแล้วเจ้าค่ะ!”