แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 516

ฮูหยินเมิ่งถูกลักพาตัวไป โจรทิ้งจดหมายไว้หนึ่งฉบับ ระบุชัดเจนว่าให้แม่ทัพน้อยเมิ่งเปิดอ่านด้วยตนเอง

ยามที่เฟิ่งจิ่วเหยียนเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพ ก็เห็นอาจารย์นั่งอยู่ในห้องโถงหลักตามลำพัง สีหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าโศก ได้ยับยั้งอารมณ์ความรู้สึกไว้ พยายามรักษาความสงบสติไว้มากที่สุด เพื่อจะสามารถคิดหาวิธีได้อย่างรอบคอบ

“อาจารย์...”

“จดหมายฉบับนี้ เจ้าดูก่อน” เมิ่งฉวียื่นจดหมายให้กับนาง พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

จดหมายนั้นผ่านการเปิดดูแล้ว

เฟิ่งจิ่วเหยียนรีบเปิดอ่าน ดูเนื้อหาข้างในอย่างชัดเจน

ระบุใจความสั้น ๆ ให้นางไปตามนัดลำพัง ไปยังภูเขาหวู่หยาง เพื่อเปลี่ยนตัวอาจารย์หญิงกลับมา

“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!” เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ลังเลเลย

เมิ่งฉวีรีบลุกขึ้นมาห้ามนางไว้

“ใจเย็นหน่อย! อาจารย์หญิงของเจ้าถูกลักพาตัว ข้าเป็นห่วงยิ่งกว่าเจ้า”

“แต่เจ้าไปเสียแบบนี้ ข้ากลัวว่าเจ้าก็จะตกอยู่ในมือของพวกเขา”

เมิ่งฉวีผ่านศึกสู้รบมานาน ย่อมดูออกว่า นี่เป็นแผนการที่พุ่งเป้าหมายยังเฟิ่งจิ่วเหยียน ต้องการหลอกล่อให้ไปติดกับดัก

เฟิ่งจิ่วเหยียนกำจดหมายเป็นก้อน

“อาจจะเป็นคนของพรรคเทียนหลง”

เมิ่งฉวีผงกหัว

“ข้าก็คิดเช่นนี้

“ดังนั้นพวกเรายิ่งจะบุ่มบ่ามไม่ได้

“ตั้งแต่แรกที่เจ้าเขียนจดหมายมาบอก ข้ากับอาจารย์หญิงก็คอยระวังตัวมาตลอด และได้แฝงคนไว้ในชายแดนเหนืออย่างเพียงพอ...”

ฮูหยินเมิ่งเป็นหนึ่งในคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเฟิ่งจิ่วเหยียน นางราวจะควบคุมอารมณ์ของตนเองไม่ได้ น้ำเสียงหนักแน่น

“แผนการของข้าคือล่อศัตรูให้ถลำลึก แล้วจัดการพร้อมกันทีเดียว คิดไม่ถึงว่าอาจารย์หญิงจะตกอยู่ในมือของพวกเขา! คนที่ส่งไปคอยคุ้มกันอาจารย์หญิงล่ะ ตอนที่อาจารย์หญิงถูกลักพาตัว พวกเขาทำอะไรอยู่!”

น้อยครั้งมากที่นางจะควบคุมอารมณ์โกรธไม่ได้แบบนี้

เมิ่งฉวีวางมือบนไหล่ของนาง สีหน้าเย็นชา น้ำเสียงหนักแน่นมีพลัง

“พวกเราเตรียมพร้อมรับมือศัตรูแล้ว แต่อีกฝ่ายก็ไม่ใช่คนโง่ ถูกพวกเขาจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว ก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”

“ในเมื่อเกิดเรื่องขึ้นมาแล้ว โทษฟ้าโทษคนอื่นก็ไม่มีประโยชน์อะไร เราควรคิดให้ดี จะโจมตีพวกเขายังไง”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยายามใจเย็น แต่ก็ยังคงยากที่จะควบคุม

“ข้าไม่ควรมาชายแดนเหนือ หากเกิดอะไรขึ้นกับอาจารย์หญิง...ข้าจะใช้ความตายชดเชยความผิด!”

น้ำเสียงเมิ่งฉวีเคร่งขรึมขึ้นมาอย่างผิดปกติ กดเสียงต่ำหน่อย พร้อมตำหนิ

“มีสติหน่อย! อย่าโกลาหลไปเอง

“เจ้าเลือกชายแดนเหนือ เพราะคิดว่าอาจารย์กับอาจารย์หญิงไว้ใจได้ เพราะชายแดนเหนือเป็นเขตแดนของพวกเรา!”

“เจ้าโทษตัวเอง อาจารย์ก็สมควรโทษตัวเอง ทั้งที่เจ้าพูดเน้นย้ำแล้ว ข้าก็ยังไม่สามารถปกป้องภรรยาของตนเองได้”

“ทหารมาใช้ขุนพลต้านรับ น้ำมาใช้ดินต้าน พวกเขาจับตัวอาจารย์หญิงของเจ้าไป เจ้าก็ทำให้พวกเขาได้เห็น แตะต้องคนที่มิควรแตะต้อง จะตกอยู่ในสภาพแบบใด”

“ทำให้หวาดกลัวครั้งหนึ่ง จะรู้จักหวาดกลัวไปตลอด”

“ฟังนะ! ใบหน้าภายใต้หน้ากากของเจ้า สำหรับพวกเรานั้นไม่ใช่ความลับตั้งแต่แรกแล้ว ไม่ต้องทำเป็นเสแสร้งหลอกลวง รีบถอดหน้ากากของเจ้าออก!”

แม่นางหร่านบอกไว้แล้วว่า เมิ่งสิงโจวคนนี้ชั่วช้าอย่างที่สุด จะถูกนางหลอกลวงไม่ได้

เขาต้องมั่นใจว่า คนที่มาใช่แม่ทัพน้อยเมิ่งหรือไม่

เฟิ่งจิ่วเหยียนให้ความร่วมมือมาก ถอดหน้ากากออกทันที

หลิ่วเฉวียนมองเห็นใบหน้าของนาง จากภาพวาดที่ได้มา เบื้องต้นนั้นมั่นใจว่าคือนาง

แต่เขาระมัดระวังอย่างมาก โยนขวดยาให้นางขวดหนึ่ง

“เอาไปทา! ไม่เช่นนั้นข้าจะรู้ได้อย่างไรว่า เจ้าไม่ได้แปลงโฉมมา!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนตรวจสอบดูน้ำยาก่อน หลังจากมั่นใจแล้วว่าไม่มีพิษ ค่อยนำมาทาบนหน้า

จนถึงขั้นนี้ หลิ่วเฉวียนค่อยมั่นใจ ผลงานชิ้นใหญ่ของตนเอง...มั่นคงแล้ว!

ส่วนเฟิ่งจิ่วเหยียน ให้พวกเขาได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงอย่างไม่รู้สึกอะไร

ยังไงหลังจากคืนนี้ พวกเขาก็จะกลายเป็นคนตาย

“คนที่พวกเจ้าต้องการฆ่าคือข้า ปล่อยฮูหยินเมิ่งไป”

หลิ่วเฉวียนคิดว่ามีเหตุผล ยุทธภพมีจรรยาบรรณ ไม่ควรนำความเดือดร้อนไปสู่คนอื่น ควรที่จะทำเช่นนี้ แต่เมื่อคิดถึงคำเตือนของแม่นางหร่าน จากที่ผงกหัวกลายเป็นส่ายหัว

“ไม่! ข้าไม่ได้โง่ขนาดนั้น

“ขอเพียงเจ้าตายไปแล้ว คนนี้ ข้าจะปล่อยไปเอง! พี่น้อง ลงมือ! ฆ่าเมิ่งสิงโจว เพื่อผลงานครั้งใหญ่!”