แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 517

บนยอดเขาลมแรงมาก พัดจนชายอาภรณ์กับเส้นผมเฟิ่งจิ่วเหยียนพลิ้วไหว

นางไม่ได้พกอาวุธมาด้วย รับมือกับคนพวกนี้ หมัดมือเปล่าก็เพียงพอแล้ว

แต่ฮูหยินเมิ่งอยู่ในมือของอีกฝ่าย

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง หลิ่วเฉวียนมองดูกลุ่มคนที่ล้มกองบนพื้น ค่อยเข้าใจขึ้นมาว่า สตรีตรงหน้าผู้นี้ ทำไมถึงถูกขนานนามว่าเป็น “เทพสงคราม” ของค่ายเป่ยต้า

เดิมเขาคิดว่า แม่ทัพของราชสำนัก ล้วนเป็นพวกไม่ได้เรื่อง ได้แค่สั่งให้ทหารภายใต้อำนาจไปทำศึก

เวลานี้เขาค่อยเข้าใจว่า ไม่ได้เป็นเช่นนั้น

อย่างน้อยแม่ทัพน้อยเมิ่งคนนี้ มีความสามารถที่แท้จริง

หลิ่วเฉวียนเห็นคนของตนเองล้มลงทีละคน ก็รีบเอาดาบเล่มใหญ่จ่อบนคอฮูหยินเมิ่ง พร้อมหันไปตะโกนใส่เฟิ่งจิ่วเหยียน

“หยุดนะ! ไม่อย่างงั้นข้าจะฆ่านาง!”

ได้ยินเช่นนี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนก็หยุดลงมือ

ในขณะเดียวกัน ตรงหน้ามีผงยาพิษสาดมาอย่างกะทันหัน

ดวงตาของนางปวดแสบขึ้นมาทันที

หลิ่วเฉวียนฉกฉวยโอกาสเรียกคนอื่น “ลงมือพร้อมกัน! สังหารนาง!”

ทว่า ต่อให้ดวงตาบาดเจ็บ เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ยังสามารถใช้การฟังแยกแยะตำแหน่ง

นางหลบเลี่ยงการโจมตีของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

หลิ่วเฉวียนจ้องมองดูกระบวนท่าการต่อสู้ของนาง คิดอยากหาช่องโหว่ ไม่ได้สังเกตเห็นว่า “ฮูหยินเมิ่ง” ที่หมดสติอยู่นั้น กำลังเอียงศีรษะ แอบใช้ใบมีดตัดเชือกทีละนิด

เสียงลมพัดดังโหยหวน พัดแรงจนใบหน้าเจ็บปวด

หลิ่วเฉวียนก็เข้าร่วมการต่อสู้ เขามีวรยุทธสูง ดาบเล่มใหญ่ค่อนข้างหนัก

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองเห็นอย่างเลือนราง อาศัยการหลบเลี่ยงเป็นหลัก

ทันใดนั้น มีเสียงขลุ่ยดังขึ้นมาจากไม่ไกล

เสียงนี้ส่งผลรบกวนนาง!

วินาทีนั้น หลิ่วเฉวียนฉกฉวยโอกาส แกว่งดาบฟันลงมา!

ต่อให้เฟิ่งจิ่วเหยียนหลบเลี่ยงอย่างรวดเร็ว แขนซ้ายก็ยังคงถูกฟันได้รับบาดเจ็บ เลือดสดเปื้อนอาภรณ์ของนางจนแดงขึ้นมาทันที

จุดที่เฟิ่งจิ่วเหยียนมองไม่เห็น บนกิ่งไม้สูง สตรีผู้หนึ่งยืนอยู่อย่างสง่า สตรีผู้นั้นสวมม่านคลุมหน้า ในมือถือขลุ่ยหยก แสงจันทร์สาดส่องบนตัวนาง เผยให้เห็นถึงไอสังหาร

เสียงขลุ่ยผสานกับวิชาดาบของหลิ่วเฉวียน ทำให้เฟิ่งจิ่วเหยียนยากที่จะแยกแยะเสียง

ช่วงเวลาวิกฤติ ฮูหยินเมิ่งที่ถูกมัดไว้ได้ตัดเชือกจนขาด พร้อมตะโกนขึ้นมา

“ด้านหลังขวา!”

เสียงนี้ดังขึ้นมา ทุกคนในพรรคเทียนหลงตกตะลึง

นี่ ๆ ๆ...ไม่ถึงเป็นเสียงผู้ชาย ! ! !

หลิ่วเฉวียนกำลังจะจู่โจมต่อ ทันใดนั้นก็อึ้งตะลึง

เฟิ่งจิ่วเหยียนฟังดูอยู่อย่างตั้งใจ เงาร่างผ่ายผอมสุขุมเยือกเย็น

ลมพัดชายอาภรณ์ของนางพลิ้วไหว เพิ่มกระฉับกระเฉงและมีชีวิตชีวา

หลังจากหลิ่วเฉวียนล้มลง เสียงขลุ่ยในปากก็เงียบหายไป

คนที่เป่าขลุ่ยคนนั้น จะต้องมีกำลังภายในสูงมาก ทำให้นางไม่รับรู้ถึงการมีตัวตนอยู่ของคนนั้น

ไม่นาน แม่ทัพเมิ่งก็พาคนมาแล้ว

เห็นดวงตาเฟิ่งจิ่วเหยียนได้รับบาดเจ็บ เขาสะดุ้งตกใจ พร้อมรีบมีคำสั่ง

“รีบลงเขา ไปหาอาจารย์หญิงของเจ้า!”

แล้วก็คิดถึง “ฮูหยินเมิ่ง” คนนั้น “อู๋ไป๋ พานางไป! เร็วเข้า!”

อู๋ไป๋รับคำสั่ง

ก่อนที่เฟิ่งจิ่วเหยียนจะจากไป ยังไม่ลืมบอกอาจารย์

“ยังมีอีกคนหนีไปแล้ว”

เวลานี้

ใต้ภูเขาหวู่หยาง

หลังจากสตรีสวมม่านคลุมหน้าคนนั้นใช้วิชาตัวเบาหนีไป หันมามองดูบนยอดเขาแวบหนึ่ง

ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความสนใจ...เฟิ่งจิ่วเหยียน ชีวิตของเจ้า ข้าจะมาเอาในไม่ช้าก็เร็ว