แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 538

เมื่อเห็นน้องชายตายต่อหน้าต่อตา หวังโซ่วเหรินก็คำรามด้วยความโมโหอย่างสุดเสียง

“ไม่! โซ่วอี้ โซ่วอี้!!!”

เขาจ้องมองไปทางองครักษ์ใบ้ผู้นั้นด้วยแววตาเคียดแค้น

“เป็นเจ้า เป็นเจ้าสังหารน้องชายข้า! ข้าต้องการให้เจ้าตาย!!”

องครักษ์ใบ้วางคันธนูลง แววตาเยือกเย็นไร้ความรู้สึก

เฟิ่งจิ่วเหยียนจ้องมองเขาโดยไม่กระพริบตา มือกำไว้แน่นอย่างอดมิได้

เหล่ากองทัพกบฏที่จับตัวราษฎรเห็นหวังโซ่วอี้ตายแล้ว ก็ทำสิ่งใดไม่ถูก

หวังโซ่วเหรินจึงสั่งการกองกำลังนั้น

“สังหารพวกเขา! ฝ่าบาทและราชสำนักเดิมก็มิเคยสนใจชีวิตของราษฎรเมืองเซวียนอยู่แล้ว! เช่นนั้นก็สังหารพวกเขาให้หมด! ข้าต้องการให้พวกเขาถูกฝังไปพร้อมกับโซ่วอี้!”

กองทัพกบฏเหล่านั้นต่างมองหน้ากัน กำลังลังเล และไม่มีการลงมือ

หวังโซ่วเหรินผิดหวังอย่างหนัก

“เหล่าราษฎรเมืองเซวียน จงฟังให้ดี ฝ่าบาทมิใช่ตัวจริง! ราชสำนักมาเพื่อสังหารราษฎรทั้งเมือง! พวกเขาต้องการจะสังหารกองทัพกบฏอย่างพวกเรา พวกเจ้าก็ไม่รอดเช่นกัน! จงรีบหนีไป!

“ประตูเมืองเปิดแล้ว จงหนีไป---”

เหล่าราษฎรที่หลบซ่อนอยู่ในบ้านเรือนของตนได้ยินเสียงแว่ว ๆ ก็รู้สึกกระวนกระวาย

บางคนยืนกรานที่จะหลบซ่อนอยู่ภายในบ้าน

บางคนก็เชื่อคำพูดของหวังโซ่วเหริน จึงพาครอบครัวหนีไปทางประตูเมือง

ทว่ากลับเห็นเจ้าหน้าที่ทหารปิดกั้นอยู่ที่ประตูเมืองนั้น ในชั่วขณะหนึ่ง เหล่าราษฎรก็เกิดความโกลาหล

“อ๊าอ๊าอ๊า! จะฆ่าคนแล้ว!”

“ข้ารู้อยู่แล้ว ฝ่าบาททรงมิสนพระทัยความเป็นความตายของพวกเราอยู่แล้ว!”

“อย่างไรก็ต้องตาย ก็สู้กับพวกเขาเลย!”

ราษฎรที่ถูกบีบให้จนตรอกต้องการจะต่อสู้กับเจ้าหน้าที่ทหารจริง ๆ

รุ่ยอ๋องตะโกนขึ้นทันที: “ทั้งหมดหยุดก่อน! ราชสำนักมิใช่เพิกเฉยต่อพวกเจ้า!”

ทว่าคำอธิบายของเขาถูกกลบด้วยเสียงของผู้คนที่ดังจอแจ

ราษฎรเข้ามารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาพยายามสุดชีวิตที่จะออกจากเมือง

เหล่าเจ้าหน้าที่ทหารไม่มีคำสั่งของรุ่ยอ๋อง จะลงมือกับราษฎรมิได้ และมีทหารจำนวนมากถูกหมัดหนัก ๆ ของชาวบ้าน บางคนถูกสตรีดึงผม กระชากชุดเกราะ

พวกนางร้องไห้โวยวาย: “หลีกไป! หลีกไปให้หมด! พวกเจ้าไม่มีพ่อแม่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูหรืออย่างไร? พวกเจ้ายังเป็นคนอยู่หรือไม่?”

“ถุย! สุนัขรับใช้ของราชสำนัก!”

“สวรรค์ พวกเราทำผิดสิ่งใด? พวกเราถูกกองทัพกบฏควบคุมเป็นตัวประกัน ฝ่าบาทกลับหลบอยู่ในที่ไกล ๆ เรื่องนี้ก็ถือว่าแล้วกันไป ทว่าเหตุใดแม้แต่พวกเราก็ต้องถูกสังหารด้วย!”

หวังโซ่วเหรินเห็นเช่นนี้ก็ยิ่งหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“ถูกต้อง! มันเป็นเช่นนี้! ต่อให้ราชสำนักจะปราบปรามเมืองเซวียนให้สงบเรียบร้อยอย่างไร คนใต้หล้าต่างก็รู้ว่า ฝ่าบาททรงมิสนพระทัยความเป็นความตายของราษฎร กษัตริย์บีบให้ราษฎรก่อกบฏ ฮ่าฮ่า...”

เขาเงยหน้าพร้อมตะโกนว่า: “ก่อกบฏ! ทุกคนจงต่อต้าน!!”

ขณะกำลังเกิดความโกลาหลอยู่นั้น องครักษ์ใบ้ผู้นั้นก็กระโดดขึ้นหลังม้า เห็นในมือเขาถือคันธนูและลูกธนู และลูกธนูดอกหนึ่งก็ยิงไปสังหารราษฎรที่เป็นหัวโจกก่อจลาจลผู้นั้น

ราษฎรคนอื่นเห็นเช่นนี้ เนื่องจากกลัวตาย ร่างกายจึงแข็งเกร็งตามสัญชาตญาณ ไม่มีการเคลื่อนไหว ในดวงตาก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความโกรธแค้น

เสียงดังจอแจหายไปแล้ว มีแต่ความเงียบ

ทันใดนั้น ต่อหน้าฝูงชน องครักษ์ใบ้ผู้นั้นก็ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นดวงหน้าอันหล่อเหลา น่าเกรงขามและหวาดหวั่น แววตายิ่งคมคายและโหดเหี้ยม ดั่งกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้า ทำให้ผู้คนรู้สึกเคารพยกย่อง...

นั่นคือฮ่องเต้จริง ๆ?

เซี่ยงเทียนสำนึกผิด และคุกเข่าลงแสดงความเคารพ

“ข้าน้อยเซี่ยงเทียน ถวายบังคมฝ่าบาท!!”

หวังโซ่วเหรินส่ายหัว “ไม่จริง ตัวปลอม ฮ่องเต้ผู้นี้ก็เป็นตัวปลอมเช่นกัน!”

เหล่าราษฎรแยกแยะไม่ออกชั่วขณะ ผู้ใดถึงจะบอกได้ว่าเป็นตัวจริง

ในเวลานั้น รุ่ยอ๋องลงจากหลังม้ามาแสดงความเคารพ

“ถวายบังคมฝ่าบาท!”

บรรดาเหล่าทหารก็แสดงความเคารพตาม “ฝ่าบาททรงพระเจริญ!”

เหล่าราษฎรถึงได้เชื่อว่า คนผู้นั้นที่อยู่บนหลังม้า ก็คือฮ่องเต้จริง ๆ อย่างมิต้องสงสัย!

เสียงตะโกนแหบพร่าดังขึ้นท่ามกลางฝูงชน

“ฝ่าบาทเสด็จมาจริง ๆ!”

“ที่แท้ราชสำนักก็สนใจความเป็นความตายของพวกเรา!”

“หวังโซ่วเหรินหลอกลวงพวกเรา!”

“ฝ่าบาททรงเป็นคนดี!”

บรรดาราษฎรรีบคุกเข่าลง

“ข้าน้อยถวายบังคมฝ่าบาท!”

ขณะที่ตงฟางซื่อดึงเฟิ่งจิ่วเหยียนมาทำความเคารพ คนหลังถึงเรียกสติกลับมาได้ และทำความเคารพตามธรรมเนียมยุทธภพ แบบเดียวกับตงฟางซื่อที่อยู่ด้านข้าง