แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 539

กองทัพกบฏทั้งหมดล้มเลิกที่จะต่อต้าน เหล่าราษฎรก็คุกเข่าลงอย่างสงบเรียบร้อย

สายตาของเซียวอวี้เยือกเย็นและเฉียบคม

“เรามาเมืองเซวียนก็เพื่อสืบหาความจริง

“วันนี้พบความจริงแล้วว่า กองทัพกบฏเอื้อประโยชน์ให้กับหวังโซ่วเหรินเป็นส่วนมาก

“จุดประสงค์ของเขา มิใช่อยู่ที่เบี้ยหวัดทหาร ทว่าอยู่ที่สมบัติในเมืองเซวียน จนกระทั่งคิดจะลอบสังหารกษัตริย์ หวังโซ่วเหริน เจ้ามีความผิดมหันต์!”

บาดแผลของหวังโซ่วเหรินมีเลือดไหลไม่หยุด ในแววตาไม่มีความหดหู่ของผู้แพ้ มีเพียงความไม่ยินยอมเท่านั้น

“เหลืออีกนิดเดียว อีกนิดเดียว ข้าก็จะทำสำเร็จแล้ว! ท่านสังหารน้องชายของข้า ฮ่องเต้ทรราชอย่างท่าน ผู้ใดก็สังหารได้!”

รุ่ยอ๋องขอคำแนะนำ: “ฝ่าบาท คนที่คิดวางแผนการกบฏเช่นนี้ มีหลักฐานแน่นหนา จะสังหารเขาตอนนี้เลยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

เซียวอวี้สั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เขายังมีคนสมรู้ร่วมคิด ลากตัวไป และสอบสวนอย่างละเอียด ส่วนคนอื่น ๆ ก็คุมขังไว้ก่อน รอตัดสินทีละคน”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!”

หลังจากเหล่ากองทัพกบฏถูกจับกุม ตงฟางซื่อก็ก้าวมาข้างหน้า

“ฝ่าบาท ก่อนหน้านี้มิรู้สถานะของท่าน จึงล่วงเกินไปมาก”

คำพูดของเขาเป็นการพูดแทนซูฮ่วน

อย่างไรเสียหลายวันที่ผ่านมา เป็นซูฮ่วนที่อยู่ด้วยกันกับฮ่องเต้

เซียวอวี้จ้องมองไปทางเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“เรากับรองหัวหน้าซูกลุ่มพันธมิตรถือว่าเป็นคนคุ้นเคยกัน หลายวันที่ผ่านมาขอบคุณที่ช่วยชี้แนะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนสงบสติอารมณ์ พร้อมแสดงความเคารพอย่างนิ่งเฉย

“ฝ่าบาททรงเกรงพระทัยเกินไปแล้ว”

สายตาของเขาจับจ้องไปที่ตัวนาง

“เรื่องของเมืองเซวียนยังไม่จบ พวกเจ้าทั้งสองอยู่ต่ออีกสองสามวัน เรามีเรื่องจะปรึกษาหารือกับพวกเจ้า อีกอย่างก็สมควรได้จัดงานเลี้ยงต้อนรับด้วย”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเดิมทีคิดจะปฏิเสธ ทว่าคนผู้นี้พูดจบก็ขี่ม้าจากไปแล้ว

ทว่าตงฟางซื่อที่อยู่ด้านข้าง เมื่อได้ยินว่ามีของกิน ก็เดินไม่ไหวเสียแล้ว

“ซูฮ่วน เจ้ากับข้าไม่เสียแรงเปล่า”

เฟิ่งจิ่วเหยียน: เก่งนัก แค่อาหารมื้อเดียวก็สยบแล้วน่ะหรือ

......

ไม่นานนัก ราษฎรทั้งหมดของเมืองเซวียนก็รู้ว่า---ฮ่องเต้ทรงนำกองทัพใหญ่มาปราบปรามกบฏ ตอนนี้สงบเรียบร้อยดีแล้ว

ในที่สุดเมืองเซวียนก็สามารถกลับมาสงบสุขและรุ่งเรืองเหมือนในอดีต

ผ่านไปหลายวัน เหล่าราษฎรก็พากันเปิดบ้าน และเฉลิมฉลองด้วยความยินดี

ฮ่องเต้ทรงประทับอยู่ที่สถานพักแรมเป็นการชั่วคราว และเชิญสองคนจากกลุ่มพันธมิตรอู่หลินมาพักด้วยกัน

ตงฟางซื่อก็พักอยู่ติดกับซูฮ่วน เขามาหานางเพื่อสอบถาม

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าฝ่าบาทจะทรงจัดงานเลี้ยงเมื่อใด?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองเขาอย่างเคร่งขรึม และถามอย่างตั้งใจ

“กลุ่มพันธมิตรอู่หลินอันยิ่งใหญ่ ให้เจ้ากินอดอยากรึ?”

ตงฟางซื่อนั่งอยู่ตรงข้ามนางและเอ่ยอย่างจริงจัง

“ข้าสงสัยว่า ฮ่องเต้มีพระประสงค์ให้พวกเราอยู่ต่อ เพื่อเป็นองครักษ์ให้กับเขา

“ข้าได้ยินว่า แม้จู้กั๋วกงผู้นั้นจะได้รับการช่วยเหลือ ทว่าก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้นเลย

ทว่าเขายังไม่ทันเปิดปาก ฮ่องเต้ที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยด้วยเสียงทุ้ม

“ได้แบ่งปันความสุขร่วมกับราษฎร เราไม่ถือสา”

......

ผ่านไปไม่นาน ณ หอสุราอิ๋งเฟิง

คนสี่คนนั่งอยู่กันคนละฝั่ง บรรยากาศดูตึงเครียดเล็กน้อย

รุ่ยอ๋องเริ่มยกสุราคารวะก่อน

“การเดินทางมาเมืองเซวียนครั้งนี้ โชคดีที่ได้รับความช่วยเหลือจากพวกเจ้าทั้งสอง ข้าขอดื่มคารวะพวกเจ้า”

ตงฟางซื่อยิ้มตาหรี่ “เรื่องเล็กน้อย ไม่มีค่าพอจะเอ่ยถึงพ่ะย่ะค่ะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนดื่มสุราหนึ่งจอกอย่างเงียบ ๆ

เซียวอวี้นั่งอยู่ตรงข้ามนาง นางรู้สึกอึดอัดอย่างมาก

บางทีเป็นเพราะนางรู้สึกระแวงสงสัย ทั้งเห็นชัดว่าอีกฝ่ายไม่ได้มองมาที่นาง แต่นางกลับรู้สึกลุกลี้ลุกลน

นางเพียงคิดจะกินอาหารมื้อนี้ให้หมดโดยเร็ว

เซียวอวี้ยังคงยกจอกสุราขึ้นมา และจิบไปหนึ่งอึก สายตาคล้ายจะเหลือบมองไปยังฝั่งตรงข้าม

เขาประหยัดคำพูดราวกับทองคำ เอ่ยคำพูดน้อยมาก

แม้แต่คนที่ชอบทำตามอำเภอใจอย่างตงฟางซื่อ ก็ยังรู้สึกว่าฮ่องเต้ทรงนิ่งเงียบจนน่ากลัว ทำให้เขาวางตัวไม่ถูก

บางทีนี่ก็คือความน่าเกรงขามของจักรพรรดิ คงไม่เปิดเผยตัวตนต่อหน้าผู้อื่นกระมัง

ไม่นานนัก เงาร่างเล็ก ๆ สายหนึ่งก็วิ่งเข้ามา

“เสด็จพี่ฮ่องเต้! พี่ชายใหญ่! พวกท่านอยู่ที่นี่จริง ๆ !”