แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 541

“ซูฮ่วนเป็นสตรีหรือ?” จู้กั๋วกงหันไปมองบุตรสาวที่ไร้เดียงสาของตนเองด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

จักเป็นไปได้อย่างไรกัน! อย่างมาก ซูฮ่วนก็หาได้มีนิสัยหยาบคายขนาดนั้นไม่...

เซียวอวี้ขมวดคิ้วเป็นปมไปในทันที พลางเอ่ยถามออกมาด้วยท่าทีจริงจังว่า

“เจ้ารู้ได้อย่างไรกัน?”

เซียวหย่าจึงเอ่ยออกมาด้วยท่าทีจริงจัง

“ข้ารู้แล้วกัน เสด็จพี่ฮ่องเต้จักไม่ยอมเชื่อก็ตามใจ!”

ยามที่เซียวอวี้ต้องการจะไล่จี้ถามนั้น องค์หญิงน้อยพลันวิ่งฮึดฮัดออกไปเสียแล้ว

เซียวอวี้คล้ายกับเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง

ที่จริงแล้ว หากว่าซูฮ่วนเป็นสตรีจริง ก็หาได้เกี่ยวข้องอันใดกับเขาไม่

ทว่า เขากลับรู้สึกแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก ทำเอาเขาอยากที่จะสืบเรื่องนี้ต่อ

คืนนั้น ยามที่ซูฮ่วนอยู่ใกล้เขาในอ่างอาบน้ำ ทั้งริมฝีปาก รูปปากเหล่านั้น ทำเอาเขารู้สึกคุ้นเคยกับมันยิ่งนัก

คล้ายกับคนที่เขาเคยจูบ...

ในยามนั้นเซียวอวี้คิดว่าเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ

ถึงอย่างไรใต้หล้าก็มีคนที่รูปหน้าคล้ายคลึงกันมากมาย นับประสาอะไรกับรูปปากกัน

บางที เขาอาจจะยังปล่อยวางสตรีนางนั้นไปไม่ได้...

ทว่า หากเซียวหย่ากล่าวว่าซูฮ่วนเป็นสตรีนั้น

จู้กั๋วกงหาได้สังเกตเห็นอาการสติหลุดของฮ่องเต้ไม่ พลางกล่าวกับตนเองว่า

“เจ้าเด็กคนนี้ พูดจาไร้สาระยิ่งนัก”

เมื่อหันหน้ากลับมานั้น กลับเห็นฝ่าบาทเดินจ้ำอ่าวออกไปไกลแล้ว

“ฝ่าบาท พระองค์...”

เซียวอวี้ทิ้งเสียงร้องของจู้กั๋วกงเอาไว้ด้านหลัง จากสามก้าวเปลี่ยนเป็นสองก้าวก็ตามองค์หญิงน้อยทัน

“เซียวหย่า หยุดก่อน!”

องค์หญิงน้อยพลันตกใจไปในทันที

“บอกเรามา เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าซูฮ่วนเป็นสตรี” เซียวอวี้หยุดยืนอยู่ตรงหน้าองค์หญิงน้อย ราวกับกำแพงกั้นขนาดใหญ่

องค์หญิงน้อยพลันทำท่าหวนนึกถึง

“สัมผัสได้สิ ร่างกายของพี่ชายใหญ่มีกลิ่นหอม ทั้งยังนุ่มมากอีกด้วย คล้ายกับของแม่นมเลย ไม่ นุ่มยิ่งกว่าของแม่นมเสียอีก! ข้าชอบนอนกับพี่ชายใหญ่ยิ่งนัก ทว่า พี่ชายใหญ่ไม่ยอม......

“พวกท่านล้วนแต่ถูกพี่ชายใหญ่หลอกแล้ว อย่างไรข้าก็รู้แล้วกัน ทั้งพี่ชายใหญ่กับข้าและแม่นมต่างก็เหมือนกัน หากแต่เสด็จพ่อเคยกล่าวเอาไว้ว่า ทุกคนล้วนแต่มีความลับเป็นของตัวเอง ข้ามิอาจนำความลับของคนอื่นออกมาพูดได้

“ทว่า พี่ชายฮ่องเต้กับเสด็จพ่อล้วนแต่เป็นคนสนิทของข้า ข้าถึงได้แอบมาบอกพวกท่านเช่นนี้”

“หากจะสืบคดีนี้ให้กระจ่างแจ้งนั้น ย่อมมิอาจทำได้สำเร็จภายในวันเดียว

“เจ้ากลับไปที่เมืองหลวงเสียก่อน กลับไปช่วยดูแลแว่นแคว้นแทนเราเสีย”

รุ่ยอ๋องรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

ก่อนที่ฝ่าบาทจักออกมาจากเมืองหลวงนั้น พระองค์ได้จัดเตรียมเหล่าขุนนางที่รู้ใจหลายคนเอาไว้คอยจัดการราชกิจของแว่นแคว้นเอาไว้แล้ว

ขอเพียงแค่ไม่มีศัตรูต่างแคว้น ตราบใดที่มีขุนนางเหล่านั้นอยู่ ต่อให้ฝ่าบาทจักไม่อยู่ในเมืองหลวงสักกี่เดือน ราชสำนักก็หาได้ล่มสลายไม่

หากว่ากันตามจริงแล้ว มิใช่ว่าฝ่าบาทจักต้องเสด็จกลับเมืองหลวงก่อนหรือ แล้วให้เขาที่มีฐานะอ๋องคอยอยู่สืบความอยู่ที่นี่?

เซียวอวี้พลางเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าจริงจังว่า

“เมืองเซวียนนับว่าเป็นเมืองที่มีความสำคัญทางเชิงกลยุทธ์ ที่นี่หาได้มีกองกำลังปกป้องมากพอไม่ ในฐานะที่เราเป็นฮ่องเต้นั้น ย่อมต้องให้ความสนใจกับเรื่องนี้”

ทั้งยังมีเรื่องของซูฮ่วนอีกด้วย...

นั่นหมายความว่า ในยามนี้เขายังมิอาจกลับเมืองหลวงไปได้ทันที

รุ่ยอ๋องโค้งคำนับด้วยความเคารพ

“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท กระหม่อมฟังคำท่าน”

ตกกลางคืน

เฟิ่งจิ่วเหยียนที่มีเรื่องจะพูดกับตงฟางซื่อนั้น ยามที่นางเปิดประตูออกมากลับพบองครักษ์นายหนึ่งเข้ามารายงานว่า “คุณชายซูขอรับ ฝ่าบาทเชิญท่านมาเล่นหมากล้อมด้วยกันขอรับ”