เข้าสู่ระบบผ่าน

แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 543

ด้านในถาดกลับมีหัวคนอยู่ในนั้น! ! !

ขุนนางที่ขี้ขลาดตาขาวนั้นพลันเป็นลมล้มพับหน้าซีดหน้าเซียวไปในทันที

เซียวอวี้ใช้เวลาชื่นชมปฏิกิริยาของผู้คนเหล่านี้

“พวกเจ้ามิใช่ขอให้เราตรวจสอบอย่างเข้มงวดหรือ เหตุใดถึงได้มีท่าทีเป็นกังวลเช่นนี้กัน?”

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ นี่ นี่มัน...”

เฉินจี๋จึงเป็นผู้ตอบแทนฝ่าบาทเอง

“พวกเขาล้วนแต่เป็นขุนนางที่ทำการยักยอกเบี้ยหวัดทหารของเมืองเซวียน ขุนนางทุกท่านจงดูเอาไว้ ไม่แน่ว่า อาจจะมีคนที่พวกท่านคุ้นเคยอยู่ด้วยก็เป็นได้”

เหล่าขุนนางต่างพากันตกอกตกใจก่อนจะรีบลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้นในทันที

“ฝ่าบาททรงปราดเปรื่องยิ่งนัก! การสังหารขุนนางที่ก่อกรรมทำเรื่องทุจริต ทั้งยังคืนความสงบสุขให้กับเมืองเซวียนอีกด้วย!”

“ขุนนางที่ละโมบย่อมสมควรถูกประหาร!”

ตงฟางซื่อที่มองไปยังหัวที่เปื้อนเลือดนั้น เขาพลันรู้สึกหัวไก่ที่อยู่ในชามดูน่าขยะแขยงยิ่งนัก

ทันใดนั้น เซียวอวี้จึงกวาดสายตามองเหล่าขุนนางทุกคนภายในงานเลี้ยง แววตาเต็มไปด้วยกลิ่นอายฆ่าฟัน

“ย่อมสมควรถูกประหาร ทว่า เพียงเท่านี้หาได้เพียงพอไม่”

พูดจบ ประตูใหญ่พลันถูกปิดลงดัง “ปั้ง”

ทำเอาเหล่าขุนนางพากันตกใจไปในทันที

พร้อมทั้งองครักษ์มากมายที่ชักดาบออกจากฝัก ก่อนจะจ่อไปที่ลำคอของเหล่าขุนนางบางคน

ทำเอาพวกเขาหวาดกลัวจนตัวสั่น

“ฝ่า ฝ่าบาท... นี่คือ...”

เฉินจี๋ที่ยืนอยู่ข้างกายฮ่องเต้นั้น พลางเอ่ยออกมาว่า

“สวีหรงจากอำเภอหลิว หวังเหวินเจี๋ยจากหลานโจว วังอวี่จากอำเภอเฉา……”

รายชื่อของคนที่เฉินจี๋อ่านออกมานั้น ต่างมีสีหน้าตื่นตระหนกไปในทันที ทั้งยังมิอาจเก็บซ่อนความรู้สึกผิดของตนเองได้อีกด้วย

หลังจากขานชื่อออกมาแล้วนั้น องครักษ์พลางพากันเอ่ยออกมาอย่างพร้อมเพรียงกันว่า

“ทูลฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ทุกคนอยู่ที่นี่กันหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

จากนั้น เซียวอวี้หาได้เอ่ยอันใดออกมาไม่ นิ้วเรียวยังคงประคองอยู่บนจอกสุรา พลางเอ่ยออกมาด้วยท่าทีเกียจคร้านว่า

“ประหาร”

ยังมิทันที่เหล่าขุนนางจักได้มีโอกาสร้องขอชีวิต หัวพลันหลุดตกมาที่พื้นในทันที

หัวที่หลุดลงมาของแต่ละคน พาลกลิ้งไปทั่วทุกที่

ภาพที่อยู่ตรงหน้านั้น ทำเอาเหล่าขุนนางที่เหลือต่างพากันขนหัวลุกก่อนจะหยุดยืนนิ่ง ๆ ราวกับว่าวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว

ตงฟางซื่อพลางหัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบา

“นับว่าเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดูโดยแท้ วันนี้ได้เห็นกับตาเสียที”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพลางจิบสุราด้วยท่าทีเฉยเมย

“ฝ่าบาททรงมีพระปรีชายิ่งนัก!”

ดวงตาของเซียวอวี้พลันกวาดตามองไปยังร่างไร้วิญญาณ

“ลากร่างของพวกมันไปแขวนไว้ที่หอคอย เป็นเวลาสามวัน”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

หลังจากที่ศพถูกกำจัดออกไปนั้น เซียวอวี้พลางเอ่ยขึ้นมาราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

“ในเมื่อบัญชีได้รับการสะสางเรียบร้อยแล้ว ขุนนางที่รักทั้งหลาย พากันดื่มด่ำร้องเล่นกันต่อเถิด”

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วห้องนั้น หาได้จางหายไปไม่ เหล่าขุนนางย่อมมิอาจกินได้ลง

แต่ละคนพากันแย้มยิ้มที่น่าเกลียดเสียยิ่งกว่ายามร้องไห้ออกมาเสียอีก

……

หลังสำรับกลางวันจบลงนั้น ทั้งเฟิ่งจิ่วเหยียนและตงฟางซื่อจึงพากันไปขอตัวลา

เซียวอวี้มองดูทั้งสองคนที่อยู่ตรงหน้า ด้วยสายตาเฉียบคม

พลางเอ่ยออกมาว่า

“เราก็ถึงเวลาที่ต้องเดินทางกลับเมืองหลวงแล้วเช่นกัน ในเมื่อเป็นทางเดียวกันเช่นนี้ ไม่สู้วันพรุ่งนี้ออกเดินทางพร้อมกันเลยเล่า”

เฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดคิ้วลงเล็กน้อย

เดินทางพร้อมกันอีกหรือ?

ประวัติการอ่าน

No history.

ความคิดเห็น

ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย