แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 550

เซียวอวี้พลางเดินไปข้างหน้าด้วยใบหน้าอึมครึม ภายในใจของเขาเต็มไปด้วยความคิดมากมาย

ราวกับว่าไม่ว่าเขาจักทำเช่นไร สตรีผู้นั้นหาได้พอใจไม่

ปลาย่างของต้วนไหวซวี่อร่อยกว่าของเขางั้นหรือ นางถึงได้ไม่ยอมลืมเช่นนี้?

ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงร้องตะโกนมาจากด้านหลังว่า

“ฝ่าบาท”

ฝีเท้าของเซียวอวี้พลันชะงักไปในทันที ก่อนหันหลังเอ่ยกับผู้ที่ตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

“มีเรื่องใด?”

“พี่ชายฮ่องเต้ พี่ชายใหญ่มาที่นี่เพื่อต้องการมาขอโทษท่านนะ”

เมื่อเขาหันกายกลับมานั้น พลันเห็นว่าองค์หญิงตัวน้อยก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน นางยืนอยู่ข้างกายเฟิงจิ่วเหยียน พร้อมทั้งในมือที่ถือปลาย่างเอาไว้ ก่อนจะเคี้ยวมันด้วยปากที่เปรอะเปื้อนไปด้วยสีดำ

นางเขย่าแขนเฟิ่งจิ่วเหยียนไปมา “ใช่หรือไม่? พี่ชายใหญ่? ท่านรู้ว่าท่านพี่ฮ่องเต้ย่างปลาด้วยความยากลำบาก การที่ท่านไม่กินนั้น ย่อมทำให้เขาไม่สบายใจใช่หรือไม่?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้าลง

“ใช่”

เซียวอวี้ขมวดคิ้วเป็นปมเล็กน้อย ก่อนที่คิ้วจะคลายตัวราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เราหาได้เป็นอันใดไม่ เพียงแค่เรายังไม่หิวเท่านั้น”

องค์หญิงน้อยพลางก้าวไปข้างหน้าเพื่อกระตุกแขนเสื้อเซียวอวี้ “ท่านพี่ฮ่องเต้ หยุดเรื่องนี้เอาไว้ก่อน พี่ชายใหญ่มาที่นี่เพื่อขอโทษท่าน ดังนั้นท่านอย่าได้ทำตัวอิดออดไปได้หรือไม่ พวกเรารีบกลับไปกินปลาย่างกันต่อเถอะ!”

เซียวอวี้มิคิดเลยว่า ตนเองจักมาถูกเด็กน้อยแปดขวบสั่งสอนเอาเช่นนี้

ทว่า นางพูดถูก

เมื่อพวกเขาทั้งสามคนกลับมาที่กองไฟนั้น พลันเห็นแต่เศษซากปลาและก้างปลา พร้อมด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอิ่มเอมของเฉินจี๋...

เซียวอวี้:!

เฟิ่งจิ่วเหยียน:?

องค์หญิงน้อย:! ! !

เฉินจี๋กล่าวออกมาด้วยท่าทีงุนงงว่า “ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ รองหัวหน้าพันธมิตรซู พวกท่านต่างก็บอกว่าไม่หิว กระหม่อมคิดว่าปลาย่างที่เหลืออยู่ช่างเสียเปล่ายิ่งนัก กระหม่อมจึงกินพวกมัน”

องค์หญิงน้อยโกรธมากเสียจนกระทืบเท้าไปในทันที

“เจ้ามันแมวตะกละ! ฮึ่ม!”

เซียวอวี้เองก็มีกองเพลิงสุมอยู่เต็มอกด้วยเช่นกัน

ทว่า เฟิ่งจิ่วเหยียนกลับมาท่าทีนิ่งเฉย “ข้าจักไปนำอาหารแห้งมา”

หลังจากที่เฟิ่งจิ่วเหยียนหันกายจากไปนั้น เซียวอวี้จึงหันมามองเฉินจี๋ด้วยความเย็นชา

“อร่อยหรือไม่?”

เฉินจี๋พลางกล่าวออกมาด้วยความชื่นชม “พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!”

เซียวอวี้พลันยิ้มที่ดูไม่คล้ายยิ้มออกมา

ถึงเวลาที่เขาจักต้องเปลี่ยนราชองครักษ์ของตนเองแล้วกระมัง

เมื่อยามราตรีย่างกรายเข้ามา หินภูเขาที่ยังมิถูกจัดการไปนั้น ทั้งสี่คนจึงหาจุดตั้งกระโจมริมน้ำ

กระโจมมีเพียงสองหลังเท่านั้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนและเฉินจี๋ผลัดกันเฝ้ายาม พร้อมทั้งนอนในรถม้า

เฉินจี๋กินอิ่มแล้วนั้น จึงนอนหลับเอาแรงอย่างสงบ

เมื่อมีรองผู้นำพันธมิตรซูมากฝีมือคอยเฝ้ายามให้เช่นนี้ เขาจึงรู้สึกสบายใจเป็นอย่างมาก

แสงจันทร์และดวงดาวที่สาดส่องลงมา ภายในภูเขาจึงมีเสียงหอนของฝูงหมาป่าดังขึ้นมาอย่างย่อม ๆ

เฟิ่งจิ่วเหยียนที่นั่งอยู่ข้างกองไฟนั้น กำลังคิดถึงเรื่องของพรรคเทียนหลง

จู่ ๆ นางก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวบางอย่างดังออกมา

“เรานอนไม่หลับ”

พร้อมทั้งความเงียบงันที่ตามมา

เซียวอวี้นั่งอยู่ข้างกายของนาง จนกระทั่งเฉินจี๋ลุกขึ้นมาเปลี่ยนเวรเฝ้ายาม เมื่อเห็นว่าฝ่าบาทกับซูฮ่วนนั่งเหม่อลอยอยู่ข้างกองไฟนั้น เขายังคิดว่าตนเองตาฝาดไป

ทว่า เมื่อถึงคราวที่เฉินจี๋ต้องเฝ้ายามนั้น เซียวอวี้กลับผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

เช้าวันรุ่งขึ้น

ถนนเปิดแล้ว

ทั้งสี่คนจึงเดินทางต่อในทันที

เมื่อมาถึงเมืองฉางนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงระมัดระวังมากขึ้นเป็นพิเศษ

เนื่องจากนางรู้ดีว่า จัดต้องมีพรรคพวกของพรรคเทียนหลงหลงเหลืออยู่ในเมืองฉางแห่งนี้อย่างแน่นอน

เพื่อความปลอดภัย นางจึงกล่าวออกมาว่า

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ทั้งท่านและองค์หญิงได้โปรดเดินทางล่วงหน้ากันไปก่อน กระหม่อมจักใช้เส้นทางลับในการคุ้มกันพวกท่านเอง”

ถึงแม้ว่านางจะเปลี่ยนหน้ากากแล้วก็ตาม แต่นางก็ยังกลัวว่าจะถูกคนจำได้ จนทำให้ลากพวกเขาเข้ามาพัวพันด้วย

เซียวอวี้มองนางนิ่ง ๆ สุดท้ายก็ตอบตกลง

เขาเองก็คิดได้ว่า การที่เป็นเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน เขาจักได้ตื่นจากฟันขึ้นมาเร็วหน่อย

ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นคนที่ต้องมาทนทุกข์ทรมานคนเดียว

จากเมืองเซวียนถึงเมืองหลวงนั้น อย่างมากก็ใช้เวลาเดินทางครึ่งเดือน

เกรงว่า แม้จักต้องใช้เวลาถึงครึ่งปี ตราบใดที่นางยังมิได้คิดอันใดกับเขา ย่อมไม่มีประโยชน์ที่เขาจะถ่วงเวลาไปเช่นนี้

เฟิ่งจิ่วเหยียนหาได้รู้ไม่รู้ว่า เซียวอวี้มีความคิดมากมายเต็มหัว นางเพียงแค่อยากจะคุ้มกันส่งพวกเขาไปยังเมืองหลวงอย่างปลอดภัยเท่านั้น

เมื่อเข้าสู่เมืองผางแล้วนั้น นางจึงเปลี่ยนเส้นทางไปใช้เส้นทางลับในทันที