แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 573

ณ ห้องส่วนตัวในโรงพักแรม

เจินเจินคารวะเซียวอวี้อย่างเต็มพิธีการ

“หม่อมฉันคารวะฝ่าบาทเพคะ!”

เซียวอวี้หันไปอธิบายให้เฟิ่งจิ่วเหยียนฟัง

“นี่คือบุตรสาวของเจินหรูไห่ นามเจินเจิน เราสั่งให้นางจัดตั้งกองทัพหญิง”

เจินเจินคำนับเฟิ่งจิ่วเหยียนอย่างคนระดับเดียวกัน

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้าตอบ

เจินเจินพูดกับนางอย่างตรงไปตรงมาว่า

“วันที่ฝ่าบาทเสด็จไปตรวจสอบกองทัพทรงเห็นข้าว่าใช้ทวนยาวได้ดี จึงทรงให้ข้าเข้าร่วมกองทัพตามอุดมการณ์ของข้า ทั้งยังทรงช่วยถอนหมั้นให้ข้า

“ฝ่าบาททรงมีบุญคุณต่อข้า ข้าไม่มีทางทำผิดต่อความคาดหวังนี้เด็ดขาด

“สตรีในเมืองหลวงส่วนใหญ่ถูกเลี้ยงดูอย่างเอาแต่ใจมาแต่เด็ก ไม่มีเด็กสาวสมัครเป็นทหารหญิงซักเท่าใด ข้าจึงลองมาที่เมืองอันดู

“นึกไม่ถึงว่าจะบังเอิญถึงเพียงนี้...”

ยามที่นางกำลังพูดอยู่ เซียวอวี้สังเกตสีหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยสีหน้าคลุมเครือ

ทว่าเพราะมีหน้ากากบังอยู่ เขาจึงได้แต่ตัดสินจากแววตาและวงโค้งของมุมปากว่านางอารมณ์ดีหรือไม่ดี

ทว่านางเป็นคนที่ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ออกมา ทำให้เขาเดาไม่ถูก

เขายอมรับ ตอนแรกนั้นเขารู้สึกว่าเจินเจินมีส่วนที่เหมือนนางจริง ๆ ใช้ทวนยาวเหมือนกัน เป็นสตรีที่แต่งกายเป็นบุรุษเช่นกัน ทั้งยังอยากเป็นแม่ทัพหญิงเหมือนกันอีก

เขาไม่อยากให้คนมีความสามารถถูกฝังกลบไป จึงช่วยเจินเจินซักครั้ง

ทว่าตอนนี้คนทั้งสองพบกันเข้า เขากลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

กลัวก็แต่ว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนจะเข้าใจความรู้สึกที่เขามีต่อเจินเจินผิดไป

ยังดีที่เจินเจินไม่ได้พูดเรื่องที่ผ่านไปแล้ว นางแนะนำอาหารขึ้นชื่อสองสามอย่างของเมืองอันให้คนทั้งสองแทน

นางใจกว้างและตรงไปตรงมา อยู่ในช่วงวัยที่งดงามที่สุดของหญิงสาว แต่กลับมีกลิ่นอายสุขุมหนักแน่นอย่างผู้มีประสบการณ์

แม้จะเผชิญหน้ากับฮ่องเต้ของแคว้นก็ยังไม่หวาดกลัว

ไม่เหมือนสตรีนางอื่นที่อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะพูดจา

ทว่านี่ก็หมายความว่าเซียวอวี้ไม่ได้ทำให้นางหวาดกลัว

เฟิ่งจิ่วเหยียนอดที่จะวิเคราะห์ต่อไม่ได้

ดูเหมือนว่าความรู้สึกที่เซียวอวี้มีต่อคุณหนูตระกูลเจินผู้นี้จะไม่ธรรมดา

แต่นางไม่ได้คิดว่าเซียวอวี้จะเอาเจินเจินผู้นี้มาแทนที่นาง

เขาชื่นชมสตรีที่ไม่ยอมรับการถูกบังคับ

นางเป็นเช่นนี้พอดี เจินเจินก็เช่นกัน

ทว่าสิ่งที่นางใส่ใจก็คือ เวียวอวี้จะสามารถเปลี่ยนกลับมาชอบสตรีได้หรือไม่

“ฝ่าบาท หลายวันมานี้หม่อมฉันรับสมัครทหารหญิงได้ยี่สิบกว่าคนแล้วเพคะ!”

“ทว่าส่วนใหญ่เป็นเด็กจากบ้านที่ยากจน สิ่งที่ถามถึงมากที่สุดก็คือเบี้ยหวัด...”

ที่จริงแล้วเจินเจินหวังว่าเซียวอวี้จะเพิ่มเบี้ยหวัดให้ทหารหญิง จะได้ดึงดูดให้มีสตรีมาเข้าร่วมกองทัพมากขึ้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนฟังอยู่เงียบ ๆ โดยไม่ได้พูดแทรก

ตอนที่นางคิดจะคีบผัก เซียวอวี้ก็ช่วยคีบใส่จานให้นางแล้ว

ท่าทางนี้ดูเป็นธรรมชาติมาก ราวกับว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนนั้นใกล้ชิดกันอย่างมาก

เจินเจินรู้สึกประหลาดใจมาก

ดูเหมือนว่าฝ่าบาทจะทรงปฏิบัติต่อคุณชายซูผู้นี้อย่างสนิทสนมยิ่งกว่ารุ่ยอ๋องเสียอีก

นางอยู่ตรงที่นั่งคนขับด้วยหน้าแดงเปล่งปลั่ง

ภายในรถม้า

เซียวอวี้เงียบจนต่างไปจากยามปกติ

เดิมทีคนทั้งสองควรจะนั่งแยกคนละฝั่ง ทว่าเซียวอวี้เห็นว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนบาดเจ็บที่ขา เคลื่อนไหวไม่สะดวก เพื่อให้ง่ายต่อการดูแลจึงมานั่งเบียดฝั่งเดียวกับนาง

เดินทางมาได้ครึ่งทาง เขาพลันพูดกับเฟิ่งจิ่วเหยียนว่า

“เรารู้นะว่าเจ้าคิดจะทำอะไร ตอนนี้เราชอบบุรุษ อย่าพยายามทำอะไรให้เสียเวลาเปล่าเลย ไร้ประโยชน์”

เขาเดาว่าที่นางให้เจินเจินมาคุ้มกัน ย่อมเป็นเพราะต้องการเป็นคนกลางให้กับพวกเขา ทำให้เขากลับมาชอบสตรีอีกครั้ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนขยับตัวออกโดยไม่แสดงสีหน้า แล้วพูดอย่างจริงจังว่า

“ท่านเข้าใจผิดแล้ว”

ต่อให้นางคิดอยากให้เซียวอวี้กลับมาเป็นปกติ ก็ไม่มีทางใช้วิธีบังคับผลักสตรีที่คิดอยากเป็นแม่ทัพหญิงเข้าไปในวังหรอก

ที่ให้เจินเจินร่วมเดินทางมาด้วย ข้อแรกก็เพราะคิดว่าการเดินทางนั้นอาจเกิดอันตรายขึ้นได้ คนมากขึ้นหน่อยก็มีคนดูแลมากขึ้น

ข้อสอง นางไม่อยากให้เจินเจินอยู่รับสมัครทหารที่เมืองอันต่อ

ตอนฟังเจินเจินพูดถึงเรื่องการรับสมัครทหารบนโต๊ะอาหาร ก็รู้สึกได้ว่าความคิดส่วนใหญ่ของเด็กสาวผู้นี้ไร้เดียงสาเกินไป นางไม่เข้าใจว่าทหารนั้นมาจากไหน แล้วทหารมีไว้ทำไม การใช้ผลประโยชน์ดึงดูดนั้น ต่อให้มีสตรีมาสมัครกี่ร้อยกี่พันคนก็ไม่มีประโยชน์

สีหน้าของเซียวอวี้ยังคงไม่ดีขึ้น

“เจ้าอย่าได้คิดทำเรื่องพวกนั้นจะดีที่สุด”

เฟิ่งจิ่วเหยียนสงบใจลงแล้วพูดอย่างจริงจังว่า

“ข้าขอไม่ปิดบังท่าน ข้ารู้สึกชอบแม่นางเจินเจินอยู่บ้าง”

เซียวอวี้ไม่เพียงไม่โกรธ เขายังยักคิ้วอย่างสนุกสนานเป็นอย่างมาก

“โอ้?”