แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 576

เรื่องที่ฮ่องเต้เสี่ยงชีวิตช่วยคน ตงฟางซื่อไม่ได้คิดไปในแง่ที่ลึกกว่านั้น เขาเพียงถอนหายใจออกมาแล้วกล่าวว่า

“ฝ่าบาทช่างเห็นค่าบุญคุณยิ่งนัก ข้าไม่นึกเสียใจเลย ที่ได้ยื่นมือเข้าไปช่วยตอนสงครามเมืองเซวียน”

ต่อมาก็เอ่ยเตือนเฟิ่งจิ่วเหยียน

“วิหารลัทธิเต๋าไฟไหม้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน เมื่อคืนมีคนจ้องจะเล่นงานเราถึงตาย”

เฟิ่งจิ่วเหยียนคิดเช่นนั้นเหมือนกัน จึงเล่าให้ตงฟางซื่อฟังว่า นางพลัดตกกับดักกลไกและเซียวอวี้ช่วยนางอย่างไร

สุดท้าย นางก็คาดการณ์ว่า

“นักฆ่าที่โผล่มาในตอนหลัง ต้องเป็นคนจากสำนักอื่นแน่ ๆ”

“ถ้าพวกเขาไม่ได้ร่วมมือกับสำนักจื่อหยาง ก็ต้องแอบวางแผนอะไรลับ ๆ อยู่เป็นแน่ ถ้าเป็นอย่างแรก ก็คงเป็นสำนักทั่วไป หากเป็นอย่างหลัง…”

ต่อมา ตงฟางซื่อก็พูดเป็นเสียงเดียวกันกับนางอย่างรู้ใจ “ก็แสดงว่าเป็นพรรคเทียนหลง”

หลังจากเอ่ยถ้อยคำนี้ ตงฟางซื่อก็ทำการตัดสิน

“กลไกที่ห้องโถงหลักในวิหารลัทธิเต๋า ต้องไม่ได้อยู่ในแผนการของสำนักจื่อหยางแน่ ๆ”

“มิเช่นนั้น พวกเขาคงสามารถล่อพวกเราไปที่ห้องโถงหลักตั้งแต่เริ่มต้นแล้ว

“ด้วยเหตุนี้ข้าจึงเอนเอียงไปทาง ความเป็นไปได้ที่ว่าพรรคเทียนหลงกำลังวางแผนลับ ๆ ส่วนสำนักจื่อหยางเป็นเพียงมีดในมือที่พวกเขาเอาไว้ใช้งานเท่านั้น”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้า

“ตอนนี้ยังมีอีกหนึ่งคน เจ้าไปสืบเรื่องเกี่ยวกับจางเสวี่ยจากสำนักหลิงซานมาก่อน ทางที่ดีควรมีภาพวาดของบุคคลนี้ด้วย”

ตงฟางซื่อตอบรับทันที “ได้”

พันธมิตรอู่หลินสลายตัว แต่เหล่าสหายที่ร่วมเป็นร่วมตายมาด้วยกันยังอยู่

……

ณ วังหลวง

หลังจากที่เซียวอวี้กลับมา ก็จัดการราชสารในห้องทรงพระอักษรตลอดเวลา

รุ่ยอ๋องรับรู้ได้ว่าหลายวันมานี้เขาเปลี่ยนไป

“ฝ่าบาท วันนี้ท่านไม่ว่าราชกิจเช้า เพราะประชวรจริงหรือ”

เขาเหลือบมองฮ่องเต้หลังโต๊ะทรงงาน ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวลใจอย่างปิดไม่มิด

ตั้งแต่อดีตฮองเฮาไม่อยู่ นับวันฝ่าบาทก็ยิ่งอารมณ์รุนแรงขึ้น

แต่หลังจากความวุ่นวายทางเมืองเซวียนผ่านพ้นไป เหมือนบ่ออารมณ์ของฝ่าบาทถูกขุดลอก จนอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง

ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องที่ดี

แต่เขาก็อดที่จะกังวลใจอย่างเลี่ยงไม่ได้

ความเปลี่ยนแปลงของฝ่าบาท เกิดมาจากอะไรกันนะ

เซียวอวี้กล่าวเสียงทุ้มต่ำ

“แค่เป็นหวัด ไม่เป็นอะไรมากหรอก”

เขาไม่ได้บอกรุ่ยอ๋อง ว่าเมื่อคืนเขาไปทำอะไรมา

เพราะไม่ว่าในมุมมองของใคร การที่ฝ่าบาทเช่นเขา ทำเรื่องเสี่ยงอันตรายแบบนั้น มันเป็นอะไรที่โง่เขลาจริง ๆ

ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นรุ่ยอ๋องที่สนิทสนมกับเขาอีก

รุ่ยอ๋องเดินออกมาจากห้องทรงพระอักษร เตรียมออกจากวัง แต่กลับเจอเข้ากับหรงเฟยระหว่างทาง

หรงเฟยไล่คนรับใช้กลับไป แล้วหันมามองเขาด้วยดวงตาเจือแววโศกเศร้า

“เมื่อคืนฝ่าบาทไม่กลับมาทั้งคืน”

เฉินจี๋กล่าวรายงาน

“วันนี้กระหม่อมให้คนไปลงแรงขุดจักรกลนั่น และลงไปดูมาแล้ว ประตูลับที่ท่านพูดถึง เหมือนจะไม่มีอยู่จริงพ่ะย่ะค่ะ”

พูดให้ถูก คือไม่รู้ว่าจะเปิดอย่างไรมากกว่า

เซียวอวี้มุ่นคิ้ว กล่าวออกมาอย่างเยือกเย็น

“เช่นนั้นก็ระเบิดทิ้งซะ”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

สิ้นคำกล่าวได้ไม่ทันไร องค์หญิงน้อยก็เข้ามา

“เสด็จพี่ฮ่องเต้ เมื่อไรท่านจะพาข้าไปเจอพี่ชายใหญ่!”

ในวังแห่งนี้น่าเบื่อเกินไปแล้ว

เซียวอวี้ใจเย็นกับนางพอสมควร

“เขายุ่งมาก ไม่มีเวลามาเจอเจ้าหรอก”

“เช่นนั้น…ก็ได้” องค์หญิงน้อยค่อนข้างผิดหวัง

กลางดึก

เซียวอวี้ไปหาเฟิ่งจิ่วเหยียน

ทันทีที่เข้ามาในเรือนหลัก ก็เห็นว่าตงฟางซื่ออยู่ด้วย ทั้งยังนั่งอยู่บนขอบเตียง ทั้งสองคนกำลังสุมหัวทำอะไรบางอย่าง ด้วยท่าทางสนิทสนมอย่างมาก

เซียวอวี้หน้าบึ้งตึงในทันที

ไอ้พ่อหม้ายบ้านี่ ไม่รู้ว่าชายหญิงล้วนแตกต่างกันฉันใด ชายชายก็ควรแตกต่างกันฉันนั้นหรือไง!