แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 58

ณ ห้องทรงพระอักษร เฟิ่งจิ่วเหยียนก้มโค้งคำนับ

“ถวายบังคมฝ่าบาท”

เซียวอวี้ประทับนั่งอยู่หลังโต๊ะ แววตาคมกริบน่าเกรงขาม

“เรามีเรื่องต้องสะสาง มีเรื่องอันใด รีบพูดมา”

สนามขี่ม้าหลวงมีคนไปเข้าร่วมการฝึกแค่สองคน เรื่องนี้เขาเองก็ได้ยินแล้ว

คิดว่าฮองเฮาน่าจะควบคุมนางสนมเหล่านั้นไม่ได้ จึงอยากให้เขาออกคำสั่งให้

เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวอย่างเรียบนิ่ง

“ยาบรรเทาอาการปวดศีรษะของกุ้ยเฟยใกล้จะหมดแล้ว หม่อมฉันจึงเอามาให้อีกหนึ่งขวด”

คิ้วคมของเซียวอวี้เลิกขึ้นสูง

นางแค่มาส่งยางั้นหรือ?

ต่อมานัยน์ตาของเขาพลันฉายแววแข็งกร้าวครู่หนึ่ง

“คราก่อนฮองเฮาบอกว่า เหลืออยู่ขวดเดียวสุดท้าย”

คำพูดของเขาแฝงไปด้วยแววไต่ถาม

ราวกับว่าประโยคถัดไปสามารถออกคำสั่งลงโทษนางโทษฐานพูดปดต่อจักรพรรดิได้ทุกเมื่อ

เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบกลับไปอย่างเรียบนิ่ง

“หม่อมฉันเขียนจดหมายส่งให้ท่านพ่อ ให้เขาติดตามหมอพเนจรผู้นั้นโดยเฉพาะ

“ช่างบังเอิญ ที่ไม่กี่วันก่อนหมอพเนจรผู้นั้นมาที่เมืองหลวง”

เซียวอวี้สงสัยว่านางกำลังโกหก แต่ก็ไม่มีหลักฐาน

“ช่างบังเอิญจริง ๆ”

จากนั้นเขาก็ถามว่า “แล้วเหตุใดไม่เอาไปส่งที่ตำหนักหลิงเซียวโดยตรงล่ะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเงยหน้าขึ้นมา ตอบกลับอย่างจริงจัง

“เรื่องโจรภูเขา ทำให้หม่อมฉันกับกุ้ยเฟยไม่ลงรอยกัน

“หากหม่อมฉันเอาไปส่งเอง เกรงว่ากุ้ยเฟยจะไม่กล้าใช้ยา”

ดวงตาของเซียวอวี้ปกคลุมไปด้วยนัยบางอย่าง

นางช่างคิดอย่างรอบคอบจริง

แต่เรื่องแข่งขันขี่ม้าโปโล นางกลับไม่เอ่ยถึงสักคำ

สตรีเหล่านั้นค่อนข้างก่อเรื่องวุ่นวายน่าดู นางจะเอาอยู่หรือ?

“ยาส่งถึงแล้ว เช่นนั้นหม่อมฉันขอทูลลา”

เมื่อเฟิ่งจิ่วเหยียนออกไป หลิวซื่อเหลียงก็งุนงงสับสนไปหมด

ฮองเฮาช่างแปลกเหลือเกิน

ไม่คิดเลยว่าจะแค่เอายามาส่งจริง ๆ

เท่าที่เขารู้มา ตอนนี้มีแค่สองคนไปเข้าร่วมฝึกแข่งขันขี่ม้าโปโล แถมหนึ่งในนั้นยังเป็นเสียนเฟยที่ป่วยออด ๆ แอด ๆ ด้วย

หากฮองเฮาไม่คิดที่จะหาคนมาเข้าร่วมมากหน่อย แล้วการแข่งขันในครั้งนี้จะจัดขึ้นได้หรือ?

เซียวอวี้มองยาขวดนั้น แล้วออกคำสั่ง

“เอาไปส่งที่สำนักหมอหลวงก่อน หากหมอหลวงยืนยันว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ค่อยเอาไปส่งที่ตำหนักหลิงเซียว”

หลิวซื่อเหลียงรับคำสั่ง

ฝ่าบาททรงใส่ใจเรื่องของกุ้ยเฟยเสียจริง ๆ!

เกรงว่าไม่นาน กุ้ยเฟยก็คงได้รับความโปรดปรานเหมือนในวันวานดั่งเดิม

……

ณ ตำหนักหย่งเหอ

เหลียนซวงเลิกคิ้วขึ้น ตีอกชกหัวตัวเองไม่หยุด

“พระนาง บ่าวล่ะอยากเทยานั้นทิ้งเสียเหลือเกิน ก็ไม่อยากให้กุ้ยเฟยเลย!

“คราวนี้นางคงลำพองใจกว่าเดิมเป็นแน่!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนกลับนิ่งเฉย

นางมองแผนที่สนามขี่ม้าหลวงที่ทางนั้นส่งมาให้ แล้ววาดวงกลมลงบนนั้นสองสามจุด

หลังจากฟังเหลียนซวงบ่นเสร็จ นางก็เอ่ยขึ้น

“ในยานั้น ข้าผสมสมุนไพรบางอย่างลงไปด้วย”

ได้ยินเช่นนั้น เหลียนซวงพลันตกใจในทันที นอกเหนือจากตกใจแล้วยังมีความยินดีแอบแฝงอยู่ด้วย

“พระนาง ท่านคิดจะวางยาพิษกุ้ยเฟยหรือเพคะ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเงยหน้ามองนาง แววตานั้นราวกับกำลังจะบอกว่า——ทำไมเจ้าถึงได้คิดอะไรโง่เขลาเช่นนี้

“ฝ่าบาท นี่คือสารที่นักฆ่าผู้นั้นส่งมาพ่ะค่ะย่ะ!”

เขาถวายด้วยสองมือ

เนื้อความของสาร เป็นการนัดหมายเซียวอวี้ไปพบเพื่อถอนพิษในคืนนี้

นัยน์ตาคมปลาบของชายหนุ่มทอแววลุ่มลึก เหมือนกำลังข่มกลั้นอะไรบางอย่าง

หายไปนานถึงเพียงนี้ ไม่คิดเลยว่าสตรีผู้นั้นจะปรากฏตัวอีกครั้ง

……

ยามรัตติกาลมาเยือน ทั่วทั้งวังพลันเงียบสงัด

ณ ตำหนักหลิงเซียว

หลิวซื่อเหลียงนำยามาส่งให้ด้วยตนเอง ชุนเหอจึงรีบรับไว้

“พอดีเลย ยาของพระนางใกล้จะหมดแล้ว ลำบากหลิวกงกงที่เอามาให้ด้วยตนเอง”

ชุนเหอยื่นเงินเป็นการตอบแทนเขา

มีที่ไหนที่หลิวซื่อเหลียงจะกล้ารับไว้

“ข้าทำตามคำสั่ง ไม่กล้าโลภมากหรอก”

เขาเดินออกมาจากตำหนักหลิงเซียว แต่กลับเห็นคนของตำหนักหย่งเหอกำลังเดินมาทางนี้

……

เสียนเฟยกับนางสนมเจียฝึกขี่ม้ามาทั้งวัน จึงเหนื่อยล้าไปทั่วร่างกาย พอกลับมาถึงตำหนักก็เข้านอนตั้งแต่หัววัน

ในขณะเดียวกัน นางสนมคนอื่นกลับรวมตัวแทะเม็ดแตงโม สังสรรค์ด้วยกัน

มีคนนึกกังวลขึ้นมา

“พวกเราทำแบบนี้ไม่เป็นอะไรจริงหรือ? ฮองเฮาจะไม่กล่าวโทษพวกเราใช่ไหม?”

“ช่างนางสิ! พวกเราก็บอกว่ากำลังป่วยอยู่ นางยังจะกล้ามาลากพวกเราไปอีกหรือ?”

“อีกอย่างกุ้ยเฟยกับหนิงเฟยก็ยังไม่ไปเลย ถึงฟ้าจะถล่มก็มีพวกนางค้ำไว้ อย่างมากก็แค่ถูกลงโทษด้วยกัน!”

“ใช่ ๆ!”

พูดจบได้ไม่ทันไร ก็มีคนมาจากข้างนอก

“ฮองเฮาทรงมีกระแสรับสั่ง!”