แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 586

ภายในห้องมืดสนิท ต้วนเจิ้งรู้สึกตัวแล้ว ทว่าร่างกายถูกมัดติดกับเก้าอี้ ปากก็ยังถูกอุดอยู่ ไม่มีทางช่วยเหลือตนเองได้ และขอความช่วยเหลือก็ไม่มีทางเช่นกัน

เขาเหมือนกับหมาป่าหิวโหยที่ดุร้าย จ้องมองไปที่ประตู และอยากรู้ว่าเมื่อใดเฟิ่งจิ่วเหยียนจะกลับมา

นางต้องรู้แล้วว่า เขาแสร้งลวงให้สับสน โดยให้นักฆ่าไปโอบล้อมตงฟางซื่อ...

เมื่อครั้งแรกที่พบนาง นางยืนอยู่ข้าง ๆ พี่ชาย สีหน้าไร้ความรู้สึก บนตัวมีไอแห่งความแค้น ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง

ทว่าตามด้วยเสียงที่เขาเรียกว่า “พี่สะใภ้” ในดวงตาที่สงบนิ่งของนางนั้นราวกับรู้สึกเบิกบานขึ้นมา

เขาคิดว่า ครอบครัวของพวกเขาจะอยู่ด้วยกันไปตลอดกาล

ทว่าโชคชะตามักจะเล่นตลกกับคนเรา...

ขณะที่ต้วนเจิ้งกำลังนึกย้อนไปถึงอดีต จู่ ๆ ประตูก็เปิดออก

เขามองไปทางนอกประตูอย่างระแวดระวังในทันที

ทว่ากลับเห็น เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมในมือยังถือกล่องอาหาร

......

ต้วนเจิ้งหิวมาทั้งวันแล้ว เมื่อเห็นอาหารที่เฟิ่งจิ่วเหยียนนำมา เขากลับปฏิเสธเสียงแข็ง

“เอาไปพ้น! ข้าไม่กิน!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“อาหารก่อนถูกประหารตัดหัว เป็นมื้อสุดท้าย”

ต้วนเจิ้ง: !

“เจ้าต้องการจะสังหารข้า?! พี่ชายข้าจะมิปล่อยเจ้าไปแน่!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพลันจับคางเขาไว้ พร้อมกับเย้ยหยัน

“มิสังหารเจ้า จะปล่อยให้เจ้าลอบทำร้ายข้า และสังหารสหายข้าหรือ?

“อีกอย่างข้าลงมือได้อย่างฉับไว ไม่มีทางทิ้งร่องรอยใด ๆ แล้วผู้ใดจะรู้ว่าข้าสังหารเจ้า?”

คิ้วทั้งสองข้างของต้วนเจิ้งขมวดเป็นปม

เขายังคงมิอยากเชื่อว่า สตรีที่เคยเอ็นดูเขาเหมือนกับน้องชายแท้ ๆ ตอนนี้จะใจร้ายใจดำสังหารเขาได้เช่นนี้

แววตาของเขาเยือกเย็น พร้อมกับเอ่ยท้าทาย

“หากเจ้าสังหารข้า ก็อย่าคิดว่าจะได้รู้ว่าพี่ชายข้าอยู่ที่ใด”

เฟิ่งจิ่วเหยียนสะบัดคางเขา และถอนหายใจ

“พี่ชายเจ้ารึ? อาเจิ้ง เจ้าดูเหมือนมิสนใจความปลอดภัยของเขาสักเท่าใด คิดว่าหลายปีมานี้เขาคงใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย

“แล้วเหตุใดข้าจักต้องไปหาเขาด้วยเล่า?

“อีกอย่าง เจ้าก็รู้มิใช่หรือว่า ข้ามีบุรุษอื่นแล้ว...”

ต้วนเจิ้งกัดฟันขบกราม

“โอ้! ที่แท้เจ้าก็ใจร้ายใจดำเช่นนี้!”

ดวงตาของเขาแดงก่ำ และดูน่ากลัว “หญิงอสรพิษ! พี่ชายข้ามิควรช่วยเจ้าเลย!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนดูท่าทางเมินเฉย

“เป็นเขาที่เต็มใจต่างหาก ข้ามิได้ขอร้องให้เขาช่วยชีวิตข้า”

“เจ้า! สตรีไร้หัวใจอย่างเจ้า! เจ้ารู้หรือไม่ว่าหลายปีมานี้พี่ชายข้าต้องทนทุกข์ทรมาน!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนตัวสั่นเทา ทว่าในดวงตากลับแฝงรอยยิ้ม

ต้วนเจิ้งอารมณ์คุกรุ่น จึงอธิบายได้มิค่อยละเอียดนัก

ทว่า เฟิ่งจิ่วเหยียนก็สามารถคาดเดาต้นสายปลายเหตุทั้งหมดได้จากคำพูดเหล่านี้

เดิมทีแล้วหลังจากร่างกายของต้วนไหวซวี่ได้รับพิษวารีสวรรค์ เข็มเชียนอวี่ของนางก็มิได้ล้มเหลว

พิษของต้วนไหวซวี่ถูกยับยั้งไว้ชั่วคราวแล้ว ทว่าเนื่องจากจู่ ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นมาว่าอยากกินขนมเปี๊ยะที่นางทำ นางจึงแยกห่างไปชั่วขณะ

ในช่วงเวลานั้น นักฆ่ากลุ่มที่สองจากพรรคเทียนหลงก็มาถึง

เป็นต้วนไหวซวี่ที่ถ่วงเวลาพวกเขาไว้ โดยอ้างเงื่อนไขว่าจะใช้ตนเองเป็นตัวยาช่วยชีวิตองค์ชายใหญ่ ทำให้พรรคเทียนหลงล้มเลิกการตามล่านางไว้ชั่วคราวก่อน

สุดท้ายพรรคเทียนหลงก็เตรียมการให้เขาโดยทำให้อวัยวะหยุดการทำงานชั่วคราว...

ใบหน้าของต้วนเจิ้งเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

“พี่ชายข้ารู้ว่า หากพวกเขาลอบสังหารครั้งหนึ่งมิสำเร็จ ก็จะมีครั้งที่สองและครั้งที่สาม เพื่อช่วยเจ้า เขาจึงยอมละทิ้งหนทางรอดของตนเอง ปล่อยให้พิษวารีสวรรค์นั้นไหลเวียน พร้อมอาศัยพลังจากภายนอกทำให้เกิดสภาพอวัยวะร่างกายหยุดทำงานชั่วคราว ด้วยวิธีนี้ พรรคเทียนหลงจึงมิตามหาเจ้าอีกเลย! ตอนนี้ เจ้ารู้แน่ชัดแล้วใช่หรือไม่!”

หลังจากเฟิ่งจิ่วเหยียนกระจ่างชัดเรื่องทั้งหมดแล้ว แม้ในใจจะรู้สึกซาบซึ้ง ทว่ากลับพบข้อสงสัยอีกประการหนึ่งอย่างมีสติ

ข้อสงสัยนี้ราวกับฟ้าผ่าในวันท้องฟ้าโปร่ง ผ่าเปลือกนอกที่สมบูรณ์แบบนั้นออกมา และเผยให้เห็นความเน่าเปื่อยผุพังอยู่ภายใน

สายตาของนางเยือกเย็น และจับจ้องไปที่ต้วนเจิ้ง

“พี่ชายเจ้ารู้บุญคุณความแค้นระหว่างข้ากับพรรคเทียนหลงได้อย่างไร”

ในใจนางคาดเดาไว้แล้ว ทว่านางยากจะยอมรับความจริงเรื่องนั้นได้

มุมปากของต้วนเจิ้งยกขึ้นเป็นเส้นโค้ง ราวกับว่ากำลังเยาะเย้ยนาง

“เจ้าคาดเดาทุกอย่างได้ชัดเจนอยู่แล้ว ใช่หรือไม่”

เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ในชั่วพริบตา ความหนาวเย็นกระแสหนึ่งพลันเกิดขึ้นในหัวใจ และแผ่ซ่านไปที่แขนขาของนางอย่างรวดเร็ว