แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 594

ความรู้สึกที่ถูกบีบคออยู่นั้น น่าอึดอัดยิ่งนัก

ความรู้สึกที่หายใจไม่ออก จนทำให้ผู้คนต้องดิ้นรนตามสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดของตัวเอง

ทว่า เฟิงจิ่วเหยียนหาได้เป็นเช่นนั้นไม่

นางชักลูกธนูออกมาจากแขนเสื้อของตนเอง

หากว่ากันตามจริงแล้ว ระยะห่างเพียงเท่านี้ ประมุขพรรคย่อมต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

จู่ ๆ ……

ปั้ง!

กำลังภายในของบุรุษตรงหน้าที่สะท้อนออกมา ทำเอาร่างของเฟิ่งจิ่วเหยียนและลูกธนูที่อยู่ในมือนั้นกระเด็นออกจากรถม้าไปในทันที

ผลัก!

หลังของเฟิ่งจิ่วเหยียนล้มกระแทกลงบนพื้น

เมื่อเงยหน้าขึ้นไปมองนั้น ก็พบว่าผนังรถม้ากลายเป็นรูขนาดใหญ่ พร้อมทั้งด้านในที่มีชายคนหนึ่งปรากฏตัวออกมาให้ทุกคนได้เห็น

คนผู้นั้นก็คือประมุขพรรคเทียนหลง ผู้ที่อยู่เบื้องหลังการทำความผิดในครานี้

เขาจ้องมองไปที่เฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยความเย็นชา

“ผู้ที่คิดต่อต้านข้า จักต้องตาย!”

พูดจบ เขาพลันยื่นมือออกมา ก่อนที่กำลังภายในมากมายจะพุ่งเข้าหาเฟิ่งจิ่วเหยียนในทันที

เฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดคิ้วเป็นปม ก่อนจะใช้ลูกเตะปรายมารเตะศพร่างหนึ่งออกไปเพื่อขวางกั้นแรงลมของกำลังภายในที่กำลังดูดทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะก้มลงไปหยิบดาบที่ตกอยู่บนพื้นภายในเสี้ยววินาที พลางใช้กำลังภายในเป็นแรงถีบ ส่งผลให้ดาบแทงทะลุฝ่ามือของประมุขพรรคเทียนหลงไปด้วยความรวดเร็วดุจสายฟ้า...

“ท่านประมุข!” เหล่าผู้คนภายในพรรคเทียนหลงต่างก็ร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจ

เลือดที่ไหลซึมออกมานั้น ทำให้ฝ่ามือของบุรุษตรงหน้าแดงฉานไปทั่วทั้งฝ่ามือของประมุขพรรค ก่อนที่เขาจะรวบรวมกำลังภายในขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อสลัดเฟิ่งจิ่วเหยียนและดาบของนางให้หลุดออกมา

ในขณะเดียวกัน ต้วนเจิ้งก็หยิบคันธนูที่อยู่บนหลังของตัวเองออกมา ก่อนจะใส่ลูกธนูเข้าไปโดยไว

น่าเสียดายที่ลูกธนูของต้วนเจิ้งถูกประมุขพรรคเทียนหลงหยุดเอาไว้ตรงกลางอากาศ

เพียงแค่เขาสะบัดมือไปนั้น ลูกธนูพลันหันทิศทางกลับไปที่ต้วนเจิ้งในทันที พลางแทงไปไหล่ขวาของต้วนเจิ้ง ก่อนจะทะลุไปแทงที่ต้นไม้ด้านหลัง ทำให้ร่างของต้วนเจิ้งถูกตรึงเอาไว้กับต้นไม้ในทันที

ความเจ็บปวดที่เนื้อหนังของตนเองถูกฉีกขาดออกมานั้น ทำเอาต้วนเจิ้งถึงกับกัดฟันแยกเขี้ยวออกมา

ทว่า เขายังคงเอ่ยเตือนเฟิ่งจิ่วเหยียน

“ระวังข้างหลัง!”

ทันใดนั้น ด้านหลังของเฟิ่งจิ่วเหยียนพลันปรากฏบุรุษชุดคลุมสีเขียวขึ้นมา

ชายผู้นั้นถือมีดหนามคู่เอาไว้ในมือ ก่อนจะลงมือโจมตีด้วยความเร็วไว

เป็นเพราะคำเตือนของต้วนเจิ้งนั้น ทำให้เฟิ่งจิ่วเหยียนเอี้ยวตัวหลบได้ทัน

พร้อมทั้งมีดหนามคู่ที่ผ่านสายตาของนางไป ก่อนจะส่องแสงออกมาด้วยความเย็นยะเยือก

ประมุขพรรคเทียนหลงนั้น พลันฉีกเสื้อของตนเองออกมาก่อนจะนำมาพันแผลที่ฝ่ามือของตนเองเอาไว้ พลางเอ่ยสั่งการกับบุรุษชุดคลุมเขียวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า

“สังหารเขาเสีย”

แววตาภายใต้หน้ากากของบุรุษเสื้อคลุมสีเขียวนั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตมากมาย

“ซูฮ่วน เจ้าทำลายพรรคเทียนหลงของข้าในปีนั้นเสียจนย่อยยับ วันนี้เจ้ายังกล้ามาปรากฏตัวต่อหน้าอีก จงตายซะเถอะ!”

พูดจบ เขาก็ลงมือในทันที

ประมุขพรรคเทียนหลงมิได้สนใจจักต่อสู้กับเฟิ่งจิ่วเหยียนอีกต่อไป เขาพลางหันไปมองสัตว์อสูรที่อยู่ไกล ๆ แทน

พูดให้ถูกก็คือเขามองฮ่องเต้ที่อยู่บนหลังสัตว์อสูรตัวนั้น

ซูฮ่วนกับคนอื่น ๆ พวกเขาสามารถจัดการในภายหลังได้

ทว่า จุดประสงค์หลักของพรรคเทียนหลงในคืนนี้ ก็คือการโจมตีเมืองและสังหารฮ่องเต้เสีย

ท่านประมุขพรรคพลันเคลื่อนกายพุ่งไปหาเซียวอวี้ด้วยความรวดเร็ว

เฟิ่งจิ่วเหยียนที่เห็นเช่นนั้น ก็รีบสลัดบุรุษเสื้อคลุมสีเขียวออกและรีบไล่ตามไปในทันที

อีกฝั่งหนึ่ง ตงฟางซื่อพลันร่ายเพลงดาบ “กวาดล้างกองทัพนับพัน”ออกมา จนล้มผู้คนจำนวนมากลงได้

ฝุ่นฟุ้งกระจาย เสื้อผ้าของเขาพลันสะบัดไปตามลม พร้อมด้วยรอยยิ้มที่อาบไปด้วยมีด

“พวกเจ้ารนหาที่ตายจริง ๆ ”

คนอื่น ๆ ต่างมองหน้ากัน มิมีผู้ใดกล้าก้าวขึ้นไปต่อกรด้วย

เพียงแค่เขาโจมตีด้วยกรงเล็บอันแหลมคม เซียวจั๋วก็ล่าถอยกลับไปแล้ว

ยามที่เขาบุกโจมตีเข้าไปเป็นครั้งที่สามนั้น เซียวจั๋วก็เปลี่ยนจากการป้องกันเป็นการรุกโจมตีเข้ามาแทน ทว่า การโจมตีในครานี้กลับมุ่งตรงไปที่เบื้องล่างของเขา

ยามที่เห็นเซียวจั๋วแยกขาขัดสมาธิออกมานั้น จู่ ๆ ร่างของเซียวจั๋วก็หายไปจากสายตาของคู่ต่อสู้ที่อยู่ตรงหน้าในทันที ก่อนจะแทงตะปูเหล็กเข้าไปในหลังเท้าของฝ่ายตรงข้ามด้วยความรุนแรง

ด้วยพละกำลังภายในที่แข็งแกร่งนั้น ทำให้ตะปูเหล็กฝังลึกเข้าไปยังพื้นดิน

“อ๊าก!” ผู้พิทักษ์พรรคเทียนหลงพลางร้องโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บปวด

เขาพยายามดึงเท้าออกมา พลันเห็นหวงปั้วเดินตรงเข้ามาหาตนเองพร้อมดาบในมือ

“หลบไป!” หวงปั้วร้องตะโกน เซียวจั๋วจึงรีบหลบออกไปในทันที

ฉึก!

ความเร็วที่พุ่งทะยานราวกับแรงม้า พร้อมทั้งแรงเหวี่ยงของดาบที่ฟาดฟันออกไป เพียงพริบตาเดียว ขาของผู้พิทักษ์พรรคเทียหลงก็ขาดออกเป็นสองท่อน...

“อ๊าก——” เมื่อขาทั้งสองถูกตัดออกไปนั้น ร่างกายของบุรุษตรงหน้าจึงล้มลงไปกับพื้นพร้อมส่งเสียงกรีดร้องออกมา

“ท่านผู้พิทักษ์!” เหล่าลูกศิษย์พรรคเทียนหลงต่างก็ตกตะลึงไปในทันที เมื่อเห็นสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้า

เซียวจั๋วพยายามประคอลตนเองให้ลุกขึ้นยืน ทว่า จู่ ๆ เขาก็เห็นศีรษะของมนุษย์ที่เปื้อนเลือดกลิ้งตกลงมาอยู่ตรงหน้าเขา

เป็นหวงปั้ว

เซียวจั๋วนึกใจหายไปในทันที ทั้งยังมิรู้ว่าเป็นผู้ใดลงมือสังหารหวงปั้วกันแน่……

เมื่อกวาดสายตามองไปรอบนั้น ๆ กลับพบฉากต่อสู้ที่เต็มไปด้วยความอลม่าน

เหล่ากองทัพคนทดลองยาต่างพากันล้อมรอบประตูเมืองเอาไว้

สัตว์อสูรที่ตาบอดนั้น ก็ยังคงเอาตัวพุ่งชนกับประตูเมืองไม่มีหยุด

จนกระทั่งเซียวอวี้ใช้ดาบแทงไปที่หลังคอของมัน มันจึงใช้แรงเฮือกสุดท้ายพุ่งไปที่ประตูเมืองก่อนจะล้มตัวสิ้นใจตายไป

ปั้ง—

พลันมีนายทหารคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา

“แย่แล้ว! ประตูเมืองถูกชนจนเปิดออกแล้ว!”