แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 623

กองทหารนับหมื่นเคลื่อนพลขนย้ายดินระเบิดและอัสนีบาตฟ้าเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว

ภายในเจดีย์เก้าชั้น

หยางเหลียนซั่วไล่ฆ่ามาตลอดทางจนถึงชั้นแปด พลังเจินชี่ทำให้เส้นผมของเขากระเจิดกระเจิง

เขาฆ่าทุกคนที่อยู่ชั้นห้าขึ้นไปจนหมดสิ้น ก็ยังหาซูฮ่วนและฮ่องเต้ไม่เจอ

ทันใดนั้นสายตาของเขาก็เคลื่อนไปมองด้านบน เท้าก็ก้าวขึ้นไปบนบันไดหิน

ยอดเจดีย์...พวกมันจะต้องซ่อนอยู่ที่ยอดเจดีย์เป็นแน่!

หลังจากหยางเหลียนซั่วขึ้นมาที่ชั้นเก้า สายตาคมกริบก็กวาดตามองทั้งชั้น

ทันใดนั้นเขาก็เห็นอะไรบางอย่าง

เป็นชายเสื้อผืนหนึ่ง

ทว่าเมื่อเขาส่งพลังฝ่ามือไปทางนั้น กลับพบว่าเป็นเพียงชุดคลุมตัวหนึ่งเท่านั้น...

กลยุทธ์ตบตารึ?

แววตาของหยางเหลียนซั่วดำทะมึนและเย็นเยียบ

“ออกมาซะ!!”

เขาเงยหน้าตะโกนขึ้นฟ้าอย่างโมโหด้วยท่าทางคุ้มคลั่ง

แล้วใช้พลังเจินชี่ก่อให้เป็นพลังรูปกระสวยแล้วส่งพลังโจมตีออกไปทั่วทุกทิศ

ทันใดนั้นด้านนอกก็เกิดเสียงดังกึกก้องขึ้น!

ภายในพื้นที่ปลอดภัย เซียวอวี้เองก็ได้ยินเสียงนี้เช่นกัน

แสดงว่ากำลังระเบิดภูเขา

หว่างคิ้วของเขาคลายออกเล็กน้อยอย่างผ่อนคลาย

ในที่สุดก็จะจบลงซักที...

ตู้ม!!!

โครม!

ภูเขาอวี้หลิงที่สงบนิ่ง ถูกระเบิดจนส่งเสียงดังสะท้านฟ้า

เขม่าควันไฟพลันตลบอบอวลไปทั่ว

คนทั้งหมดต่างหลีกไปอยู่ในพื้นที่ปลอดภัย หนานซานอ๋องสั่งการเหล่าทหารหาญ

“ระเบิด!

“ระเบิดอีก!”

หนานซานอ๋องเอ่ยคำว่า “ระเบิด” ครั้งแล้วครั้งเล่า ใจของเฉินจี๋รู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นทุกที เขาเคลื่อนตัวไปอยู่ข้างกายเฟิ่งจิ่วเหยียนอย่างเงียบ ๆ โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า

“คุณ...ชายซู ระเบิดทำอะไรพื้นที่ปลอดภัยนั่นไม่ได้จริง ๆ หรือขอรับ?”

เขามองการระเบิดตรงหน้าด้วยความรู้สึกกังวลจากใจจริง

ข้างกายอีกฝั่งของเฟิ่งจิ่วเหยียนคือตงฟางซื่อ เขามั่นใจอย่างยิ่ง

“พื้นที่ปลอดภัยที่ตระกูลตงฟางทำเก็บไว้ ไม่มีทางเกิดเรื่อง”

ทว่าภายใต้เงื่อนไขที่ฮ่องเต้จะต้องอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยก่อน

เขาหันไปมองเฟิ่งจิ่วเหยียน นางไม่ได้สวมหน้ากากเอาไว้ ไม่ใช่ซูฮ่วนที่เขาคุ้นเคยผู้นั้น

ไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่าซูฮ่วนจะเป็นสตรี ทั้งยังเป็นอดีตฮองเฮาอีก!

คิดถึงก่อนหน้านี้ที่หมู่บ้านเสิ่นเจียอู่ ยามที่ฮ่องเต้เมาสุราแล้วกล่าวว่าเขาเองก็ไม่มีภรรยาเหมือนกัน ซูฮ่วนเองก็อยู่ข้าง ๆ ด้วย ไม่รู้จริง ๆ ว่ายามนั้นนางคิดอย่างไรบ้าง

สตรีผู้นี้ช่างใจร้ายจริง ๆ

เฟิ่งจิ่วเหยียนจ้องภูเขาอวี้หลิงเขม็ง หวังเพียงว่าสองคนนั้นจะปลอดภัยทั้งคู่...

ฟ้าสว่างแล้ว

พอเจดีย์เก้าชั้นพังทลาย ภูเขาอวี้หลิงก็ถูกแบ่งเป็นสองท่อน

เมื่อหนานซานอ๋องเห็นว่าใช้ได้แล้วก็ออกคำสั่งทันที

“ขุดหินช่วยฝ่าบาท! คนอื่นฆ่าทิ้งให้หมด!”

ต้วนเจิ้งถลึงตาทันที “ยังมีท่านพี่ของข้า ต้องช่วยท่านพี่ของข้าด้วย!!”

ไอ้เฒ่าสิ้นคิดนี่! นี่ตั้งใจใช่หรือไม่?

ทุกคนล้วนช่วยกันลงมือ เฟิ่งจิ่วเหยียนเองก็เช่นกัน

“ไม่ผิด ใช่นี่แหละ!”

จะช่วยคนจากพื้นที่ปลอดภัยที่ทนทานนี้ต้องใช้ทั้งทักษะและจังหวะที่พอเหมาะพอดี

ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าตงฟางซื่อแล้วว่าต้องงัดแงะอย่างไรจึงจะเปิดมันออกมาได้ ดังนั้นเขาจึงรับหน้าที่ในการสั่งการและสอนคนทั้งหมดว่าต้องขุดทางเข้าพื้นที่ปลอดภัยอย่างไร

เมื่อมีช่องว่างขนาดพอให้คนหนึ่งคนลอดผ่านปรากฏขึ้นที่ด้านบน หนานซานอ๋องก็รีบรุดหน้าไปทันที

“ฝ่าบาท! ฝ่าบาท! พระองค์ยังอยู่หรือไม่! กระหม่อมมาช่วยพระองค์แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

ด้านในมืดมิดจนเขามองเห็นไม่ชัด

เฉินจี๋เห็นหนานซานอ๋องกระตือรือร้นถึงเพียงนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าคนผู้นี้ปากหวานก้นเปรี้ยว

ก่อนหน้านี้ผู้ใดกันที่ไม่ยอมออกปากทำลายเจดีย์ทิ้ง!

ภายใต้กองหินที่สะเปะสะปะ เซียวอวี้กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“ช่วยเขาออกไปก่อน”

‘เขา’ ที่ว่าหมายถึงใคร เฟิ่งจิ่วเหยียนกับต้วนเจิ้งล้วนรู้ดี

ดวงตาสองข้างของต้วนเจิ้งเป็นประกาย “ใช่พี่ข้าหรือไม่!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ได้ก้าวไปข้างหน้า พื้นที่ปลอดภัยที่ขุดออกมาแล้ว ไม่อาจให้คนยืนกันมากเกินไปได้ ไม่เช่นนั้นอาจเกิดเรื่องขึ้นได้

ทว่าดวงตาของนางจับจ้องไปทางนั้นนิ่ง สองมือกุมแน่น

ชั่วขณะที่ได้ยินเสียงของเซียวอวี้ นางก็รู้สึกเหมือนกับหินที่กดทับอยู่ในใจได้หลุดออกไปกว่าครึ่ง

พวกเขายังมีชีวิตอยู่...

หนานซานอ๋องตวาดอย่างโมโห

“ฮ่องเต้ทรราชนี่! ยามนี้แล้วยังจะช่วยผู้ใดอีก? ชีวิตของท่านต้องสำคัญที่สุด!!”

เซียวอวี้ยืนยันที่จะส่งต้วนไหวซวี่ออกไปก่อน

เพราะคนผู้นี้อาจตายได้ทุกเมื่อ

เขาไม่อยากเสียแรงที่ทุ่มเทไปแล้วกลายเป็นช่วยคนตายคนหนึ่ง

ทั้งไม่อยากให้เฟิ่งจิ่วเหยียนเข้าใจผิดว่าเขาแอบฆ่าต้วนไหวซวี่ด้วย