แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 633

หยางเหลียนซั่วดูดซับพลังภายในของคนจำนวนมาก หาใช่จะควบคุมได้ง่ายเพียงนั้น

แรงกระตุ้นจากคำพูดของเฟิ่งจิ่วเหยียน ทำให้พลังเจินชี่ภายในของเขาแปรปรวน

เพื่อป้องกันมิให้พลังเจินชี่พลุ่งพล่าน จนทำให้ธาตุไฟเข้าแทรก เขาจึงมิอาจใช้เคล็ดวิชาดาราโรยหมื่นวิถีได้ ขณะเดียวกันก็ยังต้องใช้พลังภายในควบคุมตนเองให้นิ่ง

ในเสี้ยววินาทีสั้น ๆ นี้ ก็ทำให้เฟิ่งจิ่วเหยียนและตงฟางซื่อมีโอกาส

ท่าทะลวงพิฆาต---กระบวนท่าโจมตีเป็นคู่ของพวกเขา

เฟิ่งจิ่วเหยียนโยนกระบี่ให้ตงฟางซื่อ คนหลังเปลี่ยนมาโจมตีทางตรงก่อน ท่าเคลื่อนไหวกระบี่วกวนจนทำให้ลายตา

หยางเหลียนซั่วถอยหลังไปหลายก้าว ทว่ากลับไม่สังเกตเห็นว่า เหนือศีรษะของเขา เฟิ่งจิ่วเหยียนราวกับนกอินทรีโฉบลงมากินเหยื่อ พร้อมกับพลังที่รวบรวมอยู่ในฝ่ามือ

ตูม!

ฝ่ามือของนางกระแทกลงมาบนศีรษะของหยางเหลียนซั่ว!

ในเสี้ยววินาทีนั้น กะโหลกศีรษะของเขาสั่นไหว

เมื่อเห็นเช่นนี้ เซียวอวี้ก็รีบซัดฝ่ามือจากด้านข้างเพิ่มไปอีกหนึ่งฝ่ามือ

สิบเอ็ดเทพชะตาก็รีบเข้ามาเสริมกำลัง และใช้กระบวนท่าโจมตีหยางเหลียนซั่วโดยพร้อมเพรียง

กองกำลังมากกว่าสิบคนก็โจมตีมาในเวลาเดียวกัน หยางเหลียนซั่วขับเคลื่อนลมปราณตามสัญชาตญาณ จากนั้นพลันใช้พละกำลังของพลังเจินชี่ ผลักพวกเขาให้กระเด็นออกไป!

ในเวลาเดียวกัน ก็ทำให้หน้ากากของตนแตกกระจายด้วย จนเผยให้เห็นใบหน้าที่แข็งกร้าวดุดัน

ตูม!

ตูมตูม!

ทุกคนแทบจะล้มลงกับพื้นในเวลาเดียวกัน

หนานซานอ๋องกับเหล่าทหารตั้งค่ายกลโดยใช้โล่ เพื่อปกป้องพวกเขา

ไม่มีคนถอยหนีแม้แต่คนเดียว

ทว่า ในเวลานั้น หยางเหลียนซั่วกำลังกุมหัว และร้องคำรามอย่างบ้าคลั่ง

หัวของเขาเจ็บปวดมาก!

เจ็บปวดมาก!!!

เขารู้สึกแค่ว่าทุกสิ่งที่มองเห็นตรงหน้า ถูกย้อมด้วยเลือดสีแดง

กลิ่นคาวเลือดอุ่น ๆ กระแสหนึ่ง ไหลออกมาจากหางตาของเขา

มันคือเลือด!

เลือดสีแดงสด ราวกับน้ำตาสองสาย

ทว่าในเวลาไม่นาน เขาก็มองไม่เห็นสิ่งใดแล้ว...

“ซูฮ่วน! ซูฮ่วน!!!” หยางเหลียนซั่วคำราม

จากนั้น เขาก็โจมตีสะเปะสะปะด้วยมือทั้งสองข้าง ก้อนหินกระจัดกระจายที่อยู่โดยรอบก็ลอยว่อน พื้นดินถูกกระแสพลังจนระเบิดเป็นผุยผง ต้นไม้ก็ถูกเขาโจมตีจนโค่นล้มไปหลายต้น...

เฟิ่งจิ่วเหยียนเพื่อจะใช้ท่า “ทะลวงพิฆาต” จึงรวบรวมพลังภายในทั้งหมดไว้ที่จุดเดียว โดยเน้นโจมตีไม่สนใจตั้งรับ ไม่เหลือทางหนีทีไล่ให้ตนเอง ถึงขั้นว่าบาดเจ็บสาหัสกว่าคนอื่น

และถึงขั้นว่า แม้แต่แรงจะยืนขึ้นนางก็ยังไม่มีเลย

ตงฟางซื่อมองดูใบหน้าของเขาจากระยะไกล ก็มองออกว่า คนผู้นี้ในวัยหนุ่มก็เป็นบุรุษที่หล่อเหลาคนหนึ่ง

ดังนั้น เขาจึงอดมิได้ที่จะสงสัยว่า ซูฮ่วนจะจับพลัดจับผลูจนทายถูกได้

“บุตรชายของเขามิใช่ลูกแท้ ๆ จริงหรือ?”

เฉินจี๋ที่อยู่ด้านข้างโพล่งออกมาอย่างไม่สมควร “บางทีภรรยาเขาอาจจะอัปลักษณ์ก็ได้”

ตงฟางซื่อยิ้มตาหยี และเอ่ยซุบซิบ “ต่อให้อัปลักษณ์ก็คงไม่สนใจเขา มิเช่นนั้นจะกำเนิดบุตรให้เขาแค่หนึ่งคนได้อย่างไร”

เซียวอวี้หันไปมองเฟิ่งจิ่วเหยียน

ต่อไปนางจะต้องกำเนิดบุตรให้กับเขาอย่างน้อยสองคน ทำเช่นนี้คนอื่นถึงจะรู้ว่า นางพึงพอใจเขา

เฟิ่งจิ่วเหยียนมิรู้ว่าในใจเขาคิดสิ่งใด มิเช่นนั้นคงเหลือกตาใส่เขาแล้ว

ในเวลานี้นางมีสีหน้าเย็นชา พร้อมจ้องมองหยางเหลียนซั่ว

หยางเหลียนซั่วกำลังคลุ้มคลั่ง ไม่มีผู้ใดกล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า นางก็ไม่แน่ใจ

ทันใดนั้น สิบเอ็ดเทพชะตาก็โจมตีอีกครั้ง

ดูเหมือนว่าหยางเหลียนซั่วจะปล่อยเลยตามเลย เขาคว้าหนึ่งคนในจำนวนนั้น และดูดพลังภายในของนางจนหมด

ในเวลาเดียวกันนั้น พลังเจินชี่ในร่างกายพลันพลุ่งพล่าน ธาตุไฟก็เข้าแทรกโดยสิ้นเชิงแล้ว!

เซียวอวี้เห็นจังหวะมาถึงแล้ว จึงรีบสั่งการทันที

“ปล่อยตาข่าย!”