แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 639

ไฉ่เยว่รู้สึกกังวลใจ

“คุณหนูตกลงรับรักของท่านหมอซ่งแล้ว เดิมนี่เป็นเรื่องดี ทว่าบ่าวกังวลว่า ตระกูลซ่ง...ตระกูลซ่งจะไม่ยอมรับคุณหนู ถึงเวลานั้นอาจจะดีใจเก้อ คนที่เสียใจก็จะเป็นคุณหนู

“คุณหนูจิ่วเหยียน ท่านช่วยเกลี้ยกล่อมคุณหนูเถอะเจ้าค่ะ”

ไฉ่เยว่จะคิดถึงคุณหนูในทุกเรื่อง เช่นเดียวกับคนในครอบครัวเดียวกัน จึงไม่แปลกที่จะมองการณ์ไกลบ้าง

ครั้งก่อนที่เฟิ่งจิ่วเหยียนกลับมาที่ชายแดนเหนือ ก็รู้ความรู้สึกของซ่งหลีที่มีต่อเวยเฉียง

ในตอนนั้นนางก็เคยเตือนซ่งหลี ให้ทำความเข้าใจกับผู้อาวุโสของตระกูลซ่งก่อน จากนั้นค่อยมาสานสัมพันธ์กับเวยเฉียง

อีกอย่างในตอนนั้น นางมิรู้ด้วยซ้ำว่าเวยเฉียงรู้สึกอย่างไรกับซ่งหลี

ในขณะนี้ ความคืบหน้าของเรื่องนี้ได้เกินกว่าที่นางคาดหมายไว้

นางจึงรีบไปพบซ่งหลีทันที

เมื่อเผชิญหน้ากับการซักถามของนาง ซ่งหลีก็ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา

“ข้าตัดสินใจแล้วว่า จะแต่งงานกับเวยเฉียงเท่านั้น

“ข้าได้เขียนจดหมายถึงผู้อาวุโสในครอบครัวก่อนหน้านี้แล้ว พวกเขาก็มิได้คัดค้าน”

แววตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนสงบนิ่ง ทว่ากลับข่มกลั้นบางอย่างไว้

“เจ้าบอกความจริงหรือไม่ พวกเขารู้หรือไม่ว่าเวยเฉียงมิอาจให้กำเนิดบุตรได้?”

ใบหน้าหล่อเหลาของซ่งหลีเผยให้เห็นถึงความรู้สึกอึดอัดใจ

เขาเบือนสายตาหนี: “ข้า...ไม่ได้บอก แต่ข้าคิดว่า นี่มิใช่สิ่งที่จำเป็นจักต้องพูด หลังจากแต่งงาน ข้าก็บอกได้ว่าเป็นปัญหาของข้า ข้ามีบุตรไม่ได้”

วิธีการเช่นนี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่เห็นด้วยเด็ดขาด

“เมื่อคนสองคนอยู่ด้วยกัน รากฐานจักต้องมั่นคง

“รากฐานที่สร้างขึ้นจากการหลอกลวง จะค้ำจุนพวกเจ้าได้นานแค่ไหน?

“ยิ่งมิต้องพูดถึงว่าความจริงมิอาจปกปิดได้ ไม่ช้าก็เร็วคนในตระกูลซ่งจะต้องรู้ ลำพังแค่เจ้าซ่งหลี เจ้าจะทนอยู่ทั้งชีวิตโดยไม่มีบุตรของตนเองได้หรือ?”

ตอนนี้ พวกเขาหลงใหลอยู่กับความรักชั่วขณะ ถึงเข้าใจไปเองว่าจะสามารถเอาชนะอุปสรรคทั้งหมดได้

ในความเป็นจริง เมื่อเวลาผ่านไป คนที่จะทำลายความรักนี้ มิใช่คนนอก แต่มักจะเป็นใจคนที่เปลี่ยนแปลงง่าย

ถึงแม้ซ่งหลีจะเป็นสหายที่ดี และถึงขั้นเป็นสหายรู้ใจ แต่นางก็ไม่เชื่อว่าเขาจะเป็นสามีที่ดีได้

“พี่ซ่ง ข้ามีน้องสาวเพียงคนเดียว ชีวิตของนางเคยพังมาแล้วครั้งหนึ่ง ข้าไม่อยากให้มีครั้งที่สองอีก ดังนั้นอย่าให้คำมั่นสัญญาอะไรง่าย ๆ”

ซ่งหลี่สงบสติอารมณ์ และเงยหน้าขึ้นมองนาง มิเพียงไม่ท้อถอย กลับเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยน

“ซูฮ่วน เจ้าเป็นคนที่คำนึงถึงหนทางข้างหน้า นี่หาใช่เรื่องไม่ดี ทว่าในเรื่องของความรัก สิ่งที่ต้องการมิใช่คำสัญญาในตอนนี้หรอกหรือ?

“หากทุกคนคำนึงถึงแต่ผลได้ผลเสียในภายภาคหน้า โลกนี้คงมีสามีภรรยาที่รักใคร่กันน้อยมาก

“หากแม้แต่ความสุขที่อยู่ตรงหน้ายังคว้าไม่ได้ กลัวว่าจะต้องหยุดอยู่ที่เดิมไปตลอด และเสียใจไปตลอดชีวิต”

เฟิ่งเวยเฉียงตะลึงงันชั่วขณะ จากนั้นก็ยิ้มอย่างเขินอาย

“ข้ารู้แค่ว่า ข้าเต็มใจจะอยู่กับเขา หากได้เห็นเขา ข้าจะมีความสุข แต่หากไม่ได้เห็นเขา ข้าจะรู้สึกว้าวุ่นใจ ข้าคิดว่า นี่คงเป็นความรู้สึกของการชอบคนคนหนึ่ง พี่สาว ท่านเคยมีความรู้สึกเช่นนี้หรือไม่?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนนิ่งเงียบ

แน่นอนว่า...นางก็เคยมีความรู้สึกเช่นนั้น

อย่างเช่นในขณะนี้ นางก็คิดถึงคนคนหนึ่ง ทว่าก็ไม่ถึงกับว้าวุ่นใจ

ณ จวนแม่ทัพ

คืนนี้แม่ทัพเมิ่งก็มีกิจธุระมิได้กลับจวน ภายในห้องนอนหลักจึงมีฮูหยินเมิ่งเพียงคนเดียว

เมื่อเข้าสู่วัยนี้ ในช่วงกลางคืนหลายวันมานี้นางมักจะรู้สึกกระสับกระส่าย และนอนหลับไม่สนิท

ตอนกลางดึก ขณะที่นางกำลังพลิกตัว จู่ ๆ พลันรับรู้ถึงลมหายใจกระแสหนึ่ง

เมื่อลืมตาขึ้น พลันเห็นเงาร่างหนึ่งยืนอยู่ข้างเตียงของนาง ราวกับยมทูตในปรโลก และกำลังยืนนิ่ง ๆ อยู่ตรงนั้น

ฮูหยินเมิ่งถึงกับตกใจ และลุกขึ้นนั่งในทันที

“ผู้ใด!”

“อาจารย์หญิง ข้าเอง”