แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 654

ใบหน้าที่หล่อเหลาของเซียวอวี้ถูกปกคลุมด้วยความอดกลั้นและยับยั้งชั่งใจ

เขายัดพิมพ์เขียวปืนมังกรไฟใส่มือของนางคืนทันที “เราไม่ต้องการ!

“เราทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อเจ้า ไม่เคยคิดที่จะให้เจ้ามาตอบแทน

“ถึงแม้เจ้าไม่อยากแต่งงานกับเรา ก็มิจำเป็นต้องเอาสิ่งใดมาแลกกับอิสรภาพ

“เฟิ่งจิ่วเหยียน เจ้าเป็นอิสระตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

เฟิ่งจิ่วเหยียนก้มศีรษะลงมองกระบอกไม้ไผ่ส่งสาส์นในมือตนเอง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้าอีกครั้ง

นางเอ่ยด้วยท่าทางจริงจัง

“หม่อมฉันถูกทอดทิ้งตั้งแต่เกิด และเป็นอาจารย์กับอาจารย์หญิงคอยเลี้ยงดูหม่อมฉันขึ้นมา

“ดังนั้น หม่อมฉันควรจัดเตรียมสินเดิมด้วยตนเอง

“ทว่ารายได้ตลอดหลายปีของหม่อมฉัน ได้นำไปซื้อเซียวเหยาจวีหมดแล้ว ส่วนที่เหลือก็เก็บไว้เป็นสินเดิมของเวยเฉียง

“ดังนั้น หม่อมฉันจึงเหลือเงินเก็บไม่มากนักเพคะ”

เซียวอวี้ยิ่งฟังยิ่งไม่เข้าใจ

“เจ้าต้องการจะพูดอันใดกันแน่?”

เดิมเขาไม่ใช่คนโง่เขลา ทว่าในขณะนี้ สมองของเขาอย่างไรก็ไม่สามารถทำงานได้เลย และเข้าใจได้เฉพาะถ้อยคำที่ชัดเจนตรงไปตรงมาเท่านั้น

ใบหน้าของเฟิ่งจิ่วเหยียนเฉยเมย และเอ่ยอย่างเรียบเรื่อย

“ในเมื่อท่านได้ส่งของหมั้นมาแล้ว สมควรสนองตอบตามประเพณี และพิมพ์เขียวนี้ ก็ถือเป็นสินเดิมของหม่อมฉัน”

หว่างคิ้วที่ขมวดมุ่นของเซียวอวี้พลันคลายออก

จากนั้นก็รู้สึกเหลือเชื่อ

สินเดิม!

นี่นาง...ตอบรับคำขอแต่งงานของเขาแล้วหรือ?

ยิ่งเข้าใกล้ยอดเขามากเท่าไร เขายิ่งต้องรอบคอบมากขึ้นเท่านั้น

ดังนั้น เขาจึงถามย้ำ

“แล้วไยเจ้าไม่ยอมรับปิ่นหงส์นั้นเล่า”

เขาครุ่นคิดอยู่นาน ก็หาได้เข้าใจในเจตนาของนางไม่

สีหน้าของเฟิ่งจิ่วเหยียนไม่แปรเปลี่ยน

“มอบปิ่น มิสู้ปักปิ่น วิธีแสดงการเอาใจของท่านยังไม่ฉลาดพอจริง ๆ เพคะ”

หัวใจของเซียวอวี้คล้ายถูกบางสิ่งชนกระแทก

ที่แท้ นางอยากให้เขาปักปิ่นให้ด้วยมือตนเอง!

เขาช่างเลอะเลือนเหลือเกิน คำตอบง่าย ๆ เช่นนี้ก็คิดไม่ได้

ทันใดนั้น เขายื่นแขนยาวออกไป รวบกอดนางไว้ในอ้อมแขน

“ถูกต้อง เรายังฉลาดไม่พอจริง ๆ หลังจากนี้ เจ้าก็ค่อย ๆ สอนเราด้วย”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“หม่อมฉันยังมีอีกสองเงื่อนไขเพคะ”

“เจ้าว่ามา ต่อให้มีเป็นสองร้อยเงื่อนไข เราก็จะรับปากทั้งหมด!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนผลักเขาออก “ข้อแรก เมื่อแต่งงานกับหม่อมฉันแล้ว ท่านห้ามมีสตรีคนอื่น ๆ อีก”

เซียวอวี้ตอบอย่างเปิดเผยและตรงไปตรงมา

“เราได้ปลดนางสนมบางส่วนออกไปแล้ว สำหรับพวกที่ยังเหลืออยู่ หากเจ้าไม่อยากเห็นพวกนางอีก รอให้เรากลับไปก็จะไล่พวกนางออกไปทั้งหมด...”

“หม่อมฉันมิได้หมายความเช่นนั้น สตรีเหล่านั้นก็จำใจ ที่จะเข้าวังเช่นกัน สิ่งที่หม่อมฉันต้องการคือ ความซื่อสัตย์ของท่านเพคะ”

ตราบใดที่เขารักษากายใจของตนเองได้ ไม่ว่าคนอื่นจะใช้กี่ร้อยเล่ห์ก็ตาม ก็ไม่มีทางสำเร็จ

ในยามนี้เซียวอวี้ย่อมมีความมั่นใจอย่างเหลือล้น

“แน่นอนว่า นอกเหนือจากเจ้าแล้ว เราจะไม่มีผู้หญิงคนอื่นอีก”

เหล่านี้ก็เพียงพอที่จะให้นางเลือกเขาแล้ว

ก่อนหย่าร้าง นางไม่รู้จักเขาดีพอ หลังจากหย่าร้าง นางได้มองเห็นเขาได้อย่างชัดเจนและสมบูรณ์ยิ่งขึ้น

อย่างไรก็ตาม...

เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

“ทว่า ใจคนย่อมแปรเปลี่ยน และไม่อาจเดิมพันอนาคตได้เลย จึงสมควรจะทิ้งทางออกให้กับตนเอง ให้ก้าวหน้าหรือถอยหลังได้เพคะ”

เซียวอวี้แย้มยิ้ม มีความรู้สึกจนปัญญาอย่างแท้จริง

“หากเจ้าต้องการที่จะไป เราจะหยุดเจ้าได้อย่างไร? เอาล่ะ หากเจ้ายืนกรานจริง ๆ เรากลับถึงวังหลวงก็จะร่างพระราชโองการไว้ทันที”

ขณะที่เอ่ย เขาได้จับมือของนาง มาวางไว้บนหน้าอก

“ทว่า จิ่วเหยียน เราหวังว่า พวกเราจะสามารถอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า ไม่แยกจากกัน เรารับปากเจ้าทั้งสองเงื่อนไขนี้แล้ว เจ้าเองก็ต้องสัญญากับเราเช่นกัน ในอนาคตอย่าได้จากไป เพียงเพราะเรื่องเล็กน้อย ตกลงหรือไม่?”

แววตาของเขาอ่อนโยนรักใคร่ เจือไว้ด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนครุ่นคิดสักพัก ก็พยักหน้า

“เพคะ”

นางเคยเป็นทั้งจอมยุทธ์พเนจร และเคยเป็นแม่ทัพ ตอนนี้จะได้เป็นฮองเฮาอีกครั้ง และเมื่อเทียบกับสองตัวตนแรกแล้วไซร้ ฐานะฮองเฮา จักสูญสิ้นอิสรภาพไปมาก และต้องยับยั้งชั่งใจมากขึ้น

ทว่าตามที่อาจารย์หญิงเคยกล่าวไว้นั้น สิ่งแรกที่นางต้องพิจารณาก็คือ นางรักฝ่าบาทหรือไม่ และเขาพร้อมจะเผชิญลมฝนไปพร้อมกับนางหรือไม่

เฟิ่งจิ่วเหยียนจ้องมองเซียวอวี้ และกล่าวอย่างฮึกเหิม

“ฝ่าบาท หม่อมฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าพวกเราจะได้ร่วมมือกัน เพื่อทำให้หนานฉีรุ่งโรจน์ยิ่งขึ้น และศัตรูต่างแคว้นไม่กล้ารุกรานเพคะ” นางมองเขาด้วยสายตาที่มุ่งมั่นยิ่งนัก ทำให้เขาพลอยนึกถึงขุนนางเหล่านั้นอย่างห้ามไม่ได้

เซียวอวี้ก้มศีรษะลงโดยตรง และจุมพิตริมฝีปากของนางอย่างแผ่วเบา

นางถอยออกไปโดยอัตโนมัติ ทว่าถูกเขารั้งแผ่นหลังไว้ด้วยฝ่ามือใหญ่

จากนั้น ได้ยินเขาเอ่ย “ฮองเฮาของเรา เราหวังเหลือเกินว่า เจ้าจะให้กำเนิดองค์ชายแก่เราในเร็ววัน”

พูดจบ เขาก็จูบริมฝีปากของนางอีกครั้ง ทว่าครานี้ ใช้กำลังเปิดสิ่งกีดขวางออกและไม่คิดจะรามือ...