แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 656

สถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ฮูหยินเมิ่งจึงออกหน้ากล่าว

“ฝ่าบาท พระองค์คงยังไม่ทราบ เวยเฉียงก็อาศัยอยู่ที่นั่นด้วย เกรงว่าจะไม่สะดวกเพคะ”

เซียวอวี้กลับเอาแต่จ้องมองไปที่เฟิ่งจิ่วเหยียนอย่างไม่กะพริบตา เพื่อรอคำตอบจากนาง

เฟิ่งจิ่วเหยียนได้แต่เอ่ย “รบกวนอาจารย์หญิงแล้วเจ้าค่ะ คืนนี้ข้าจะพักที่จวนแม่ทัพ”

เพียงเท่านี้เซียวอวี้ก็พอใจ

เฟิ่งจิ่วเหยียนนอนอยู่ที่เรือนปีกตะวันตก เซียวอวี้พำนักที่เรือนปีกตะวันออก

เดิมทีก็ควรอยู่กันอย่างสงบ

ทว่า เฟิ่งจิ่วเหยียนเพิ่งจะผล็อยหลับไป พลันมีคนเข้ามา

นางลุกขึ้นนั่งอย่างตื่นตัว กลับได้เห็นว่า เป็นเซียวอวี้

“ไยท่านถึงมาที่นี่เพคะ” นางวางกริชกลับไว้ใต้หมอนอย่างเงียบ ๆ

เซียวอวี้ยกชายเสื้อคลุมขึ้นแล้วนั่งบนเตียงของนาง ก่อนจะจับมือนางไว้ “ร่างแผนปรับโครงสร้างที่อาจารย์ของเจ้าเขียนนั้น เรายิ่งอ่านก็ยิ่งฮึกเหิม จึงนอนไม่หลับ อีกทั้งยังนึกขึ้นได้ว่า มีอีกสิ่งหนึ่งที่เรายังมิได้ทำให้เสร็จ”

“เรื่องใดเพคะ?”

หลังจากนั้นเขาหยิบปิ่นหงส์ออกมา “มิใช่ขอเราปักปิ่นให้เจ้าเองหรือ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนปล่อยมวยผมสยายออกแล้ว ไม่อยากเกล้ามวยผมอีก จึงกล่าว

“ท่านมาดึกเกินไปแล้ว ค่อยทำพรุ่งนี้เถิดเพคะ”

เซียวอวี้ใช้มือข้างหนึ่งสางผมของนาง นัยน์ตาลึกล้ำยิ่งกว่าเส้นไหมดำขลับนั้น ก่อนจะเอ่ยอย่างทุ้มลึก

“จิ่วเหยียน เจ้าไม่เข้าใจจริงหรือ? ปิ่นเป็นเพียงข้ออ้าง เราแค่อยากมาพบเจ้าเท่านั้น”

พูดจบ เขาพลันโน้มตัวไปข้างหน้า และกดกายนางลงบนเตียง

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองเขาอย่างไร้อารมณ์

“ท่านยังไม่พอหรือเพคะ”

“เราโลภมากไม่รู้จักพอ จักได้หรือไม่?” สายตาของเขาร้อนแรง แผดเผาไปทั่วร่างกายของนาง เสมือนแค่ใช้สายตา ก็ปลดเปลื้องอาภรณ์ของนางออกได้แล้ว

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา

“ท่านเสพติดรสรักแล้วหรือเพคะ?”

เซียวอวี้ตกใจกับความตรงไปตรงมาของนาง ทันใดนั้นคิ้วตาพราวระยับ เปล่งประกายถึงความสุข

ทันใดนั้นเขาจุมพิตริมฝีปากของนางเบา ๆ อีกสองครั้ง สายตาแผดเผาร้อนแรง มองสบดวงตาสงบนิ่งของนาง สัมผัสปลายจมูกโด่งรั้นของนาง ประสานลมหายใจ และเอ่ยถามอย่างมีความนัย

“ได้หรือไม่?”

เขาชื่นชมสุภาพบุรุษเช่นต้วนไหวซวี่ผู้นั้น

ทว่าเขามิอาจเป็นเยี่ยงต้วนไหวซวี่ได้ และทนไม่ไหวแม้แต่น้อย

ราชสีห์ได้ลิ้มรสเนื้อแล้ว จักทนต่อการไม่กินเนื้ออีกได้อย่างไร? มีแต่จะโหยหาการกินเนื้อทุกมื้อร่ำไป

เฟิ่งจิ่วเหยียนพลันยกมือคล้องคอของเขาไว้ ในสายตาที่เย็นชา สะท้อนภาพเงาร่างของเขาอย่างชัดเจน

“ไม่ได้เพคะ”

หัวใจของเซียวอวี้หล่นวูบ

ใจร้ายอะไรเช่นนี้

……

ด้านนอกเรือนปีกตะวันตก เฉินจี๋คิดว่าตนเองจะได้งีบพักผ่อนสักพัก ทว่ากลับเห็นฝ่าบาทเสด็จออกมาในไม่ช้า

“...เด็กคนนี้เป็นคนซื่อตรงตั้งแต่เล็ก มิชอบเห็นคนที่อ่อนแอถูกคนอื่นรังแก เด็ก ๆ ในหมู่บ้านต่างชอบการปีนขึ้นต้นไม้เพื่อจับนก นางจะไปยืนอยู่ข้างต้นไม้ และทุบตีคนที่ชอบขุดรังนกเหล่านั้นอย่างแรง

“พวกเด็กโตมักจะออกไปเล่นว่าวกระดาษ และเหยียบย่ำบนพื้นที่เพาะปลูก นางจึงใช้หนังยางยิงว่าวของคนอื่น ยิงเพียงนัดเดียวก็เข้าเป้าแล้ว

“สิ่งเหล่านี้ได้เห็นบ่อยจนชินตาพ่ะย่ะค่ะ

“กระหม่อมกับอาจารย์หญิงของนางต้องไปขอโทษผู้อื่นถึงบ้านเกือบทุกวัน”

เซียวอวี้จิบสุราพลางเอ่ย “ความซื่อตรง มิใช่เรื่องผิด”

“ดีก็ดีอยู่หรอกพ่ะย่ะค่ะ ทว่าหากมากเกินไป ก็จะทำให้ผู้คนปวดหัวเอาได้ ตอนที่นางยังเด็ก ๆ นั้นไม่รู้ว่ากระหม่อมเป็นขุนพลที่ถอนตัวลงมาแล้ว ในวันนั้นเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาเก่ามาเยี่ยมเยียน และได้นำอาวุธมากมายมาด้วย เด็กหญิงคนนี้ คิดว่ากระหม่อมแอบซ่องสุมอาวุธ เพื่อก่อกบฏ จากนั้นก็วิ่งไปยังที่ว่าการปกครองโดยไม่พูดไม่จา และฟ้องร้องกระหม่อม”

เมิ่งฉวียังจดจำได้ดี ในวันนั้น ขณะที่เขากับเหล่าพี่น้องดื่มกินกันอย่างสนุกสนาน เจ้าหน้าที่และทหารกลุ่มหนึ่งก็บุกเข้ามาจับกุมพวกเขาไว้ โดยมีจิ่วเหยียนเด็กหญิงคนนั้นยืนมองด้วยสีหน้าจริงจัง อยู่ที่ประตู

เมื่อหวนนึกถึงก็รู้สึกทั้งน่าโมโหและน่าขบขัน

เซียวอวี้ก็หัวเราะออกมาเบา ๆ วางมือข้างหนึ่งไว้บนหน้าผาก และแย้มยิ้มสดใสจนแววตาพราวระยับด้วยแสงดารา

ช่างน่าเสียดาย ที่เขามิได้รู้จักนางตั้งแต่ยังเด็ก

ความทรงจำดุจสายน้ำไหลบ่า เมื่อได้เอ่ยแล้ว มิอาจหยุดได้

เมิ่งฉวีเอ่ยต่อ

“ทว่าเป็นเพราะความซื่อตรงไม่ไหวเอนนั้น กลับทำให้นางกลายเป็นที่รักยิ่ง แม้แต่ผู้ที่ถูกนางทุบตี ก็ล้วนชอบเล่นกับนางด้วย

“หากใครมีข้อพิพาทกับใคร ก็มักจะมาขอให้นางช่วยตัดสินพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวอวี้เอ่ยถามเหมือนมิได้ตั้งใจ “มีเด็กผู้ชายชอบนางบ้างหรือไม่”

เมิ่งฉวีชะงักทันที

เกรงว่า นี่คือจุดประสงค์ของฝ่าบาทกระมัง