แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 697

หากมิมีหลักฐาน เซียวอวี้มิมีทางมาถามกับไทฮองไทเฮาโดยตรงเช่นนี้แน่

“เราได้สอบปากคำนักฆ่าเหล่านั้นเรียบร้อยแล้ว”

ฝ่ามือของไทฮองไทเฮาพลันสั่นเทาไปในทันที

สอบปากคำ?

คนที่นางส่งออกไปนั้น ถูกจับหมดแล้วหรือ?

แล้วซูฮ่วนล่ะ?

ซูฮ่วนตายแล้วหรือยัง?

ไทฮองไทเฮาอยากที่จะรู้เรื่องนี้ยิ่งนัก

เซียวอวี้ที่มิรู้ว่าแรงจูงใจอันใดทำให้เสด็จย่าของเขาทำเช่นนี้

เขาพลางเอ่ยถามออกมาด้วยความเย็นชาว่า

“ซูฮ่วนหาได้มีความแค้นอันใดกับท่านไม่ เหตุใดท่านต้องการสังหารนางด้วย!”

ไทฮองไทเฮาเม้มปากไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

ในเมื่อเรื่องดำเนินมาถึงจุดนี้แล้ว นางก็มิมีเหตุผลอันใดที่จะไม่ยอมรับ

คำพูดที่เก็บเอาไว้มานาน ในที่สุดก็จะได้เอ่ยออกไปเสียที!

“ทำไมนะหรือ?

“ฝ่าบาท ท่านรู้เรื่องนี้แก่ใจดี!

“ทั้งท่านและเขา ต่างทำอันใดลงไป!”

ใบหน้าของไทฮองไทเฮาพลันซีดขาว ราวกับว่าลูกปัดพุทธมงคลที่พระนางชื่นชอบตกลงไปในบ่อส้วม ยามที่นึกหยิบขึ้นมาเช็ดทำความสะอาดนั้น เมื่อคิดถึงวิบากกรรมที่มันต้องพบเจอนั้น พลันรู้สึกร่างกายหนาวสั่นขึ้นมาในทันที

หลานชายสุดที่รักของนาง เดิมทีก็เป็นเพียงบุรุษปกติ ตอนนี้กลับกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว!

เซียวอวี้ขมวดคิ้วเป็นปม

ดูเหมือนว่าเสด็จย่าต้องไปได้ยินอะไรบางอย่างมาอย่างแน่นอน

ไทฮองไทเฮาพลางเอ่ยออกมาด้วยท่าทีโกรธเคือง

“หากเจ้าเป็นเพียงบุรุษธรรมดาก็แล้วไป!

“แต่เจ้าเป็นฮ่องเต้ของแว่นแคว้น! ในฐานะฮ่องเต้นั้น กลับไปพัวพันกับเหล่าหลงหยางพวกนั้น ทั้งยังมาโปรดปรานรักใคร่ซูฮ่วนในตำหนักจื้อเฉินอีก! เจ้า ท่านจักอธิบายกับบรรพบุรุษของตระกูลเซียวเช่นไร!

“ท่านถามถึงเหตุผลว่า เหตุใดข้าต้องการสังหารซูฮ่วนใช่หรือไม่

“ซูฮ่วนผู้นั้น ความผิดของมันก็คือผิดที่เป็นชาย ยั่วยุท่าน เขาต้องการทำลายเลือดเนื้อเชื้อไขของสกุลเซียวแห่งยุทธภพ! ปีศาจร้ายเช่นนั้น ข้าจักไม่กำจัดทิ้งได้หรือ!”

หลังจากที่ได้ระบายความคับข้องใจในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาออกไปนั้น ความอึดอัดภายในใจของไทฮองไทเฮาก็คลี่คลายลงไปมาก

ทว่า ร่างกายที่อ่อนแอเช่นนี้ มิอาจรับมือได้กับอารมณ์โกรธเกรี้ยวจริง ๆ

ลมหายใจของนางแปรปรวน ก่อนจะเอามือกอบกุมไปที่หน้าอกราวกับว่าตนเองหายใจไม่ออก

เซียวอวี้จึงเรียกหมอหลวงมาในทันที พลางก้าวไปข้างหน้าเพื่อเอ่ยอธิบายให้ไทฮองไทเฮาทราบ

“หากท่านต้องการสังหารซูฮ่วนด้วยเหตุผลนี้ เราจะบอกท่านให้ว่า ซูฮ่วนเป็นสตรี เรากับนางหาใช่สหายหลงหยางไม่ แต่เป็นความรักแบบชายหญิง!”

เมื่อไทฮองไทเฮาได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของนางพลันเปลี่ยนไป

ก่อนจะคว้าแขนของเซียวอวี้เอาไว้

“ท่านพูดจริง ๆ หรือ? เป็น... สตรี?”

เซียวอวี้พยักหน้าลงอย่างเคร่งขรึม

“ใช่!”

ดวงตาของไทฮองไทเฮาเต็มไปด้วยความซับซ้อน

พระนางมิคาดคิดมาก่อนเลยว่า ความคิดอันวกไปวนมาของตนเองจักเป็นการเข้าใจผิดอย่างใหญ่หลวงเช่นนี้!

นางเกือบจะทำผิดพลาดแบบเดียวกับไทเฮาลงไปแล้ว นั่นคือการสังหารคนที่ฝ่าบาทรัก

กลับกัน หากเป็นผู้อื่นคงตกตายไปนานแล้ว

อีกทั้ง เหล่านักฆ่าที่เสด็จย่าส่งไปนั้น ล้วนแต่เป็นผู้ที่มีวรยุทธ์สูงส่งทั้งนั้น

เซียวอวี้มองไปยังเสด็จย่าด้วยใบหน้าที่ไร้ความปรานี

“เราได้จัดเกี้ยวเอาไว้ให้ท่านแล้ว วันพรุ่งนี้ ท่านก็ไปพักฟื้นร่างกายที่ภูเขาอวี้หยางเสียเถิด”

ไทฮองไทเฮาชะงักไปครู่หนึ่ง

ฝ่าบาทต้องการขับไล่นางออกไป!

ทว่า เรื่องนี้เป็นเพียงความเข้าใจผิดมิใช่หรือ นางมิได้อธิบายออกไปอย่างชัดเจนแล้วหรือไร อีกทั้ง ซูฮ่วนก็หาได้ตายไม่ เหตุใดเขาถึงยัง...

เมื่อคิด ๆ ดูแล้วนั้น เกรงว่าฝ่าบาทยังคงโกรธนางอยู่

ไทฮองไทเฮาจึงได้แต่ยอมรับมันด้วยท่าทีสงบ

“ได้ ข้าจักกลับไปที่ภูเขาอวี้หยาง”

จักช้าเร็วอย่างไรนางก็ต้องได้กลับมาวังหลวงอย่างแน่นอน หาได้ต้องรีบร้อนไม่

มิคาดคิดเลยว่า หลังจากที่เซียวอวี้เดินออกจากตำหนักวั่นโซ่วมานั้น พลางหันไปสั่งการกับเฉินจี๋

“ไทฮองไทเฮากลับไปที่ภูเขาอวี้หยางในครานี้ หากมิมีราชโองการเรียกตัวกลับมา มิอาจกลับมาที่วังหลวงได้อีก”

เฉินจี๋ตกตะลึงไปอยู่ครู่หนึ่ง

ฝ่าบาททำเช่นนี้ จักดูเป็นการทำร้ายจิตใจเกินไปหรือไม่?

ถึงอย่างไร ไทฮองไทเฮาเพียงแค่เข้าใจผิดไปเท่านั้น ถึงได้กล้าลงมือทำเช่นนี้ลงไป

จู่ ๆ เซียวอวี้พลันเอ่ยขึ้นมาอีกว่า

“ยังมีอีกเรื่อง ไปสืบมาเสีย เรื่องเรากับซูฮ่วนนั้น เป็นผู้ใดที่หลุดปากออกไป แล้วเป็นผู้ใดที่นำเรื่องนี้ไปทูลถึงหูของเสด็จย่าได้ ตั้งแต่ตำหนักจื้อเฉินจนไปถึงตำหนักวั่นโซ่ว ไปตามสืบมา!”

การที่เซียวอวี้ส่งเสด็จย่าออกจากวังไปนั้น อย่างแรกก็เพราะเรื่องที่พระนางทำผิด อย่างที่สอง พระนางอายุมากแล้ว จึงเลอะเลือนไปบ้าง ทั้งยังง่ายต่อการถูกคำยุยงของผู้อื่นล่อลวง จึงทำให้พระนางยื่นมายุ่งวุ่นวายกับภายในตำหนักของเขาได้!