แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 700

ดวงตาของหรงเฟยพลันเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

“ฝ่าบาท หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ หม่อมฉันจะมิทำเช่นนี้อีก”

ซูฮ่วนคือเส้นตายของเขา

ตราบใดที่เขาให้อภัยนาง นางจะมิมีทางแตะต้องอีก

“ศิษย์พี่ หม่อมฉันก็แค่อยากให้ท่านมีความสุขและสงบสุข...”

เซียวอวี้พลันลุกขึ้นยืน ดวงตาเฉยชาหาได้แยแสสิ่งใดไม่

“เสด็จย่าหาได้ทรยศเจ้าไม่ พระนางใช้วิธีของตนเองเพื่อปกป้องเจ้า

“แล้วเจ้าล่ะ? มู่หรงหลัน เจ้ากลับโยนความผิดทั้งหมดไปให้กับหญิงชราเช่นพระนาง”

หรงเฟยพลันตัวสั่นเทาไปในทันที

“ไม่ หม่อมฉันแค่...หม่อมฉันแค่บอกความจริงเพคะ นักฆ่าพวกนั้นเป็นความคิดของไทฮองไทเฮาจริง...หรือว่าการที่หม่อมฉันพูดความจริงออกไป ก็ถือเป็นความผิดเช่นนั้นหรือ?”

ดวงตาของเซียวอวี้พลันเจือไปด้วยความเย็นชาและเฉยเมย

“เราคือฮ่องเต้

“เจ้าคิดว่า ยามที่เจ้ามาอยู่เบื้องหน้าของเรา เจ้าจักกล้าเล่นพรางใจหรือมีเล่ห์เหลี่ยมได้เช่นนั้นหรือ?

“ในตอนนั้น เราได้ตอบตกลงเจ้า จักให้เกียรติเจ้าและเลี้ยงดูเจ้าภายในวังให้มีกินมีใช้ไปชั่วชีวิต”

“แต่เจ้าก็ให้สัญญากับเราเช่นกัน ว่าจักมิคิดตุกติกเล่นแง่กับเรา! เจ้ารู้ดี ว่าเราเกลียดสตรีในวังหลังที่กะล่อนปลิ้นปล่อน สตรีสองหน้าเป็นที่สุด ดังนั้น เป็นเจ้าที่ผิดสัญญาก่อน”

หรงเฟยจ้องมองเขาด้วยแววตาว่างเปล่า พร้อมทั้งความหนาวเย็นที่ไล่จากปลายเท้าขึ้นมาบนหัว ทั่วร่างและเลือดที่ไหลวนเวียนราวกับถูกแช่แข็งไปในทันที ทั้งหนาว ทั้งรู้สึกเย็นยะเยือกยิ่งนัก

หลังจากไม่กี่อึดใจ มู่หรงหลันพลันแย้มยิ้มออกมาอย่างบิดเบี้ยว

“ฝ่าบาทเพคะ ไม่ว่าหม่อมฉันจะอธิบายอย่างไร พระองค์ก็ยังคิดว่าหม่อมฉันยืมมือผู้อื่นมาฆ่าคนอยู่ดี เป็นความผิดของหม่อมฉัน หรือพระองค์คาดหวังว่าเป็นความผิดของหม่อมฉันกัน?

“ข้างกายของท่าน มิอาจมีเนื้อที่ให้หม่อมฉันอยู่อีกต่อไปแล้ว

“นับตั้งแต่ที่ท่านปลดเหล่านางสนมในวังหลังไป ท่านก็คิดที่จะละทิ้งหม่อมฉันแล้ว

“ในยามนี้ เพียงแค่ใส่ข้อกล่าวหาหม่อมฉันกระทำความผิด ย่อมเป็นสิ่งที่ง่ายดาย!”

ใบหน้าที่หล่อเหลา ริมฝีปากอันนุ่มนวลของเซียวอวี้ ภายใต้แสงและเงาที่กระทบลงมา “เราจักมอบที่ดินอันอุดมสมบูรณ์และจวนให้แก่เจ้า เพื่อให้แน่ใจว่าเจ้าจักมีอาหารและเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มเพียงพอสำหรับชีวิตที่เหลืออยู่ หากเจ้ายังคิดไม่ซื่อ ก็อย่าคิดโทษที่เรามิเห็นแก่สายสัมพันธ์อันดี กล้าแตะต้องคนของเราละก็ เราจักให้เจ้าชดใช้กลับเป็นร้อยเท่า ให้มีชีวิตอยู่ไม่สู้ตายเลยทีเดียว!”

พลางสั่งการออกมาอย่างเฉียบขาด

“พานางลงไป!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

หรงเฟยมองบุรุษที่มีตำแหน่งสูงส่งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง

นางทุ่มเทให้กับเขามากมาย ช่วยเขาขจัดขวากหนามอันตรายออกไปให้พ้นทาง

เขากลับทำกับนางเช่นนี้หรือ?

……

ตำหนักวั่นโซ่ว

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นขององค์หญิงน้อย นางจึงลอบตามไปอย่างแอบ ๆ

พลันเห็นรุ่ยอ๋องเข้าไปยังปีกห้องโถงห้องหนึ่ง

เมื่อนางเดินเข้าไปใกล้ ๆ นั้น ก็ได้ยินเสียงสตรีร้องไห้คร่ำครวญดังออกมา

“...ท่านต้องช่วยข้านะ! เขาต้องการจะไล่ข้าออกไป เขาไม่ต้องการข้าแล้ว! เขาทำเช่นนี้กับข้าได้อย่างไร!

“ท่านคิดถึงแต่ประโยชน์ของตนเองงั้นหรือ? ในวันนี้เขามิต้องการข้า วันหน้าเขาก็สามารถเขี่ยท่านทิ้งไปได้เช่นกัน!

“ในยามนี้ ในใจของเขามีเพียงซูฮ่วนเท่านั้น!

“พวกเราต้องผนึกกำลัง เพื่อกันเขาจากคนภายนอก!”

องค์หญิงน้อยมิกล้าเข้าไปใกล้มากนัก เมื่อนางได้ยินเช่นนั้นจึงรีบวิ่งหนีไปในทันที

เสด็จพี่ฮ่องเต้กำชับเสมอว่า ชายหญิงต้องมีระยะห่างต่อกัน รุ่ยอ๋องกับสตรีด้านในนั้น กำลังฝ่าฝืนกฎของวังหลวง

นางอยากบอกเรื่องนี้กับเสด็จพี่ฮ่องเต้นัก ทว่า รุ่ยอ๋องก็ปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดี...

เพียงชั่วพริบตา มีร่างหนึ่งโผล่ขึ้นมาตรงหน้านาง

เมื่อเงยหน้าขึ้นมา ปรากฏว่าเป็นรุ่ยอ๋อง

รุ่ยอ๋องแย้มยิ้มออกมาด้วยความอ่อนโยน พลางวางมือลงบนหัวขององค์หญิงน้อย

“องค์หญิงเหตุใดมาอยู่ที่นี่ได้กัน?”