แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 703

หร่านชิวฝึกตนอยู่ในถ้ำด้านข้าง

เคล็ดวิชาดาราโรยหมื่นวิถีของนางได้บรรลุขั้นที่สองแล้ว มันราบรื่นกว่าที่นางคาดคิดเอาไว้เสียอีก

ดูเหมือนว่า เคล็ดวิชาดาราโรยหมื่นวิถีนี้เหมาะสมกับพื้นฐานร่างกายของสตรีมากกว่าจริง ๆ

นางอาจจะสามารถฝึกฝนได้เร็วกว่าหยางเหลียนซั่ว และดีกว่าด้วยซ้ำ!

ขอเพียงนางประสบความสำเร็จ ก็จะกลายเป็นอันดับหนึ่งของยุทธภพ ในตอนนั้น จักไม่มีผู้ใดเป็นคู่ต่อสู้ของนาง!

ทั่วทั้งยุทธภพจะต้องเชื่อฟังคำสั่งของนาง ไม่เว้นแม้แต่ซูฮ่วน และตงฟางซื่อ!

ดวงตาของหร่านชิวเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน และยังแสดงถึงความมุ่งมั่นที่จะเอาชนะไม่ลดน้อยลง

คนที่นางอยากจะกำจัดมากที่สุด ยังคงเป็นหยางเหลียนซั่ว

จนกระทั่งตอนนี้ยังไม่มีข่าวคราวของเขา ตราบใดที่เขายังไม่ตาย นางจะต้องซ่อนตัวฝึกตนต่อไป

หารู้ไม่ว่า ในขณะนี้หยางเหลียนซั่วอยู่ที่เป่ยเยี่ยน

ณ เป่ยเยี่ยน

ในพระราชวัง

หยางเหลียนซั่วได้รับการแนะนำโดยราชครูเป่ยเยี่ยน และได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้เยี่ยนในที่สุด

ดวงตาของเขาถูกปกคลุมด้วยผ้าขาว จอนผมทั้งสองข้างกลายเป็นสีเทา

บนบัลลังก์สูง ฮ่องเต้เยี่ยนมองดูเขาอย่างเฉียบคม

“เจ้ามาจากหนานฉีรึ?”

หยางเหลียนซั่วมิได้ปฏิเสธ

“ใช่พ่ะย่ะค่ะ ทว่ากระหม่อมเป็นชาวแคว้นเฉิน หนานฉีครอบครองมาตุภูมิของกระหม่อม และข่มเหงกระหม่อมจนมาถึงจุดนี้”

ก่อนที่ฮ่องเต้เยี่ยนจะพบเขา ก็ได้ส่งคนไปตรวจสอบแล้ว

คนผู้นี้เป็นประมุขพรรคเทียนหลง และครั้งหนึ่งเคยนำพรรคเทียนหลงเข้าโจมตีเมืองหลวงหนานฉี น่าเสียดายที่พ่ายแพ้ยับเยิน

ตอนนี้ หนานฉีได้ติดประกาศจับเขาไปทั่วแว่นแคว้น

“เจ้าพยายามทุกวิถีทางที่จะพบเรา เพราะเหตุใด”

หยางเหลียนซั่วยืนขึ้น พลางคารวะฮ่องเต้เยี่ยนด้วยความเคารพ

“กระหม่อมอยากจะทูลขอให้ฮ่องเต้เยี่ยนช่วย ทำลายหนานฉีพ่ะย่ะค่ะ”

ครั้นฮ่องเต้เยี่ยนได้ยินเช่นนี้ พลันยิ้มเย็นชา

“ว่าอย่างไรนะ เจ้าอยากเป็นโอรสของเรารึ?”

รัชทายาทเยี่ยนนำกองทัพใหญ่สามแสนนายไปตายสิ้น ยังคงถูกเอ่ยถึงไปทั่วแคว้นจนถึงทุกวันนี้

ฮ่องเต้เยี่ยนยอมขาดทุนจำนวนมหาศาลเช่นนี้ ก็เพื่อโอรสของพระองค์เองเท่านั้น

น้ำเสียงของหยางเหลียนซั่วโอหัง กำลังคิดว่าเป่ยเยี่ยนสูญเสียโดยเปล่าประโยชน์กระมัง?

เมื่อเห็นฮ่องเต้เยี่ยนเผยความอัปยศออกมา หยางเหลียนซั่วสงวนท่าที และเอ่ยอีกครั้ง

“กระหม่อมรู้ดีว่า คำขอนี้กะทันหันเกินไป

“ดังนั้น กระหม่อมจึงอยากแสดงความจริงใจก่อน”

ฮ่องเต้เยี่ยนพลันหวั่นไหวในใจ “เจ้าจริงใจแค่ไหนเล่า?”

หยางเหลียนซั่วทูลตอบ

“แคว้นของท่านเห็นเมิ่งสิงโจวเป็นหนามยอกอก ทว่ายากที่จะค้นหาที่อยู่ของเขา กระหม่อมรู้ว่า เมิ่งสิงโจวอยู่ที่ใดพ่ะย่ะค่ะ”

ทันใดนั้นม่านตาของฮ่องเต้เยี่ยนได้ฉายแววสนใจ

“นี่เป็นข้อมูลของนาง เฟิ่งเวยเฉียง และตระกูลเฟิ่ง ตระกูลเมิ่งทั้งสอง หลังจากที่ท่านได้ทอดพระเนตรแล้ว ก็จักรู้ว่า กระหม่อมพูดความจริง

“เฟิ่งจิ่วเหยียนถูกส่งไปอยู่กับตระกูลเมิ่งตั้งแต่ยังเล็ก เมื่อเปรียบเทียบที่อยู่ของนางแล้วไซร้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่า นางคือเมิ่งสิงโจว”

ครึ่งชั่วยามให้หลัง

ฮ่องเต้เยี่ยนเปรียบเทียบข้อมูลเหล่านั้น และตัดสินใจได้แล้ว

นัยน์ตาของเขาอาบเอิบด้วยกลิ่นอายสังหาร

ในวันนั้นเขาถูกหนานฉีบีบบังคับ ให้เขียนหนังสือยอมแพ้ ช่างน่าอัปยศยิ่งนัก

ในขณะนี้แม้ยังมิใช่เวลาเหมาะสมที่จะโจมตีหนานฉี ทว่า เมิ่งสิงโจวผู้นั้น จักต้องถูกกำจัดทิ้งก่อน!

“หยางเหลียนซั่ว เราช่วยเจ้ากอบกู้แว่นแคว้นได้ ทว่าเราปรารถนาเพียงสิ่งเดียว จงไปนำศีรษะของเมิ่งสิงโจว มาแสดงความสวามิภักดิ์ของเจ้า!”

แววตาของหยางเหลียนซั่วเคลื่อนไหว

“กระหม่อมมีแผนการ เพื่อจัดการกับเมิ่งสิงโจว ทว่าคนผู้นี้มีวิทยายุทธล้ำเลิศ และระวังตัวอย่างมาก หากต้องการจัดการนาง มิอาจโจมตีโดยตรงได้ จึงอยากจะทูลขอร้อง ฮ่องเต้เยี่ยน ท่านได้โปรดให้กระหม่อมยืมสุดยอดฝีมือจำนวนหนึ่งด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“ตกลง!” ฮ่องเต้เยี่ยนตกปากรับคำทันที

ยืมสุดยอดฝีมือ ง่ายกว่าการยืมทหาร

……

หนานฉี

ณ จวนรุ่ยอ๋อง

ในห้องหนังสือที่ลานหลัก

มู่หรงหลันกำลังปลดเปลื้องอาภรณ์ออกต่อหน้าของรุ่ยอ๋อง...