แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 707

ยามบ่าย เฟิ่งจิ่วเหยียนและคณะได้ออกเดินทาง ไปทางเหนือเพื่อตามหาหร่านชิว

ตงฟางซื่อคำนวณเวลาระหว่างทาง และเอ่ย

“เมื่อเรายังไม่ฆ่าหร่านชิวในขณะนี้ ให้ข้าไปหารือแผนการที่จะกำจัดหยางเหลียนซั่วกับนางคนเดียว ก็เพียงพอแล้ว

“น้องสาวของเจ้ากำลังจะแต่งงานในเดือนสิบเอ็ด นี่ก็เข้าสู่ช่วงปลายเดือนสิบแล้ว เจ้าจะกลับไปที่ชายแดนเหนือก่อนดีหรือไม่?”

เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งเดือน ก็จะถึงงานแต่งงานของเวยเฉียงในปลายเดือนสิบเอ็ด

เฟิ่งจิ่วเหยียนลังเลใจบ้าง

ดังที่ตงฟางซื่อเอ่ย เรื่องของหร่านชิว ไม่จำเป็นต้องให้นางร่วมเดินทางไปด้วยตลอด

ในขณะนี้ หยิ่นลิ่วผู้คุ้นเคยกับการเดินทางในความมืดก็ปรากฏตัวขึ้น

เขาเอ่ยเตือนเฟิ่งจิ่วเหยียน

“คุณชายซู ก่อนหน้านี้ฝ่าบาทเขียนจดหมายส่งมา แจ้งว่าต้องตัดเย็บชุดแต่งงานของท่านโดยเร็วที่สุด เหตุใดท่านไม่กลับไปวัดตัวที่เมืองหลวงก่อนเล่าขอรับ?”

ตงฟางซื่อยิ้มจนตาหยี เอ่ยหยอกล้อ

“ซูฮ่วน เจ้ายุ่งมากเชียว งานหนึ่งอยู่ทางเหนือ อีกงานอยู่ทางใต้ ขึ้นอยู่กับเจ้าจะเลือกทางใดแล้ว”

เฟิ่งจิ่วเหยียนครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก็เอ่ยอย่างเด็ดขาด

“ไปทางเหนือก่อน”

ประการแรกเพื่องานแต่งงานของเวยเฉียง ประการที่สอง เป็นเพราะพวกหร่วนฝูอวี้กำลังสืบหาที่อยู่ของหยางเหลียนซั่วในเป่ยเยี่ยน หากนางไปทางเหนือ ก็จะได้พบกับพวกเขาได้อย่างรวดเร็ว

สำหรับขนาดของชุดแต่งงาน นางสามารถวัดขนาดเองได้ จากนั้นจดใส่กระดาษ และส่งไปให้เซียวอวี้ ไม่จำเป็นต้องกลับไปที่เมืองหลวง

ตงฟางซื่อชื่นชมที่นางเห็นแก่ส่วนรวมก่อน

“ซูฮ่วน เจ้าใกล้จะแต่งงานแล้ว กลับเอ่ยคล้ายว่ากำลังเจียดเวลาจากงานที่ยุ่งวุ่นวายเสียได้”

ไม่รู้จริง ๆ ว่าฝ่าบาทยอมให้นาง “ทำแบบขอไปที” ขนาดนี้ได้อย่างไร

เฟิ่งจิ่วเหยียนควบอาชา สายตาเด็ดเดี่ยวเยือกเย็น

“ฆ่าหยางเหลียนซั่วได้เมื่อใด ข้าจึงจะแต่งงานได้อย่างสบายใจเมื่อนั้น”

มิเช่นนั้น เกรงว่าแม้แต่งานแต่งก็จะไม่สงบสุข

บัดนี้หยางเหลียนซั่ว เปรียบเสมือนระเบิดฟ้าคำรณที่อาจระเบิดได้ทุกเมื่อ...

อย่างไรก็ตาม เมื่อแผนการเปลี่ยนแปลง ก็จะเกิดความล่าช้า

กลางดึก หยิ่นลิ่วมาเคาะประตูห้องของเฟิ่งจิ่วเหยียนอย่างรีบร้อน

“คุณชายซู! เกิดเรื่องขึ้นในวังขอรับ!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเปิดประตู ม่านตาเย็นชาเคร่งขรึม

“เกิดอันใดขึ้น

เป็นเซียวอวี้หรือไม่?

หยิ่นลิ่วยกมือคารวะพลางตอบ “เป็นองค์หญิงน้อยขอรับ หลังจากที่องค์หญิงน้อยได้รับยา อาการหวัดพลันแย่ลง และตกอยู่ในอันตราย!”

อู๋ไป๋ที่อยู่ในห้องด้านข้าง ก็ออกมาเช่นกัน

อู๋ไป๋พลั้งปากเอ่ย “นายท่านมอบหญ้ากู่หยางให้มิใช่หรือ? ตามหลักแล้วอาการหวัดควรจะบรรเทาลง!”

สีหน้าของหยิ่นลิ่วไร้การเปลี่ยนแปลง แค่รอให้เฟิ่งจิ่วเหยียนพูด

เฟิ่งจิ่วเหยียนมีความคิดที่หลักแหลม ย่อมคาดเดาบางสิ่งได้แล้ว

“ในวังมากด้วยเล่ห์เหลี่ยม เกรงว่าจะมีคนใช้ประโยชน์จากหญ้ากู่หยางของข้า เพื่อเอาชีวิตขององค์หญิงน้อย”

ถึงแม้หญ้ากู่หยางจะเป็นสุดยอดโอสถในใต้หล้า ทว่ายังมีฤทธิ์แรงมากด้วย

“เสด็จพ่อ...เสด็จพ่อ...”

นางรู้ว่า ตนเองใกล้จะตายแล้ว

ยามนี้ นางแค่อยากพบเสด็จพ่ออีกครั้ง และกลับบ้านพร้อมเสด็จพ่อ

……

ห้องทรงพระอักษร

“ฝ่าบาท รุ่ยอ๋องขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

โดยปกติรุ่ยอ๋องเข้าวัง มักจะเกี่ยวกับราชกิจเสมอ

และยามนี้ เป็นเวลาที่เซียวอวี้กำลังจิตใจสับสนวุ่นวาย

“เข้ามา”

รุ่ยอ๋องเดินเข้ามาในห้องทรงพระอักษร พลางทำความเคารพฮ่องเต้ที่ประทับอยู่หลังโต๊ะด้วยความนอบน้อม

“ฝ่าบาท กระหม่อมได้ยินมาว่าองค์หญิงน้อยเกิดเรื่อง จึงอยากรู้ว่าตอนนี้นางเป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ?”

แววตาของเซียวอวี้เย็นชา

“ถูกหญ้ากู่หยางย้อนกลับมาทำร้าย มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน”

นัยน์ตาของรุ่ยอ๋องพลันมืดลง

องค์หญิงน้อยน่ารักและเป็นที่รักขนาดนั้น จักลากเข้ามาเกี่ยวข้องได้อย่างไร!

เขายกมือขึ้นเพื่อทำความเคารพ

“ฝ่าบาท เรื่องนี้...กระหม่อมรู้ว่าเป็นฝีมือของใครพ่ะย่ะค่ะ!”