แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 708

ปัง!

ในคืนวันนั้น เจ้าหน้าที่ทหารเข้าปิดล้อมบ้านพักของมู่หรงหลัน พังเปิดประตู และจับกุมนางไว้

ยามนี้มู่หรงหลันได้เข้านอนแล้ว จึงไม่มีเวลาสวมใส่อาภรณ์ให้เรียบร้อย พลันตวาดลั่น “พวกเจ้ากล้าดีอย่างไรมาบุกบ้านพักส่วนตัวของข้า!”

เจ้าหน้าที่ทหารปิดปากนางไว้ทันที และจับนางยัดเข้าไปในรถม้า

จากนั้น นางถูกพาเข้าไปในพระราชวัง และเข้าสู่ห้องทรงพระอักษร

รุ่ยอ๋องก็อยู่ในห้องทรงพระอักษรด้วยเช่นกัน

มู่หรงหลันถูกบังคับให้คุกเข่าลงกับพื้น สองมือถูกมัดไว้ ไพล่ไปที่ด้านหลัง

นางมีน้ำตาคลอหน่วยและตื่นตระหนก พลางจับจ้องมองไปที่ฝ่าบาทด้วยแววตาที่น้อยใจไร้เดียงสา

“ฝ่าบาท...”

ด้านหลังโต๊ะทรงงาน ฮ่องเต้หนุ่มเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหาร ราวกับถูกเทพสังหารเข้าครอบงำก็มิปาน

“มู่หรงหลัน เป็นเจ้าทำร้ายเซียวหย่าใช่หรือไม่?”

มู่หรงหลันรีบส่ายศีรษะปฏิเสธทันที

“ไม่ใช่เพคะ จักเป็นหม่อมฉันได้อย่างไร? ฝ่าบาท ท่านคงจะเข้าพระทัยผิดไปแล้ว หม่อมฉันพักอยู่ที่จวน...”

รุ่ยอ๋องมองดูนาง น้ำเสียงเย็นชาทุ้มลึก

“มู่หรงหลัน ยอมรับสารภาพเสีย”

เปลือกตาของมู่หรงหลันกระตุก

เขาคิดจะทำสิ่งใด!

“ฝ่าบาท หม่อมฉันมิได้ทำร้ายองค์หญิงน้อยเพคะ” ครั้นมู่หรงหลันเอ่ยเช่นนี้ ก็จ้องมอง ไปที่รุ่ยอ๋อง

รุ่ยอ๋องหาได้หลบสายตาของนางไม่ “เจ้าคงไม่คิดจริง ๆ กระมังว่า ข้าได้ทำลายหลักฐานในตอนนั้นหมดแล้ว?”

มู่หรงหลันพลันรู้สึกแน่นหน้าอกอย่างกะทันหัน

รุ่ยอ๋องหันไปกล่าวกับเซียวอวี้

“ฝ่าบาท มู่หรงหลันใจดำอำมหิต เพราะไม่พอใจกับความรักของท่านที่มีต่อเซียวหย่า จึงยุยงให้คนอื่น...”

“รุ่ยอ๋อง! ไยท่านต้องใส่ร้ายข้าด้วย!” มู่หรงหลันไร้ซึ่งความอ่อนหวาน และถามด้วยความโกรธเคือง

สายตาของเซียวอวี้แหลมคมโหดเหี้ยม พลันสั่งเฉินจี๋

“ปิดปากของนางเสีย!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

มู่หรงหลันพูดไม่ได้ จึงทำได้เพียงถลึงตาจ้องมองรุ่ยอ๋อง

สายตาของนางนั้น มีเพียงรุ่ยอ๋องที่เข้าใจว่าเป็นการข่มขู่——จักต่อสู้จนตกตายไปด้วยกันทั้งสองฝ่าย

ทว่า เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว รุ่ยอ๋องก็ไร้ซึ่งความคิดที่จะปกป้องนางอีก

เขากล่าวต่อด้วยความชอบธรรม

“ฝ่าบาท เรื่องที่เกิดขึ้นกับองค์หญิงน้อยในสมัยนั้น ล้วนเป็นมู่หรงหลันบงการพ่ะย่ะค่ะ!”

“อื้ออื้อ...” มู่หรงหลันดิ้นรนอย่างหนัก เนื่องจากถูกปิดปากเอาไว้ พูดไม่ได้ จึงทำได้เพียงส่ายศีรษะเพื่อหักล้างคำพูดของรุ่ยอ๋อง

นางอยากจะทูลฝ่าบาทว่า ไม่ใช่นาง!

อย่างไรก็ตาม ในเมื่อรุ่ยอ๋องตั้งใจที่จะเปิดโปงนางแล้วไซร้ ย่อมเตรียมการมาอย่างดี

หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งถูกพาเข้ามา

เซียวอวี้ลุกขึ้นยืนช้า ๆ เงาร่างสูงใหญ่ ทอดยาวอยู่ภายใต้แสงเทียน เงานั้นได้บดบังทัศนียภาพของมู่หรงหลันจนสิ้น

นางมองเห็นใบหน้าของเขาไม่ชัดเจน ยากยิ่งนักที่จะมองเห็นสีหน้าของเขาในขณะนี้ได้

ได้ยินเพียงน้ำเสียงแหบห้าวของเขา

“เด็กอายุสองขวบคนหนึ่ง...มู่หรงหลัน นางอายุเพียงสองขวบ ไยเจ้าต้องโหดเหี้ยมถึงเพียงนั้น!”

ทำลายความบริสุทธิ์ของนาง ก็นับว่าโหดเหี้ยมมากพอแล้ว กลับโยนนางลงไปกลางทะเลสาบ ในช่วงฤดูใบไม้ผลิที่หนาวเหน็บอีก!

มู่หรงหลันพยายามใช้ลิ้นดันก้อนผ้าออกจากปากอย่างสุดกำลัง ก่อนจะปฏิเสธทั้งน้ำตา

“ไม่ใช่หม่อมฉัน ไม่ใช่หม่อมฉัน! ฝ่าบาท เป็นรุ่ยอ๋องสร้างเรื่องทั้งหมดขึ้นมาเพื่อใส่ร้ายหม่อมฉัน! เขาซื้อตัวฝูหลิงไปเพคะ!”

จากนั้นนางก็หันไปจ้องมองทางรุ่ยอ๋อง

“ไยท่านต้องทำกับข้าเช่นนี้ด้วย!

“ข้าไม่ถือสาในสิ่งที่ท่านทำกับข้าแล้ว ท่านยังจะทำร้ายข้าเช่นนี้อีกเพื่อเหตุใด!

“ฝ่าบาท! ในสมัยนั้น เป็นเขาที่วางแผนให้หม่อมฉันแกล้งตาย เป็นเขาที่พาหม่อมฉันออกจากวัง และขังไว้ในจวนรุ่ยอ๋อง เป็นเวลานานกว่าสี่ปี! คำพูดของคนวิกลจริตเช่นเขา ท่านจะเชื่อได้หรือเพคะ!”

เซียวอวี้มองไปที่รุ่ยอ๋องทันที และถามอย่างเย็นชา

“ที่นางพูด เป็นความจริงหรือไม่?”

รุ่ยอ๋องมองอย่างไม่สะทกสะท้าน และทูลตอบด้วยความเคารพ

“จริงพ่ะย่ะค่ะ”

ม่านตาของเซียวอวี้ฉายแววตกตะลึง

รุ่ยอ๋องกระทำสิ่งใดไว้ลับหลังเขา!