แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 710

องค์หญิงน้อยเจ็บป่วยร้ายแรงถึงขั้นวิกฤต สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน

เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงไม่พูดมาก เพียงเอ่ยรวบรัดชัดเจนให้เซียวอวี้เข้าใจ

“เรื่องการโน้มน้าวหร่านชิวให้ร่วมมือต่อสู้กับหยางเหลียนซั่ว ให้ตงฟางซื่อจัดการคนเดียวก็พอ

“เวยเฉียงใกล้จะแต่งงานแล้ว ข้าตั้งใจจะไปยังชายแดนเหนือก่อน เพื่อส่งนางออกเรือน

“ก่อนหน้านั้นจะแวะที่ภูเขาหิมะเทียนฉือก่อนเพคะ”

ภูเขาหิมะเทียนฉือเป็นสถานที่อันตราย เซียวอวี้ไม่อยากให้นางไปเสี่ยง

“เราสั่งให้คนไปหาตัวยาแล้ว...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยด้วยความผ่อนคลาย

“ข้าเคยขึ้นไปที่ยอดเขาเทียนฉือแล้วเพคะ

“ทุกคนล้วนกล่าวว่าอันตราย แท้จริงเป็นเพราะถนนบนภูเขาไม่ชัดเจน จึงง่ายจะติดอยู่ในพายุหิมะและหมดแรงไปเอง

“หม่อมฉันมีร่างกายที่ทรหดเพียงใด ท่านเองก็รู้ดีเพคะ”

ร่างกายที่ทรหด...

เซียวอวี้คิดฟุ้งซ่านในเวลาที่ไม่เหมาะสม

ความมีชีวิตอยู่หรือตายนั้นสำคัญ มิอาจล่าช้าได้

เฟิ่งจิ่วเหยียนหยิบกระบี่ขึ้นมาทันที พลางลุกขึ้นกล่าวคำอำลา

“ฝ่าบาท ขอทูลลาเพคะ”

เซียวอวี้ขมวดคิ้วเบา ๆ พลันลุกขึ้นตามนางไป และคว้าแขนของนางไว้

“ประเดี๋ยวก่อน เราไม่วางใจให้เจ้าเดินทางสู่ภูเขาหิมะเทียนฉือ…”

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันขวับมามองเขา ด้วยสายตาที่มั่นคงและทรงพลัง

“ท่านมิได้บอกว่า จักเชื่อมั่นในตัวข้าเสมอหรืออย่างไร”

หว่างคิ้วของเซียวอวี้สะท้อนความเย็นชา “นี่ไม่เหมือนกัน”

อีกไม่นานพวกเขาก็จะแต่งงานกันแล้ว เขาจึงไม่ต้องการให้นางเกิดอันตรายใด ๆ

เฟิ่งจิ่วเหยียนดึงมือของเขาออก พลางเอ่ยกับเขาอย่างเคร่งขรึม

“คนที่ท่านส่งไปเหล่านั้น มั่นใจมากแค่ไหนว่า จักได้รับดอกจื่อซวี่กลับมาจริง ๆ เพคะ?

“ฝ่าบาท ถึงแม้ท่านจะไม่เอ่ย ทว่าข้าก็เข้าใจได้ ท่านรู้สึกผิดต่อองค์หญิงน้อย เช่นเดียวกับที่ข้ารู้สึกผิดต่อเวยเฉียง เพราะข้ามองคนผิดไป จึงเปิดโอกาสให้เฉียวม่อทำร้ายเวยเฉียงได้ ตอนนี้ท่านรู้สึกเช่นไร ข้าก็เคยได้สัมผัสมันอย่างลึกซึ้งแล้ว

“ในฐานะว่าที่ฮองเฮา และภรรยาของท่าน ข้าจึงอยากจะแบ่งปันความทุกข์กับท่านด้วย

“นอกจากนี้ ข้ายังชื่นชอบองค์หญิงน้อยยิ่งนัก

“เด็กน้อยคนนั้นเพิ่งจะได้เริ่มใช้ชีวิต ข้าเองก็หวังว่านางจะได้มีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี ๆ นั่นถึงจะเป็นการแก้แค้นพวกคนชั่วอย่างสาสมเพคะ”

ถ้อยคำของนาง ซึมซาบเข้าสู่หัวใจของเซียวอวี้

เซียวอวี้จ้องมองนางอย่างลึกซึ้ง ก้าวเดินไปข้างหน้า และสวมกอดนางแรง ๆ

ปลายคางของเขาวางอยู่บนหน้าผากของนาง พลันก้มลง และจุมพิตเส้นผมของนาง

“ได้ เราเชื่อเจ้า

“ต้องปลอดภัยกลับมานะ ฮองเฮาของเรา”

……

องค์หญิงน้อยตกอยู่ในความเป็นความตาย มิอาจเสียเวลาได้เพียงอึดใจเดียว

เฟิ่งจิ่วเหยียนออกจากเมืองหลวงภายในชั่วข้ามคืน

อู๋ไป๋กัดฟันแน่น พิงกับเหล็กปีนเขา พลางก้าวไปทีละก้าว

ฟิ้วฟิ้ว——

ยิ่งสูง ลมภูเขายิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

ใบหน้าของอู๋ไป๋เหน็บชาแข็งทื่อ หายใจทางจมูกไม่ได้ ลำคอคล้ายจะถูกเปิดออก และมีลมหนาวพัดเข้ามาโดยตรง หลั่งไหลเข้าสู่อวัยวะภายในทั้งห้าของเขา เสมือนใบมีดเย็นเยียบที่กรีดเฉือนเขาออกเป็นชิ้น

เขาเคยปีนภูเขาที่สูง หาได้สูงขนาดนี้ไม่! และยังเป็นภูเขาหิมะ!

ฟุบ!

อู๋ไป๋ไม่ทันได้ระวัง จึงสะดุดก้อนหินล้มลง

เฟิ่งจิ่วเหยียนช่วยดึงให้เขาลุกขึ้นมา และทำท่าทางส่งสัญญาณให้เขาเข้าใจ หากทนไม่ไหว ก็ให้ลงเขาไปก่อน

อู๋ไป๋ส่ายศีรษะ

แม่ทัพน้อยเป็นสตรียังทนไหว เขาก็ต้องไหว!

……

ใช้เวลาสองวันเต็ม พวกเขาจึงได้มาถึงยอดเขาเทียนฉือ

ที่จุดสูงสุดของภูเขา เฟิ่งจิ่วเหยียนได้พบกับเหล่าองครักษ์ที่เซียวอวี้ส่งมา

พวกเขาต่างหมดแรงล้มลงอยู่ตรงนั้น หลายคนถูกความหนาวเหน็บจนได้รับบาดเจ็บ ไม่สามารถก้าวต่อไปได้

เฟิ่งจิ่วเหยียนสั่งให้พวกเขาลงจากเขาก่อน

หากพวกเขายังรั้งอยู่ที่นี่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว จักเอาชีวิตมาทิ้งเปล่า ๆ

ดอกจื่อซวี่เติบโตในที่สูง เฟิ่งจิ่วเหยียนใช้เวลาค้นหาอยู่นาน

ในที่สุด ยามที่ตะวันใกล้จะลับฟ้า นางก็ได้สังเกตเห็นวัตถุสีม่วงที่ริมหน้าผา!