แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 716

เมืองหลวง ภายในวัง

หลังจากที่หมอหลวงฝังเข็มใช้ยา เซียวอวี้ค่อยๆ ดีขึ้นมา ทว่าร่างกายยังอ่อนแอมาก ราวกับสูญเสียดวงวิญญาณ ไร้ซึ่งชีวิตชีวา

คนฉลาดล้วนมองออก ครั้งนี้ฝ่าบาทป่วยอย่างสาหัสมาก

ตำหนักฉือหนิง

ไทเฮาร้อนรุ่มดั่งไฟสุมทรวง

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่! หลายวันก่อนฝ่าบาทรีบร้อนออกจากวัง แล้วทำไมถึงกลายเป็นสภาพเช่นนี้?”

ถามอะไรกุ้ยหมัวมัวก็ไม่รู้เรื่อง

สีหน้าหนิงเฟยเป็นกังวล “ท่านป้า ฝ่าบาทไม่มีโอรสสักคน หากเป็นอะไร...”

“หุบปาก! พูดจาอะไรเหลวไหล!” ไทเฮาพูดตัดบททันที

หนิงเฟยกัดริมฝีปาก

“ท่านป้า ท่านอย่าหาว่าข้าพูดจาไม่น่าฟัง ฝ่าบาทอยู่ในสภาพเช่นนี้ พวกเราจำเป็นต้องวางแผนไว้แล้ว”

“น้องหญิงพูดถูก” องค์หญิงใหญ่เดินเข้ามาจากข้างนอก คนยังมาไม่ถึง เสียงมาถึงก่อนแล้ว

ไทเฮาราวกับหาเจอแกนสำคัญ สีหน้าที่ตึงเครียดค่อยผ่อนคลายลง

“ฉีเอ๋อร์! เจ้ามาแล้วหรือ!”

องค์หญิงใหญ่นั่งลง สีหน้าเคร่งขรึม

“ส่วนหน้ามีข่าวลือแพร่สะพัด แต่ละฝ่ายเริ่มเคลื่อนไหวสั่นคลอน เสด็จแม่ เราจำเป็นต้องเตรียมการ จะให้ใครมาฆ่ามาแกงไม่ได้!”

ไทเฮามององค์หญิงใหญ่ แล้วก็มองหนิงเฟย

“พวกเจ้า...เฮ้อ! ฝ่าบาทเพียงเป็นไข้หวัด ไม่ถึงขั้นก่อให้เกิดเรื่องใหญ่”

องค์หญิงใหญ่ส่ายหัว

“เสด็จแม่ เป็นไข้หวัดจริง ป่วยทางจิตก็จริง”

“ท่านเคยไปเห็นสภาพของฝ่าบาทแล้วหรือยัง? ข้าเพิ่งมาจากตำหนักจื้อเฉิน เห็นเขากำลังบ้าคลั่งด้วยตาตนเอง ไม่ใช่จะประหารคนนี้ ก็จะประหารคนนั้น

“แม้แต่มู่หรงหลัน เขาก็จะประหาร

“กระทั่ง... เขายังส่งคนไปภูเขาอวี้หยาง จะส่งไทฮองไทเฮาเข้าคุกหลวง”

“อะไรนะ?” ไทเฮาได้ยินประโยคสุดท้าย ก็รู้สึกถึงอันตรายขึ้นมาทันที

นางคว้าจับมือขององค์หญิงใหญ่ “คงจะไม่ขังข้าไปด้วยใช่หรือไม่?”

องค์หญิงใหญ่ไม่แน่ใจ

ใครก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ฝ่าบาทกำลังบ้าคลั่งเรื่องอะไร

“ยังไงก็ตาม เสด็จแม่ ท่านอยู่ในตำหนักฉือหนิง ดูแลคนของตนเองให้ดีก็พอ!”

“ใช่ ท่านป้า น่ากลัวมากเลย” หนิงเฟยก็กระวนกระวายขึ้นมา

……

ในคุกหลวง

ตอนที่พัศดีนำอาหารมาให้มู่หรงหลัน

อาหารของคืนนี้อุดมสมบูรณ์อย่างน่าแปลก ยังมีน่องไก่หนึ่งชิ้น

ยากมากที่จะได้เห็นในคุกหลวง

มู่หรงหลันคิดว่า อาจจะเป็นรุ่ยอ๋องคอยดูแลนาง

ยังไงพวกเขาก็เป็นมิตรกันมานานขนาดนั้น...

ในขณะที่กำลังคิดอยู่ ข้างหูก็มีเสียงพัศดีดังขึ้นมา

“พรุ่งนี้รับโทษประหาร อาหารมื้อสุดท้ายในคืนนี้ รับประทานให้อร่อย!”

มู่หรงหลันได้ยินเช่นนี้ รูม่านตาหดลงอย่างกะทันหัน

มู่หรงหลันรู้ดีว่าเขาหมายความว่าอย่างไร

นางถอยหลัง ส่ายหัวเบาๆ พร้อมพูดด้วยเสียงต่ำ

“ไม่...ข้าไม่อยากทำเช่นนั้น ข้าจะไม่มีวันทรยศฝ่าบาท...”

สายตาหม่ากงกงแฝงไปด้วยความมืดมน

“แม่นาง ท่านซื่อสัตย์จริงใจกับเขา ทว่าเขาต้องการจะฆ่าท่านนะ!”

“อย่าคิดเพ้อฝันอีกเลย เขายอมที่จะเฝ้าศพของซูฮ่วน ก็ไม่มีทางเลือกท่านแล้ว...”

“ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ได้พูดเช่นนี้! ทั้งทีขอเพียงข้าได้ฆ่าซูฮ่วนแล้ว ข้าก็จะสามารถกลับไปอยู่ข้างกายเขาอีกครั้ง!”

หม่ากงกงเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา

“แม่นาง เวลาไม่คอยใคร นายท่านบอกว่า นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของท่าน ขอเพียงท่านยินดีให้ความร่วมมือกับนายท่าน ชิงบัลลังก์มา ถึงตอนนั้น ต่อไปท่านก็จะได้เป็นองค์หญิงใหญ่ เพลิดเพลินกับพระสิรินับพัน บุรุษที่ท่านอยากได้ ก็จะเป็นสิ่งของในมือของท่าน

“หากท่านยังดึงดันหมกมุ่น...เช่นนั้น สิ่งที่ท่านไม่ยอมทำ ก็จะมีคนอื่นอยากทำมากมาย นายท่านไม่เสียเวลามาช่วยชีวิตท่านหรอก”

มู่หรงหลันลดเสียงต่ำ พูดขึ้นมาอย่างโกรธแค้น

“เขาบีบบังคับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร! ข้าเป็นหลานสาวของเขานะ!”

หม่ากงกงยิ้มอย่างชั่วร้าย

“ด้วยเหตุนี้ นายท่านถึงได้ให้โอกาสสุดท้ายนี้แก่ท่าน ซูฮ่วนตายแล้ว ฝ่าบาทตกอยู่ในความโกลาหล หนานฉีนี้ ไม่ช้าก็จะเป็นของพวกเราแล้ว แม่นาง เวลานี้ก็ต้องดูว่าท่านจะเลือกอย่างไร”

มู่หรงหลันกัดฟันแน่น ริมฝีปากสั่นเทา

นางลังเลนานมาก เห็นว่าหม่ากงกงกำลังจะจากไป นางรีบพูดขึ้นมา

“พวกเจ้า...อยากให้ข้าทำอะไร”

หม่ากงกงมองดูนางอย่างยิ้มเจ้าเล่ห์ แสดงความยินดีนางก่อนล่วงหน้า

“บ่าว ถวายบังคมองค์หญิงใหญ่”