แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 716

เมืองหลวง ภายในวัง

หลังจากที่หมอหลวงฝังเข็มใช้ยา เซียวอวี้ค่อยๆ ดีขึ้นมา ทว่าร่างกายยังอ่อนแอมาก ราวกับสูญเสียดวงวิญญาณ ไร้ซึ่งชีวิตชีวา

คนฉลาดล้วนมองออก ครั้งนี้ฝ่าบาทป่วยอย่างสาหัสมาก

ตำหนักฉือหนิง

ไทเฮาร้อนรุ่มดั่งไฟสุมทรวง

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่! หลายวันก่อนฝ่าบาทรีบร้อนออกจากวัง แล้วทำไมถึงกลายเป็นสภาพเช่นนี้?”

ถามอะไรกุ้ยหมัวมัวก็ไม่รู้เรื่อง

สีหน้าหนิงเฟยเป็นกังวล “ท่านป้า ฝ่าบาทไม่มีโอรสสักคน หากเป็นอะไร...”

“หุบปาก! พูดจาอะไรเหลวไหล!” ไทเฮาพูดตัดบททันที

หนิงเฟยกัดริมฝีปาก

“ท่านป้า ท่านอย่าหาว่าข้าพูดจาไม่น่าฟัง ฝ่าบาทอยู่ในสภาพเช่นนี้ พวกเราจำเป็นต้องวางแผนไว้แล้ว”

“น้องหญิงพูดถูก” องค์หญิงใหญ่เดินเข้ามาจากข้างนอก คนยังมาไม่ถึง เสียงมาถึงก่อนแล้ว

ไทเฮาราวกับหาเจอแกนสำคัญ สีหน้าที่ตึงเครียดค่อยผ่อนคลายลง

“ฉีเอ๋อร์! เจ้ามาแล้วหรือ!”

องค์หญิงใหญ่นั่งลง สีหน้าเคร่งขรึม

“ส่วนหน้ามีข่าวลือแพร่สะพัด แต่ละฝ่ายเริ่มเคลื่อนไหวสั่นคลอน เสด็จแม่ เราจำเป็นต้องเตรียมการ จะให้ใครมาฆ่ามาแกงไม่ได้!”

ไทเฮามององค์หญิงใหญ่ แล้วก็มองหนิงเฟย

“พวกเจ้า...เฮ้อ! ฝ่าบาทเพียงเป็นไข้หวัด ไม่ถึงขั้นก่อให้เกิดเรื่องใหญ่”

องค์หญิงใหญ่ส่ายหัว

“เสด็จแม่ เป็นไข้หวัดจริง ป่วยทางจิตก็จริง”

“ท่านเคยไปเห็นสภาพของฝ่าบาทแล้วหรือยัง? ข้าเพิ่งมาจากตำหนักจื้อเฉิน เห็นเขากำลังบ้าคลั่งด้วยตาตนเอง ไม่ใช่จะประหารคนนี้ ก็จะประหารคนนั้น

“แม้แต่มู่หรงหลัน เขาก็จะประหาร

“กระทั่ง... เขายังส่งคนไปภูเขาอวี้หยาง จะส่งไทฮองไทเฮาเข้าคุกหลวง”

“อะไรนะ?” ไทเฮาได้ยินประโยคสุดท้าย ก็รู้สึกถึงอันตรายขึ้นมาทันที

นางคว้าจับมือขององค์หญิงใหญ่ “คงจะไม่ขังข้าไปด้วยใช่หรือไม่?”

องค์หญิงใหญ่ไม่แน่ใจ

ใครก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ฝ่าบาทกำลังบ้าคลั่งเรื่องอะไร

“ยังไงก็ตาม เสด็จแม่ ท่านอยู่ในตำหนักฉือหนิง ดูแลคนของตนเองให้ดีก็พอ!”

“ใช่ ท่านป้า น่ากลัวมากเลย” หนิงเฟยก็กระวนกระวายขึ้นมา

……

ในคุกหลวง

ตอนที่พัศดีนำอาหารมาให้มู่หรงหลัน

อาหารของคืนนี้อุดมสมบูรณ์อย่างน่าแปลก ยังมีน่องไก่หนึ่งชิ้น

ยากมากที่จะได้เห็นในคุกหลวง

มู่หรงหลันคิดว่า อาจจะเป็นรุ่ยอ๋องคอยดูแลนาง

ยังไงพวกเขาก็เป็นมิตรกันมานานขนาดนั้น...

ในขณะที่กำลังคิดอยู่ ข้างหูก็มีเสียงพัศดีดังขึ้นมา

“พรุ่งนี้รับโทษประหาร อาหารมื้อสุดท้ายในคืนนี้ รับประทานให้อร่อย!”

มู่หรงหลันได้ยินเช่นนี้ รูม่านตาหดลงอย่างกะทันหัน

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน