แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 729

เมื่อเผชิญหน้ากับฮ่องเต้องค์ใหม่ที่โผล่มาอย่างกะทันหัน หม่ากงกงก็ตัดสินใจเดินหน้าให้ถึงที่สุด

เขาไม่เสแสร้งอีกต่อไป พูดออกไปตามตรงว่า

“ไท่ซ่างหวงอยู่ในมือของพวกข้า! หากอยากได้ชีวิตของเขาคืน ก็ต้องคัดราชโองการ ส่งต่อบัลลังก์ให้รัชทายาทที่แท้จริง!”

เขาให้ลูกน้องอุ้มเด็กคนนั้นออกมา แล้วพูดกับทุกคนว่า

“บุคคลนี้ต่างหากคือบุตรชายแท้ ๆ ของไท่ซ่างหวง ไม่กี่วันได้เปิดเผยตัวตนทำความรู้จักกับไท่ซ่างหวง…”

ไม่รอให้เขาพูดจบ รุ่ยอ๋องก็เอ่ยขึ้น

“สามหาว!​ จะสลับสับเปลี่ยนบัลลังก์ เหมือนการเล่นสนุกได้อย่างไร?”

แม่ทัพอาวุโสหลี่ผสมโรงด่าอย่างโมโห

“หมารับใช้เช่นเจ้ากล้าดีอย่างไร! ถึงได้เอาเด็กที่ไหนไม่รู้มาสวมรอยเป็นโอรสรัชทายาท คิดว่าคนอื่นโง่หรือไง!”

เหล่าทหารคนอื่น ๆ ต่างหัวเราะเยาะ

“เจ้าโจรขันที นั่นคือลูกชายของเจ้าล่ะสิไม่ว่า!”

สีหน้าของหม่ากงกงมืดลงเรื่อย ๆ

“พวกเจ้าไม่เชื่อใช่ไหม! ได้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะส่งไท่ซ่างหวงกลับสวรรค์! รุ่ยอ๋อง แม่ทัพอาวุโสหลี่ยังไม่บอกท่านสินะ ว่าในวิหารแห่งนี้มีระเบิดฟ้าคำรณ…”

ในตอนนี้เอง จู่ ๆ ฮ่องเต้องค์ใหม่ก็คุกเข่าลง ก้มคำนับไปทางวิหาร

“เสด็จพ่อ! กระหม่อมจะจดจำทุกคำฝากฝังของท่าน! ท่านเคยบอกว่า วันใดที่กระหม่อมได้ขึ้นครองบัลลังก์ วันนั้นจะเป็นวันที่ท่านจะตามไปหาแม่นางเฟิ่งที่ปรโลก

“กระหม่อม น้อมส่งเสด็จพ่อ!”

หม่ากงกง: !!!

เขากระทืบเท้าอย่างร้อนใจ ชี้นิ้วต่อว่า

“เด็กบ้า! เจ้าหุบปากไปซะ! เหตุใดเจ้าถึงกล้าสาปแช่งฝ่าบาท…ไม่สิ เหตุใดเจ้าถึงกล้าสาปแช่งไท่ซ่างหวง! รุ่ยอ๋อง แม่ทัพอาวุโสหลี่ ฮ่องเต้องค์ใหม่อกตัญญูเช่นนี้ พวกเจ้ายังยอมรับได้อีกหรือ? คงไม่ใช่ว่าเฝ้ารอให้ไท่ซ่างหวงสิ้นพระชนม์หรอกนะ!”

รุ่ยอ๋องแสดงท่าทางโศกเศร้าออกมา

“ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความต้องการของไท่ซ่างหวง ข้าจำต้องทำตาม”

หม่ากงกงโมโหจนเลือดขึ้นหน้า เขาเงยหน้าคำรามออกมา

“อ๊าก——”

ตกลงพวกเขาจะเอาอย่างไรกันแน่!

เขาต้องอธิบายกับนายท่านอย่างไร!

“ไม่สนชีวิตของไท่ซ่างหวง แล้วองค์ชายคนอื่นที่อยู่ข้างในล่ะ ชีวิตของพวกเขา พวกเจ้าก็ไม่สนใจเหมือนกันหรือ! ห๊า?”

รุ่ยอ๋องกับแม่ทัพอาวุโสหลี่มองหน้ากัน

จากนั้น อดีตรัชทายาทเซียวจั๋วก็เดินออกมาจากฝูงคน ยิ้มเจ้าเล่ห์ราวกับสุนัขจิ้งจอก

“องค์ชายอะไรกัน? ทำไมข้าน้อยได้ยินมาว่า ข้างในนั้นคือกบฏทั้งหมดล่ะ? ใช่ไหม รุ่ยอ๋อง?”

รุ่ยอ๋องพยักหน้า

“ถูกต้อง กบฏ สมควรสังหารทิ้ง”

หม่ากงกงรู้สึกเย็นวูบที่แผ่นหลัง

อดีตรัชทายาทผู้นี้ ถูกส่งตัวไปขังไว้ในคุกหลวงแล้วไม่ใช่หรือ? หรือว่า…รุ่ยอ๋องกับอดีตรัชทายาทจะรวมหัวกัน ก่อกบฏ?!

จู่ ๆ เขาก็เข้าใจทุกอย่าง พลันหัวเราะออกมาเสียงดัง

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง!​ ที่แท้ พวกเจ้าก็คิดที่จะยืมมือข้าสังหารจักรพรรดิ! พวกเจ้าสมรู้ร่วมคิด ที่จะก่อกบฏตั้งแต่แรก!”

จะให้พวกเขาสมหวังไม่ได้!

หากฆ่าเซียวอวี้ พวกเขาก็จะกำเริบเสิบสานยิ่งกว่าเดิม

สุดท้ายก็จะกลายเป็นว่าพรรคเทียนหลงทำทุกอย่างเพื่อง่ายต่อพวกเขา!

ต่อมา หม่ากงกงก็กล่าวเตือนพวกเขาด้วยสายตาถมึงทึง

“ออกไปให้ห่างจากข้า! ที่นี่นอกจากจะมีระเบิดฟ้าคำรณแล้ว ยังมีกระสุนมังกรไฟซ่อนอยู่ด้วย แม้นแรงยิงจะไม่เท่าปืนมังกรไฟ แต่กระสุนแค่ลูกเดียว ก็มากพอทำให้เราตายกันไปทั้งหมด!”

ลูกน้องกังวล

“จดหมายนี้ ส่งไปมา อย่างน้อยต้องใช้เวลาสิบวัน เกรงว่าจะมีการพลิกเปลี่ยน…”

“เช่นนั้นก็ต้องขอคำแนะนำจากท่านประมุข!”

สถานการณ์ทางฝั่งเขาเสียการควบคุมไปแล้ว มันพลิกเปลี่ยนไปตั้งนานแล้วด้วย

……

อีกด้าน

มู่หรงหลันกำลังมุ่งตรงไปยังชายแดนเหนือ

หลังจากที่ออกมาจากวิหารบรรพบุรุษ นางก็พบว่ามีคนตามนางมา โชคดีที่นางรู้ตัวทัน จึงสลัดคนผู้นั้นได้

นางเดินทางด้วยการขี่ม้า จึงมีความเร็วมาก

แต่กลับไม่ทันสังเกต ว่าบนพื้นมีเชือกเส้นหนึ่งขึงไว้ ผู้คนเรียกติดปากว่าบังเหียนม้า…

เมื่อม้าสูญเสียการทรงตัวอย่างรุนแรง ชั่ววินาทีนั้นมู่หรงหลันก็พลัดตกจากหลังม้า

ขณะที่นางฝืนความเจ็บปวดบนร่างกาย เตรียมจะลุกขึ้นมา ทันใดนั้นก็มีกลุ่มคนใส่หน้ากากในชุดดำมาปรากฏตัวเบื้องหน้า

พวกเขาล้อมโจมตีนางด้วยความเร็วที่ไม่ให้โอกาสได้ตั้งตัว

ด้วยฝีมือของนาง สามารถต่อสู้พวกเขาและหลบหนีไปได้ แต่นางเพิ่งถูกพลังฝ่ามือของเซียวอวี้โจมตีมาเมื่อไม่นานก่อนหน้านี้ พลังภายในจึงได้รับความเสียหาย

กอปรกับที่หล่นจากหลังม้าเมื่อครู่ ยิ่งทำให้ไม่มีเรี่ยวแรงต่อสู้

ผ่านไปเพียงครึ่งเค่อยาม นางก็ถูกคุมตัว

คนที่เป็นหัวหน้ามีไหล่กว้างเอวคอด ไม่ใส่หน้ากากเหมือนคนอื่น เปิดเผยใบหน้าหล่อคมอย่างไม่ปิดบัง ในปากเคี้ยวต้นหญ้า ใช้หางตาเหลือบมองราวกับไม่เห็นใครในสายตา

“แม่นางมู่หรง ข้ารอเจอเจ้ามานานแล้ว”

สิ้นเสียงพูด เขาก็ออกคมดาบ ด้วยความเร็วในระดับที่แทบไม่ทันได้เห็นเขาชักดาบออกจากฝัก มู่หรงหลันส่งเสียงร้องอื้ออึงอย่างเจ็บปวด

มือทั้งสองข้างของนาง ถูกฟันจนขาด!