แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 730

“พวกเจ้าเป็นใคร!” มือทั้งสองข้างของมู่หรงหลันมีเลือดไหลอาบ จดจ้องกลุ่มคนสวมหน้ากาก ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดแต่ไม่ยอมแพ้

บุรุษที่เป็นหัวหน้าเช็ดเลือดบนดาบอย่างไม่รีบร้อน “นายท่านของข้านามสกุลเซียว”

เซียว…

ทันใดนั้นมู่หรงหลันก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เงยหน้ามองชายหนุ่มอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“พวกเจ้าคือ องครักษ์ลับ?!”

องครักษ์ลับของฝ่าบาท!

ดังนั้น เป็นฝ่าบาทส่งพวกเขามาเพื่อจับนาง!

ไม่ควรเป็นแบบนั้น

พวกเขาทราบได้อย่างไรว่านางจะผ่านทางนี้

หรือว่า ฝ่าบาทได้วางแผนล่วงหน้ามานานแล้ว

คิดได้เช่นนี้ มู่หรงหลันพลันรู้สึกขนลุก

นางอยากส่งสัญญาณให้หม่ากงกง ทว่า นางไม่มีมือแล้ว…

ณ วิหารบรรพบุรุษ

แม่ทัพอาวุโสหลี่มาส่งเสบียงอาหารทุกวัน โดยวางไว้นอกประตูวิหารบรรพบุรุษในระยะสองลี้ หลังจากนั้นก็จะมีกบฏพวกนั้นออกมารับไป

ตั้งแต่ที่ฝ่าบาทถูกจับขัง เวลาก็ผ่านมาครึ่งเดือนแล้ว

แนวป้องกันของเมืองเซวียนพังทลาย จู้กั๋วกงจึงแอบลักลอบกลับมาที่เมืองเซวียน

ด้านเป่ยเยี่ยนและหนานฉี ก็กำลังจะมีสงคราม

ภายในห้องฌาน

เสบียงส่งมาถึงมือของเหล่านางสนม เพื่อป้องกันไม่ให้วุ่นวาย ไทเฮาจึงมีหน้าที่แจกจ่าย

ตามหลักแล้วควรแบ่งให้ไทฮองไทเฮาก่อน เพราะ ณ ที่แห่งนี้นางอาวุโส และมีตำแหน่งสูงที่สุด

ทว่า ขณะที่ไทเฮากำลังจะส่งไปให้นาง ก็ถูกหนิงเฟยแย่งไป

“ท่านป้า ท่านกินก่อนสิ! ที่เหลือข้ากับท่านพี่จะแบ่งเอง!”

ไทฮองไทเฮา: ?

ไทเฮาเหลือบมองไทฮองไทเฮา องค์หญิงใหญ่จึงมายืนบังข้างหน้านาง “เสด็จแม่ ท่านไม่ได้กินอะไรจนผอมหมดแล้ว หม่อมฉันเป็นห่วง”

องค์หญิงใหญ่กับหนิงเฟยประกบไทเฮาซ้ายขวา แล้วพานางไปอีกด้าน

หนิงเฟยหันกลับมา เหลือกตาใส่ไทฮองไทเฮา

ยายแก่! ทำไมไม่อดข้าวตายไปสักที!

ไม่รู้จักทำอะไร วัน ๆ เอาแต่พร่ำบ่น นางมีสิทธิ์อะไรมากินข้าวก่อนคนอื่น?

เวลาความเป็นความตายมาอยู่ตรงหน้า ทุกคนเท่าเทียบกัน!

ในทุกวันหนิงเฟยมีความคิดแค่ว่าจะใช้ชีวิตวันนี้ให้เต็มที่ พยายามเติมเต็มความพึงพอใจให้ตัวเองก่อนเสมอ ไทฮองไทเฮาถูกนางโมโหใส่อยู่บ่อยครั้ง จนเลิกหงุดหงิด หันมาเกรงกลัวแทน

เพราะถึงอย่างไร การที่เรื่องมันตกมาอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ นางก็มีส่วนผิด

ถึงหนิงเฟยจะทำตัวเกินขอบเขตมากเพียงใด ก็ไม่ได้ขาดเสบียงอาหารของนาง

ไม่เหมือนมู่หรงหลัน ผ่านไปตั้งหลายวัน ไม่คิดที่จะมาเยี่ยมย่าอย่างนาง คงคิดที่จะพรากชีวิตนางไปสินะ!

ความรักความเอ็นดูของนางหลายปีที่ผ่านมา ช่างเป็นการทุ่มเทความจริงใจที่ผิดพลาดจริง ๆ!

ทิศบูรพาของแคว้นหนานฉี

กองทัพเยี่ยนเข้าควบคุมแนวป้องกันของเมืองเซวียน

ภายในกระโจมหลัก

หัวหน้าแม่ทัพยับยั้งอารมณ์เอาไว้ได้ แต่ทหารในปกครองทนรอแทบไม่ไหว

ก่อนหน้านี้เป่ยเยี่ยนพ่ายแพ้ให้แคว้นหนานฉี พวกเขาจึงอยากอาศัยโอกาสนี้ลบล้างความอัปยศ

เมื่อหยางเหลียนซั่วเห็นจดหมายที่ส่งมา ก็ห้ามพวกเขา

“ทางเมืองหลวงกำลังดำเนินไปตามแผนการ หากชิงบัลลังก์มาได้อย่างไม่เสียเลือดเนื้อ ก็นับว่าเป็นเรื่องโชคดีแก่แคว้นของท่าน”

หัวหน้าแม่ทัพเองก็คิดเช่นนั้น ไม่จำเป็นต้องทำอะไรที่เรียกว่าอุทิศตนทั้งนั้น

เป่ยเยี่ยนสูญเสียมามากพอแล้ว ตอนนี้จึงหวงแหนกำลังทหารมากเป็นพิเศษ

วันแรมสิบห้าค่ำเดือนสิบสอง

เริ่มมีเกล็ดหิมะร่วงโรย

ภายในวิหารบรรพบุรุษ ไร้ซึ่งเตาผิง ทุกคนทำได้เพียงเบียดเสียดกันเพื่อหาความอุ่น

เหล่ากบฏก็ทนหนาวไม่ไหวเช่นกัน จึงดื่มสุราสร้างความอบอุ่นให้ร่างกายทุกวัน

แม่ทัพอาวุโสหลี่แอบใส่อะไรบางอย่างไว้ในสุราที่นำไปส่ง แต่ช่วยไม่ได้ที่เหล่ากบฏระวังตัวเก่ง พอเห็นว่าสุรามีความผิดปกติ ก็ไม่ดื่มอีกต่อไป

ส่วนขุนนางในราชสำนักก็โวยวายต้องการแต่งตั้งรัชทายาทที่แท้จริง ทางด้านวิหารบรรพบุรุษ กบฏก็จับตัวฝ่าบาทเอาไว้ แม่ทัพอาวุโสหลี่จึงยุ่งจนอยากมีวิชาแยกร่างได้

ยังดี ที่ไม่นานก็มีข่าวดีส่งมา

“ท่านแม่ทัพ รุ่ยอ๋องส่งข่าวมา ในวังมีการเก็บกับดักแล้ว จะบุกโจมตีเข้าช่วยเหลือที่วิหารบรรพบุรุษในคืนนี้”