แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 731

หากต้องการจะช่วยฮ่องเต้ จักต้องจัดการกับระเบิดฟ้าคำรณเหล่านั้นก่อน โดยเฉพาะยังมีกระสุนมังกรไฟนั่นอีก...เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ แม่ทัพอาวุโสหลี่พลันมีสีหน้าเคร่งขรึม

ภายในวิหารบรรพบุรุษ

หม่ากงกงถีบประตูให้เปิดออกในทันที

“ฝ่าบาทหนอฝ่าบาท ท่านหลอกลวงพวกเราทั้งหมดแล้ว! ฮ่องเต้องค์ใหม่อะไรกัน ท่านคงเพื่อให้เปิดเผยพวกพ้องที่อยู่ในราชสำนักออกมากระมัง!”

เมื่อครู่เขาได้รับข่าวว่า ขุนนางในเมืองหลายคนถูกจับกุมแล้ว ทั้งหมดคือคนที่เลือกสนับสนุนแต่งตั้งรัชทายาท ยังมีคุกเทียนเหลา เส้นสายลับที่ซ่อนอยู่ในคุกเทียนเหลาก็ถูกจับกุมแล้วเช่นกัน!

บางคนก็ถูกตัดศีรษะประจานในวันเดียวกัน!

แววตาของเซียวอวี้ดูเย็นชา เพียงมองไปยังที่ไกล ๆ

หม่ากงกงเย้ยหยัน

“ทว่าท่านประเมินพวกเราต่ำเกินไป

“คนที่ท่านสังหารเหล่านั้นมีความสำคัญอันใด? อีกไม่นาน ประมุขพรรคก็จะนำกองทัพเยี่ยนมาบุกหนานฉี!

“คืนนี้ จะให้ท่านมองดูพี่น้องและสตรีของท่าน ตายไปทีละคน! ให้ท่านรับรู้ ผลที่ตามมาของการวางแผนเล่นงานพวกเรา!”

ในระหว่างที่พูด เขาก็ออกคำสั่ง เหล่าท่านอ๋องกับนางสนมก็ถูกลากออกไปด้านนอก

ภายใต้แสงรัตติกาล คมดาบสาดส่องประกายอันเยือกเย็น

เหล่าท่านอ๋องพากันร้องขอความช่วยเหลือ

“ฝ่าบาท! ช่วยพวกเราด้วย!”

ในเวลานี้ ภายนอกวิหารบรรพบุรุษ

แม่ทัพอาวุโสหลี่นำทหารยอดฝีมือมาประชิด และซ่อนตัวอยู่ในป่า เตรียมพร้อมเริ่มโจมตีในตอนกลางคืน จะทำร้ายกลุ่มกบฏที่เฝ้าประตูจนหมดสติ ค่อยแฝงตัวเข้าไป และสังหารกลุ่มกบฏที่อยู่ภายในให้สิ้นซากในคราวเดียว ทำร้ายพวกเขามิให้รับมือได้ทัน

ถึงแม้มีความเสี่ยง ทว่าก็ทำเช่นนี้ได้เท่านั้น

เมื่อได้ยินเสียงจากด้านใน แม่ทัพอาวุโสหลี่แอบคิดในใจว่ามิได้การแล้ว!

ดูเหมือน กลุ่มกบฏก็ได้รับข่าวสาร และเตรียมพร้อมจะลงมือล่วงหน้าแล้ว!

ดังนั้น รวมทั้งกลุ่มกบฏที่เฝ้าประตูก็เริ่มระแวดระวังขึ้นมา สิ่งนี้จึงไม่เอื้อต่อการลอบโจมตีของพวกเขา

ขณะที่แม่ทัพอาวุโสหลี่กำลังกลัดกลุ้มอยู่นั้น องครักษ์ผู้หนึ่งก็เอ่ยเตือนด้วยเสียงเบา: “ท่านแม่ทัพ ด้านนั้นมีคนมา”

แม่ทัพอาวุโสหลี่พลันโบกมือเป็นสัญญาณ

“หลบซ่อน!”

พวกเขาซ่อนตัวอยู่ในที่ลับ มองเห็นเพียง ภายใต้แสงจันทร์ สตรีงดงามอ่อนช้อยกลุ่มหนึ่ง เดินเอวพลิ้วเข้ามาอย่างช้า ๆ

สตรีผู้เป็นหัวหน้าดูมีเสน่ห์พริ้มเพรา ราวกับงูไร้กระดูกก็มิปาน

กลุ่มกบฏที่เฝ้าประตูวิหารบรรพบุรุษมองเห็นพวกนาง พลันตื่นตัวอย่างฉับพลัน

“เป็นผู้ใด ไปให้พ้นเดี๋ยวนี้!”

สตรีผู้เป็นหัวหน้าสะบัดผ้าเช็ดหน้า จนเหวี่ยงไปแตะปลายจมูกของกบฏผู้นั้น

“นายท่านช่างองอาจยิ่งนัก ข้าน้อยกับเหล่าพี่น้องได้รับเชิญไปร่วมงานเลี้ยง และเกิดหลงระหว่างทาง ทั้งหิวทั้งเหนื่อย นี่ถึงได้มาถามทาง แวะพักเหนื่อย นายท่าน ขอความอนุเคราะห์เถิด”

สตรีคนอื่นก็พากันเข้ามาเกาะแกะผู้คุ้มกันเหล่านั้น

“นายท่าน”

กลุ่มกบฏจะระแวดระวังต่อบุรุษ สำหรับหญิงสาวยั่วยวนเหล่านี้ จะขาดการระวังตัวอยู่บ้าง

ทันใดนั้น หญิงสาวเหล่านี้ก็ปิดปากกลุ่มกบฏ มือยกขึ้นลงดาบ ในชั่วพริบตาก็ทำร้ายจุดสำคัญโดยตรง ด้วยการเชือดคอสังหาร

วิธีการโหดเหี้ยมเช่นนี้ แม่ทัพอาวุโสหลี่ซึ่งอยู่ในที่ลับมองเห็นแล้ว รู้สึกนับถืออย่างยิ่ง

หญิงสาวเหล่านี้เป็นใครกัน?

ปัง

ทันทีที่ประตูหลักพังลง พวกนางก็บุกเข้าไปทันที

แม่ทัพอาวุโสหลี่มองเห็นเหตุการณ์ มิมีเวลาให้ได้คิดมากมาย ถึงอย่างไรก็เป็นฝ่ายสังหารกลุ่มกบฏ น่าจะเป็นกองกำลังที่เป็นมิตร ตอนนี้ทำให้กลุ่มกบฏตื่นตัวแล้ว มิอาจชักช้าแม้แต่น้อยได้ ดังนั้นเขาจึงรีบออกคำสั่ง

“บุก!”

คนกลุ่มหนึ่งบุกเข้าไปในวิหารบรรพบุรุษ หม่ากงกงตะลึงงันในทันที

พวกเขาเข้ามาได้อย่างไร!

พลันรับรู้ถึงความไม่ปกติ จึงตะโกนขึ้นทันที

“ระเบิดฟ้าคำรณ! นำระเบิดฟ้าคำรณมาจุดให้หมด!!”

มาตายพร้อมกันเถิด!

ทว่า หญิงสาวเหล่านั้น รวมถึงทหารยอดฝีมือที่นำโดยแม่ทัพอาวุโสหลี่ ทั้งหมดเป็นคนเคลื่อนไหวว่องไว

บวกกับเซียวอวี้ก็ออกคำสั่ง

“จงสังหารกบฏทุกคนให้หมด”

องครักษ์และทหารส่วนตัวทุกคนในที่นี้ ทั้งหมดต่างพุ่งไปหากลุ่มกบฏ

อย่างไรเสีย ทันทีที่ทำให้กลุ่มกบฏตื่นตัว ก็จะบีบให้พวกเขาสู้จนหลังชนฝา

เซียวอวี้ได้ยินเช่นนั้น แววตาพลันเปลี่ยนไป

ได้รับคำสั่ง?

ได้รับคำสั่งผู้ใด?

เมิ่งฉวีหรือ?

ในเวลานี้ องครักษ์ลับจับมู่หรงหลันกลับมาได้แล้ว

มู่หรงหลันถูกตัดมือทั้งสองข้าง ทั้งอ่อนแรงและมองไปทางเซียวอวี้ด้วยความแค้นเคือง

“ที่แท้...ท่านคาดเดาไว้แต่แรก...ฮ่าฮ่า...”

ไทฮองไทเฮาทรงอดรนทนไม่ไหว

“หลันเอ๋อร์ เจ้ายังมิยอมขออภัยโทษฝ่าบาทอีก! ขอให้ฝ่าบาททรงไว้ชีวิตเจ้า!”

องค์หญิงใหญ่ตะคอกด้วยความโมโห: “ไทฮองไทเฮา! ท่านยังถูกจับขังไม่พออีกหรือ?”

นางหันไปเอ่ยกับเซียวอวี้

“ฝ่าบาท! หญิงสาวผู้นี้เข้าร่วมกับกลุ่มกบฏ ทำร้ายแม่ทัพน้อยเมิ่ง จักต้องสังหารนาง!”

มู่หรงหลันยังคงหัวเราะ

นางหัวเราะที่พวกเขาโง่เขลา

“เพราะเหตุใดกัน! ฝ่าบาท ก็แค่ท่านเชื่อฟังหม่อมฉัน สละบัลลังก์ ให้บุตรชายของพวกเราขึ้นครองบัลลังก์ ทุกอย่างก็จะดีงามเหมือนดังแต่ก่อน ทว่าตอนนี้...กองทัพเยี่ยนกำลังจะบุกมาแล้ว! หนานฉีจักต้องทำสงครามอีกแล้ว! เมืองเซวียนก็ป้องกันมิได้แล้ว!”

แววตาของเซียวอวี้ดูเยือกเย็น

กองกำลังหญิงผู้หนึ่งก้าวไปข้างหน้า และเอ่ยกับเซียวอวี้

“ฝ่าบาท แม่ทัพน้อยมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกแล้ว พวกเราถึงแม้ตายก็จะปกป้องหนานฉี กำลังจะไปร่วมกับแม่ทัพน้อย…”

เมื่อคำพูดนี้เอ่ยออกมา ในดวงตาสงบนิ่งของเซียวอวี้พลันเปล่งประกาย เขาก้าวไปข้างหน้า และจับจ้องหญิงสาวผู้นั้น บริเวณเปลือกตากระตุก แม้แต่หัวใจก็เต้นเร็วราวกับกลองรัว

เขาเอ่ยแทรกคำพูดของนาง ถามอย่างร้อนใจ

“พูดให้กระจ่าง! แม่ทัพนน้อยคนใด?”

ดวงตาเขาแดงก่ำ รูปร่างสูงใหญ่สั่นไหวเล็กน้อย ราวกับใบไม้ร่วงในฤดูสารท ทั้งเหมือนวิญญาณที่ลอยไปไกลกลับเข้าร่างอย่างฉับพลัน โลหิตพลันเดือดพล่าน

กองกำลังหญิงผู้นั้นหลบสายตาอย่างนอบน้อม “กราบทูลฝ่าบาท คือแม่ทัพน้อยเมิ่งเพคะ นางให้พวกเรามาช่วยฝ่าบาทก่อนเพคะ...”