แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 733

ขณะเหม่อลอย เซียวอวี้มองเห็นชัดเจนแล้ว

คนที่วิ่งมาหาเขาจากที่ไกล คือเฟิ่งจิ่วเหยียน!

คือคนที่เขาคะนึงถึงทุกคืนวัน!

เขาพยายามอย่างเต็มที่ ให้หลุดพ้นจากพื้นหิมะที่กลืนกินคน

หลุดพ้นจากตะขอและสิ่งพัวพันที่ไร้ตัวตนเหล่านั้น

เขาลุกขึ้นพร้อมกับคำรามเบา ๆ คิดจะวิ่งไปข้างหน้า นาทีเดียวก็ไม่กล้ารีรอ กลัวว่านี่จะเป็นเพียงภาพลวงตาของเขา

ในเวลาเดียวกันนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ใกล้เขาเข้ามาเรื่อย ๆ เช่นกัน

สองคนอยู่ท่ามกลางหิมะโปรยปรายเต็มท้องฟ้า ทั้งคู่ต่างวิ่งเข้าหากัน

ในที่สุด ก็โอบกอดกันท่ามกลางหิมะ

มีเพียงวินาทีที่สวมกอดอีกฝ่าย ถึงได้กลับสู่ความเป็นจริงโดยสิ้นเชิง

เซียวอวี้สวมกอดคนที่อยู่ในอ้อมแขนไว้แน่น ปล่อยให้ลมหิมะพัดถาโถม

เขาจุมพิตที่หน้าผากและแก้มของนาง รับรู้ถึงความอบอุ่นของนาง

มือข้างหนึ่งประคองหลังศีรษะนาง หน้าผากชนกัน ลมหายใจรินรดกัน

ริมโสตคือเสียงลมหวีดหวิว เขาได้ยินนางเรียกเขาอย่างชัดเจน

“ฝ่าบาท...”

เซียวอวี้รับรู้เพียงใบหน้าชื้นแฉะ ไม่รู้สึกตัวว่า น้ำตาอุ่น ๆ ที่เอ่อคลอของเขาไหลออกมา นั่นคือความปีติยินดีที่ยากเกินบรรยายจากสิ่งที่สูญเสียได้คืนกลับมา

เขาตื้นตันใจอย่างมาก

ขอบคุณนางที่กลับมาหาเขาอีกครั้ง

ขอบคุณ สวรรค์มิได้ใจร้าย

ร่างกายของเขาหมดความรู้สึก แต่หัวใจกลับร้อนผ่าว

ความร้อนเริ่มเผาไหม้จากภายในร่างกาย ช่วยเติมพลังให้กับเขา

ผ่านไปไม่นาน ดวงตาของเขาปิดลง และซบลงบนไหล่ของเฟิ่งจิ่วเหยียน

......

เหตุการณ์หลังจากหมดสติ เซียวอวี้ก็ไม่รู้อีกเลย

สองชั่วยามต่อมา เมื่อเขาฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็อยู่ในกระโจมที่อบอุ่นแล้ว

หลังจากเขาลืมตาขึ้น ก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที

“จิ่วเหยียน!”

เขากลัวว่าก่อนหน้านี้เป็นเพียงความฝัน สีหน้าจึงคร่ำเคร่งเป็นที่สุด

จากนั้นก็ได้ยินเสียงหนึ่ง

“หม่อมฉันอยู่ที่นี่”

เขาหันศีรษะไปตามเสียง ทันทีที่เห็น คนที่นั่งอยู่บนโต๊ะ ก็คือเฟิ่งจิ่วเหยียน!

นอกจากนาง ก็ยังมีฮูหยินเมิ่ง

ในเวลานั้น ฮูหยินเมิ่งกำลังตรวจชีพจรให้นาง ดังนั้น เมื่อครู่ภายในกระโจมจึงเงียบสนิท

เซียวอวี้เปิดผ้าห่มบนตัวขึ้นทันที ลงมาบนพื้น และก้าวเท้ายาวเดินไปหานาง

ฮูหยินเมิ่งพูดโพล่งออกมา

เหล่าท่านอ๋องต่างรู้สึกหวาดผวาอย่างมาก ต้องการจะกลับจวน ทว่าถูกรุ่ยอ๋องบังคับให้อยู่ต่อ โดยเอ่ยอย่างน่าฟังว่า

“วันส่งท้ายปีเก่าใกล้มาถึง ฝ่าบาททรงมีรับสั่ง ให้เชิญทุกท่านอยู่ฉลองปีใหม่ร่วมกัน”

ตอนแรกเหล่าท่านอ๋องเข้าใจว่าจะอยู่ฉลองปีใหม่จริง ๆ จึงยากจะปฏิเสธการเชื้อเชิญ

ผลสุดท้าย ไม่นานนัก พวกเขาก็ถูกจับกุมเข้าไปในคุกเทียนเหลา

“รุ่ยอ๋อง! ท่านหมายความว่าอย่างไร!”

รุ่ยอ๋องทำเป็นเพิกเฉย

ในเวลานี้ ด้านหลังเขามีองครักษ์ลับผู้หนึ่งเคี้ยวหญ้าหางจิ้งจอกเดินออกมา น้ำเสียงดูเรียบเฉย ทว่าเผยให้เห็นความน่าเกรงขามที่มีเฉพาะผู้สูงศักดิ์

“ไม่ว่าฝนจะตกฟ้าจะร้อง ล้วนเป็นพระมหากรุณาธิคุณของฮ่องเต้ ทุกคนควรจะสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ!”

เมื่อแคว้นตกอยู่ในอันตราย ไม่คาดหวังว่าพวกเขาจะสร้างคุณูปการ พวกเขากลับประพฤติชั่ว และสร้างปัญหาขึ้นมา

นำทหารส่วนตัวแอบเข้ามาในเมืองหลวง ผู้ใดมอบความกล้าให้พวกเขา?

ตอนนี้ยังคิดจะหลบหนี? ฝันไปเถอะ!

ครั้งนี้เหล่าท่านอ๋องจึงรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล พากันร้องขอความเป็นธรรม

“ข้าเป็นผู้บริสุทธิ์! ข้ากับกลุ่มกบฏเหล่านั้นไม่เกี่ยวข้องกันอย่างสิ้นเชิง!”

“เป็นเสด็จย่า...ไม่ใช่ เป็นไทฮองไทเฮาทรงเรียกพวกเราไป!”

“ใช่แล้ว เป็นไทฮองไทเฮา!”

เสียงพูดเพิ่งเงียบลง เหล่าท่านอ๋องในห้องขังก็มองเห็นร่างหนึ่งที่คุ้นเคย

คนผู้นั้นคือไทฮองไทเฮาที่พวกเขาเพิ่งระบุเมื่อครู่!