แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 751

กองทัพตงปู้แห่งหนานฉีได้รับชัยชนะ เหล่าทหารรวมขวัญกำลังใจ จัดวางกำลังป้องกันในชายแดนตะวันออกอีกครั้ง

สงครามยุติ ในวันนั้นเอง เซียวอวี้ต้องการพาเฟิ่งจิ่วเหยียนออกเดินทางพร้อมกัน

กวนไหลอิ้งได้นำแม่ทัพนายกองทั้งหมดมาส่งเสด็จ

พวกเขามิได้ใส่ใจว่า ฝ่าบาทจักเสด็จกลับหรือไม่ ถึงอย่างไรฮ่องเต้ของแว่นแคว้น มิอาจรั้งอยู่ในค่ายทหารตลอดไปได้

พวกเขาอาลัยไม่อยากแยกจากแม่ทัพน้อยเมิ่ง ทั้งยังอยากจะหารือเรื่องพิชัยสงครามกับนางต่อ

กวนไหลอิ้งลองถามหยั่งเชิง

“ฝ่าบาท แม่ทัพน้อยเมิ่งก็จะไปด้วยหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

เซียวอวี้ : ถามเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?

กวนไหลอิ้งหาได้รับคำตอบจากฝ่าบาทไม่ ได้รับเพียงฝุ่นตลบลอยคลุ้งหลังจากที่รถม้าเคลื่อนออกไป

ร่างกายของเฟิ่งจิ่วเหยียนยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ จำเป็นต้องระบายความชื้นบรรเทาความเย็นทุกวัน เซียวอวี้จึงพาฮูหยินเมิ่งกลับไปที่เมืองหลวงด้วย

ตงฟางซื่อกับพรรคพวกได้กำจัดหยางเหลียนซั่วตัวหายนะ กลับมิได้หยุดพัก พวกเขายังท่องยุทธภพ มุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง

มีเพียงหร่วนฝูอวี้ ที่ได้ลอบติดตามไปยังเมืองหลวงด้วย

……

หลังจากที่กองทัพเยี่ยนถอยทัพ ก็ล้วนแต่หน้าถอดสี

หยางเหลียนซั่วคนเดียว กลับทำให้พวกเขาทุกคนประสบหายนะ!

ข่าวความปราชัยได้แพร่กระจายกลับไปยังเป่ยเยี่ยน

ในราชสำนัก ฮ่องเต้เยี่ยนโกรธแค้นหน้าเขียวคล้ำ

“เรากำชับแล้วกำชับอีก เว้นแต่จำเป็นจริง ๆ อย่าได้ส่งทหารออกไป! ไฉนกองทัพถึงสูญเสียไปมากมายขนาดนี้! หยางเหลียนซั่วอยู่ที่ใด! เขาไปตายอยู่ที่ไหน!”

“ฝ่าบาทโปรดพระทัยเย็น...”

ฮ่องเต้เยี่ยนหัวเราะด้วยความโกรธ

“ใจเย็น? พวกเจ้าก็เห็นแล้ว หนานฉีสร้างปืนมังกรไฟเองได้แล้ว! เราจะไม่มีวันสงบสุข! จงไปตรวจสอบ ผู้ใดเปิดเผยพิมพ์เขียวปืนมังกรไฟออกไป!”

เขาไม่เชื่อว่า ชาวฉีจะสามารถสร้างปืนมังกรไฟ ที่ซับซ้อนเช่นนั้นได้

จักต้องมีหนอนบ่อนไส้ในเป่ยเยี่ยน!

คลื่นลูกแรกยังไม่ทันสงบคลื่นลูกหลังพลันถาโถมซ้ำ เมื่อองครักษ์นำของสิ่งหนึ่งเข้ามาถวาย

“ฝ่าบาท สาส์นตราตั้งจากหนานฉี ให้พวกเราเป่ยเยี่ยนอธิบาย ถึงสงครามครานี้พ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้เยี่ยนจับที่วางแขนของบัลลังก์มังกร พลางขบกรามแน่น

นับวันหนานฉีก็ยิ่งโอหัง!

การปราชัยครั้งนี้ ล้วนเป็นเพราะหยางเหลียนซั่ว หาใช่เพราะเป่ยเยี่ยนด้อยกว่าหนานฉีไม่!

“ไปบอกฮ่องเต้ฉี ทหารของเป่ยเยี่ยนเพียงฝึกฝนเท่านั้น หาได้มีเจตนาบุกรุกดินแดนหนานฉีไม่ หากมีการปะทะกันจริงแล้วไซร้ นั่นก็เป็นความเข้าใจผิด ล้วนเกิดจากแม่ทัพไร้ความสามารถ จนทำให้เกิดความเข้าใจผิด เราจักให้คำตอบแก่หนานฉี”

จากนั้นก็สั่งการ ให้ประหารหัวหน้าแม่ทัพ หากหัวหน้าแม่ทัพสิ้นชีพก่อน ก็ให้ประหารรองแม่ทัพแทน จากนั้นส่งศีรษะไปยังหนานฉี ก็ถือว่าเลิกแล้วต่อกัน

ปลายทางของแม่ทัพ ไม่ปราชัย ก็สิ้นชีพในสมรภูมิ แม่ทัพที่กลับมาพร้อมความพ่ายแพ้ แม้ยังมีชีวิต ก็ไร้ซึ่งประโยชน์ ดังนั้น เหล่าขุนนางจึงไม่ได้คัดค้านแต่อย่างใด

……

หนานฉี

เซียวอวี้และเฟิ่งจิ่วเหยียนกลับถึงเมืองหลวง

เขายังโบกมือให้เฟิ่งจิ่วเหยียน ทว่า เฟิ่งจิ่วเหยียนมิได้สังเกตเห็นเขาเลย

เซียวอวี้จับมือเฟิ่งจิ่วเหยียนต่อหน้าสาธารณชน

“เราเห็นด้วย กับคำพูดของขุนนางทุกท่าน จักเริ่มเตรียมงานสมรสตั้งแต่วันนี้ และต้อนรับแม่ทัพน้อยเมิ่งเข้าวัง เป็นฮองเฮาของเรา!”

เขาตัดสินใจไปก่อนแล้วค่อยถามเฟิ่งจิ่วเหยียน “เจ้าคิดอย่างไร?”

เฟิ่งจิ่วเหยียน : เขาช่างถามเสียเปล่า นางติดอยู่ที่นี่แล้ว ยังจะปฏิเสธได้อีกหรือ?

ในขณะนี้ นายท่านเฟิ่งที่อยู่ในฝูงชนพลันเป็นเดือด

“ฝ่าบาท มิใช่แม่ทัพน้อยเมิ่งพ่ะย่ะค่ะ ทว่าเป็นบุตรสาวของตระกูลเฟิ่ง——เฟิ่งจิ่วเหยียน!”

บุตรสาวของตระเฟิ่งของเขา ไฉนยังคงใช้แซ่เมิ่ง!

จักสร้างความเข้าใจผิดไม่ได้!

ขุนนางคนหนึ่งกล่าว

“ใต้เท้าเฟิ่ง ท่านยังไม่เข้าใจ บุตรสาวตระกูลเฟิ่ง จะสง่างามเท่าแม่ทัพน้อยเมิ่งได้อย่างไร หากฝ่าบาทประสงค์งานสมรส ก็ควรเป็นแม่ทัพน้อยเมิ่ง!”

“ถูกต้องอย่างที่ว่า! ถึงอย่างไรนางก็เป็นบุตรสาวที่ท่านทอดทิ้งในสมัยนั้น มอบให้ตระกูลเมิ่งเลี้ยงดูตั้งนานแล้ว ตอนนี้ท่านจะมาโต้แย้งเพื่อเหตุใด?” เจินหรูไห่ล้มเหลวในการส่งบุตรสาวเข้าวัง ย่อมไม่ต้องการให้นายท่านเฟิ่งเป็นพระสสุระอย่างสมใจอยาก

นายท่านเฟิ่ง “เจ้า พวกเจ้า!”

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเอ่ยเหน็บแนม “ระวังใต้เท้าเฟิ่งจะไล่ทุบตีคนอีกล่ะ!”

นายท่านเฟิ่งโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ

พวกเขาช่างไม่ต้องการให้เขาได้ดิบได้ดี!