แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 768

ได้ยินประโยคหลังของเซียวอวี้ ท่าทีเฟิ่งจิ่วเหยียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ลองเขา?

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันตัวไป ถามทั้งที่รู้

“ลองอย่างไร? ”

เซียวอวี้จับมือของนางไว้ ลูบจากหน้าอกของเขาเลื่อนไปถึงท้องน้อย ในเวลาเดียวกันสายตาก็จับจ้องนาง ดูการเปลี่ยนแปลงการแสดงออกของนาง

เฟิ่งจิ่วเหยียนหายใจกระสับกระส่าย ดวงตาหรี่ลง มองเห็นอารมณ์ในสายตาของนางไม่ชัดเจน

เซียวอวี้ขยับเข้ามาใกล้ข้างหูของนาง ยิ้มหัวเราะด้วยเสียงแหบเบา ๆ

“ล้อเจ้าเล่น”

นางมักจะสุขุมเย็นชา อยากเห็นท่าทีเอียงอายของนางนั้น ยากมากจริง ๆ

พูดเสร็จ เขาก็ปล่อยมือของนาง แล้วก็พูดขึ้นมาอย่างจริงจัง

“เราอยากเก็บไว้ในคืนวันแต่งงาน”

ก่อนวันแต่งงาน เขาต้องอดกลั้นไว้

ยามที่เขากำลังถอยออก เฟิ่งจิ่วเหยียนก้าวเข้ามาหา คว้าจับคอเสื้อของเขา แววตาเต็มไปด้วยความก้าวร้าว ราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูในสนามรบ

“หากข้าจะเอาล่ะ ? ”

เซียวอวี้ก้าวถอยหลังหลังหนึ่งก้าว ใบหน้าสับสนเล็กน้อยอย่างไม่น่าเชื่อ

“จิ่วเหยียน เจ้าสงบหน่อย”

เขาก็อยากพลอดรักกับนาง ทว่าก็อยากได้งานแต่งงานที่ครบสมบูรณ์

เฟิ่งจิ่วเหยียนกวาดมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มไม่ชัดเจน พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย สิ่งที่พูดออกมากลับแฝงไปด้วยความท้าทายเล็กน้อย

“ถอดเถอะ ฝ่าบาท”

เซียวอวี้ขมวดคิ้วเข้ม “เจ้า...อยากได้จริง ? ”

เขาค่อนข้างลังเล

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้า ดวงตาเย็นชาและเด็ดเดี่ยว

“อืม ให้ไหม ? ”

เซียวอวี้ถอนหายใจ “เจ้าเป็นผู้หญิง ไยถึงดุร้ายเหมือนเสือ”

สุดท้ายเขาก็ยอมจำนน

ไม่สนใจแล้วคืนวันแต่งงาน การได้อยู่กับนาง ล้วนเป็นคืนวันแต่งงานทุกค่ำคืน !

ผ่านไปครู่หนึ่ง เซียวอวี้ถอดอาภรณ์ ลงไปในสระอาบน้ำ

ทว่า รออยู่ตั้งนาน ก็ไม่เห็นเฟิ่งจิ่วเหยียน

หันไปมองอีกที คนก็หายไปแล้ว

มีแต่เฉินจี๋เดินเข้ามา รายงานอยู่ข้างนอกม่าน

“ฝ่าบาท แม่นางเฟิ่งให้กระหม่อม นำอาภรณ์เข้ามาให้ นางยังบอกว่า ชุดเดิมของท่าน...น่าเกลียดมาก”

เซียวอวี้ : !

รถม้าของราชครูเป่ยเยี่ยนถูกคนรั้งไว้

เขาเปิดม่านรถม้า เห็นท่ามกลางหมอกตรงหน้า มีชายคนหนึ่งยืนอยู่

ในมือชายคนนั้นถือดาบสันโค้ง เพียงพริบตาเดียว เขาเหวี่ยงแขนยาวออกมา ดาบสันโค้งหลุดออกจากมือ ราวกับมีตา พุ่งตรงไปตัดศีรษะของราชครูเป่ยเยี่ยนอย่างเฉียบขาด

คนขับรถม้าตกใจกลัวจนปัสสาวะรดตดหาย หนีไปแล้ว

นักฆ่าเดินมา หิ้วศีรษะของราชครู แล้วย้อนกลับไปท่ามกลางหมอกหนา

ลึกเข้าไปในสายหมอก มีรถม้าคันหนึ่งจอดอยู่

นักฆ่าเอาศีรษะให้กับคนที่อยู่ในรถม้า

คนหลังพูดขึ้นมาอย่างเชื่องช้า

“ราชครูล้มเหลว เป่ยเยี่ยนเสียหายอย่างหนัก เห็นที แผนการให้เป่ยเยี่ยนกับหนานฉีเข่นฆ่ากันนั้น ใช้ไม่ได้ผลแล้ว”

นักฆ่าไม่พูดอะไร เพียงรอฟังคำสั่ง

ไม่นาน มือขาวเรียวยาวขาวผ่องข้างหนึ่งยกม่านรถม้าขึ้นมา เผยคางแหลม ริมฝีปากเยือกเย็นชาของชายหนุ่ม

“หมากทุกตัวล้วนไร้ประโยชน์แล้ว บอกเหยาเหนียง ช่วงเวลาที่อยู่อย่างสันโดษ จบลงแล้ว”

“ขอรับ”

ชายหนุ่มวางม่านลง อมยิ้มหัวเราะ

“ได้ยินว่าฮ่องเต้ฉีจะอภิเษกแล้ว พอดีเลย มอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้กับเขา”

“ขอรับ”