แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 769

หร่านชิวตายไปแล้ว พรรคเทียนหลง สำนักจินเหลียนล้มล้างอย่างสิ้นเชิง หยางเหลียนซั่วเป็นมนุษย์หมูได้ไม่กี่วัน ก็เสียชีวิตใต้ก้อนหินที่ถูกคนขว้างปา

นับจากนั้น ยุทธภพไม่มีพรรคเทียนหลงอีก ทายาทราชวงศ์แคว้นเฉินขาดสิ้น

วันเกิดวันที่สองของเซียวอวี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนพาคนมาถึงป่าทุรกันดาร ตามหาหลุมฝังศพของฮ่องเต้ไท่จงแคว้นเฉิน

เพื่องานนี้ นางนำตัวโจรปล้นสุสานหลายคนออกมาจากคุกหลวง

คนชำนาญทำงานเฉพาะทาง

โจรปล้นสุสานพวกนี้ใช้ความเชี่ยวชาญที่มี เพียงไม่กี่วัน สามารถกำหนดตำแหน่งหลุมศพได้โดยประมาณ

จากการขุดอยู่อย่างต่อเนื่อง มีโลงศพปรากฏขึ้นมา

ที่แปลกก็คือ โลงศพนี้วางเป็นแนวตั้ง

โจรปล้นสุสานพูดขึ้นมาอย่างตื่นเต้น “ฝังศพแนวตั้ง คนในโลงศพมีสถานะสูงส่ง! ใช่! จะต้องเป็นโลงศพของฮ่องเต้ไท่จงแคว้นเฉินแน่ ! ”

องครักษ์คนหนึ่งพบว่าดินร่วน “มีเหตุผิดปกติ ! ”

หลังจากขุดดินร่วน ปรากฏประตูเตี้ยบานหนึ่ง

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองประตูเตี้ยนั้น แล้วก็รีบสั่งให้คนย้ายโลงศพออกมา เพื่อหาสถานที่ฝังใหม่อีกครั้ง

จากนั้นก็สั่งคนงัดประตูเตี้ยนั้นออก ดูว่าข้างหลังประตูมีอะไร

ไม่นาน ประตูถูกงัดเปิดออก

เห็นเพียงข้างในเป็นรูแคบมาก พื้นที่เพียงพอให้คนตัวเล็กคลานผ่านเข้าไปได้เท่านั้น

โจรปล้นสุสานคนหนึ่งแนะนำตัวเอง

“ข้าเอง! ข้าเคยฝึกวิชาหดกระดูก ! ”

ร่วมเป็นสักขีพยานเป็นคนแรก เขาจะมีชื่อลงในประวัติศาสตร์แล้ว !

เฟิ่งจิ่วเหยียนตกลงด้วยสีหน้าเรียบเฉย คำนึงถึงความปลอดภัย นางพูดสั่งองครักษ์ “นำเชือกมัดตัวเขาไว้”

“ขอรับ ! ”

หลังจากนั้น โจรปล้นสุสานคนนั้นคลานเข้าไปในปากถ้ำ

เชือกถูกดึงไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง ตามที่เขาคลานเข้าไป

เคลื่อนไปได้ประมาณสิบฟุต เชือกก็ไม่ขยับแล้ว

คิดว่า โจรปล้นสุสานคนนั้นคงไปถึงที่สิ้นสุดแล้ว

โจรปล้นสุสานคนอื่นต่างเตรียมตัวพร้อมจะลอง “ใต้เท้า พวกเราก็เข้าไปได้ ! ”

การปล้นสุสานต้องผ่านช่องคับแคบ โจรปล้นสุสานมากมายล้วนฝึกวิชาหดกระดูก

การที่ไม่เข้าไปเป็นคนแรก เพราะกลัวข้างในจะมีอันตราย

ตอนนี้รอแล้วรอเล่า ก็ไม่ได้ยินเสียงผิดปกติอันใด พวกเขาก็ล้วนอิจฉาขึ้นมา

เฟิ่งจิ่วเหยียนจ้องมองปากถ้ำนั้นด้วยสายตาไม่กะพริบ ยกมือขึ้นมา พูดห้ามด้วยเสียงเย็นชา

“ทุกคนถอยหลัง”

สถานการณ์ข้างในเป็นยังไงยังไม่รู้ชัดเจน เข้าไปทีเดียวคนเยอะขนาดนั้น มีแต่จะวุ่นวาย

หลายปีมานี้ หนานฉีทำศึกมาไม่น้อย คลังสมบัติเริ่มว่างเปล่า

สมบัติล้ำค่าที่จะเอื้อมถึง ยังไงก็ต้องเอาออกมา !

ก็แค่งูมีพิษไม่กี่ตัว สรรพสิ่งล้วนมีสิ่งขัดแย้งกัน ใช่ว่าพวกมันไม่มีศัตรู

“ไปหาคนจับงู”

“ขอรับ ! ”

……

ผ่านไปหนึ่งวัน

ห้องทรงพระอักษร

เซียวอวี้มองเฟิ่งจิ่วเหยียนที่หน้าตามอมแมมไปด้วยฝุ่นตรงหน้า ตาคิ้วปกคลุมไปด้วยรอยยิ้ม

“นี่เจ้าไปขุดดินมาหรือ ? ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนถวายสมุดหนึ่งเล่ม

“นี่คือสมบัติที่ถูกฝังอยู่กับหลุมฝังศพของฮ่องเต้ไท่จงแคว้นเฉิน ค้นพบในป่าทุรกันดาร ข้าได้ให้คนตรวจนับบันทึกไว้แล้ว”

“ท่านเปิดดู”

เซียวอวี้พรวดลุกขึ้นมาจากเก้าอี้

“เจ้าขุดหลุมฝังศพบรรพบุรุษของคนอื่น ? ”