แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 776

ภายในเรือนหอ

แม่สื่อและสาวใช้ไฉ่เยว่ยืนอยู่ข้างเตียง มองเจ้าบ่าวที่กำลังหน้าแดงก่ำ

อีกฝ่ายกลับเอาแต่จ้องตรงไปยังเจ้าสาว——เวยเฉียงมีผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวปกปิดใบหน้า มือทั้งสองข้างวางซ้อนไว้บนตัก แผ่นหลังยืดตรง ท่านั่งดูแข็งทื่อ เห็นเท่านี้ก็พอจะรู้ว่านางกำลังประหม่า

ซ่งหลีเองก็ไม่ต่างกัน

เขารับคันชั่งที่ไฉ่เยว่ยื่นมาให้ ด้วยมือสั่นเทา

กลัวว่าจะเผลอเกี่ยวโดนหน้าของเวยเฉียง

เขาระมัดระวัง แง้มเปิดผ้าคลุมหน้าสีแดงออก ภายใต้ผ้าผืนนั้น ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างงดงามหมดจรดค่อย ๆ เผยออกมา

เวยเฉียงหลุบตาลงอย่างขวยเขิน ใบหน้าเล็ก ๆ แดงระเรื่อยิ่งกว่าริมฝีปากเสียอีก

นางไม่รู้ว่าควรพูดสิ่งใดออกมา บรรยากาศภายในเรือนหอเงียบกริบจนแทบได้ยินเสียงเข็มหล่น

หัวใจของซ่งหลีสั่นไหว

“แม่หญิง เจ้าช่างงามเหลือเกิน”

เขาคิดกับเวยเฉียงเป็นแค่คนไข้ที่ต้องดูแลในตอนแรก กอปรกับมีคำฝากฝังจากเพื่อนสนิท

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงดูแลรักษานางอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

ต่อมาเขาก็เริ่มสงสารนาง เพราะเรื่องที่นางประสบพบเจอมามันน่าหดหู่มากจริง ๆ

หลังจากนั้น พอได้อยู่ด้วยกันนานวันเข้า ความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของนางก็ทำให้เขาหวั่นไหว

แม้นสติของนางจะยังเลอะเลือน แต่ก็ยังรู้จักปกป้องนกกระจอกที่ได้รับบาดเจ็บในวันฝนพรำ…

นางในตอนนี้ เปรียบดั่งนางฟ้าที่ลงมาจุติดิน

สิ่งที่เขาสนใจ คือภายในจิตใจงดงามของนาง

เขาอยากครองคู่กับผู้หญิงคนนี้ อยู่รักษานางให้หายดี ทำให้นางมีแต่รอยยิ้มสดใส

คำชมของซ่งหลี ทำให้เวยเฉียงเขินหนักยิ่งขึ้น

นางยิ่งก้มหน้าต่ำลง

แม่สื่อพูดยิ้ม ๆ อย่างถูกจังหวะ “เจ้าบ่าว อย่าเอาแต่มองอย่างเดียว รีบนั่งลงได้แล้ว ได้เวลาเริ่มพิธีดื่มสุราแล้ว!”

ซ่งหลีนั่งลงข้างกายเวยเฉียง ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมาก ร่างกายเหมือนจะร้อนผ่าว และอ่อนยวบอย่างควบคุมไม่ได้

ไฉ่เยว่ยื่นสุรา แบ่งให้ทั้งสองคน

สุรานี้บรรจุไว้ในน้ำเต้าสองซีก เมื่อดื่มของตัวเองหมด ต้องเปลี่ยนไปดื่มสุราในน้ำเต้าของอีกฝ่าย เช่นนี้การแลกเปลี่ยนแก้วก็เป็นอันเสร็จสิ้น

เวยเฉียงไม่ค่อยดื่มสุรา พอดื่มเข้าไปก็สำลัก

“แค่ก ๆ…”

ซงหลีรีบตบหลังให้นางเบา ๆ ช่วยนางผ่อนลมหายใจ

“เอาน้ำมา” เขารีบออกคำสั่งไฉ่เยว่

เวยเฉียงจับแขนของเขาเอาไว้ แล้วส่ายหน้า

“ข้าไม่เป็นอะไร พี่ใหญ่ซ่ง”

ซ่งหลียังคงมองมาที่นางอย่างเป็นห่วง “ไม่ต้องฝืน”

เวยเฉียงช้อนดวงตาที่ฉ่ำน้ำ แดงระเรื่อขึ้นมา กะพริบตาเบา ๆ

“ไม่เป็นอะไรจริง ๆ ข้าสำลักเพราะไม่ทันระวัง”

นางไม่อยากทะเล่อทะล่าออกไป ทำให้คนอื่นหัวเราะ

ซ่งหลีพยักหน้าอย่างอ่อนโยน

“ข้าจะไปคารวะสุราข้างนอก แม่หญิง รอข้านะ”

เจียงหลินกำลังไม่พอใจ แต่พอได้ยินคำพูดนี้ พลันยิ้มหูกระดิกหางกระดิก ราวกับสุนัขตัวหนึ่ง

“ได้สิ! ไว้ใจข้าได้เลย! ข้าน่ะคอแข็งที่สุดในใต้หล้าแล้ว!”

ช้าก่อน!

ที่เขาต้องการไม่ใช่คำตอบนี้!

เจียงหลินรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

แต่คงทำได้เพียงหาโอกาสถามให้ชัดเจนในภายหลัง เพราะตอนนี้มีคนอยู่มาก

ตระกูลเจียงไม่ได้เลี้ยงดูเขามาเป็นคนไร้ประโยชน์

เจียงหลินค้าขายตามรอยบิดามาตั้งแต่เด็ก ฉะนั้นจึงเลี่ยงสุราได้ยาก ตั้งแต่นั้นเขาก็หัดดื่มจนกลายเป็นคนคอแข็ง

ยามคารวะมาถึงเฟิ่งเหยียนเฉิน ซ่งหลีก็ถามอย่างสงสัย “ท่านนี้คือ?”

เฟิ่งเหยียนเฉินเตรียมจะพูดอะไรบางอย่างตามสัญชาตญาณ เฟิ่งจิ่วเหยียนกลับส่งสายตาพิฆาต ห้ามไม่ให้เขาพูด

“ข้าเป็นญาติจากตระกูลเมิ่ง” เฟิ่งเหยียนเฉินกล่าวอย่างขมขื่น

……

ณ เรือนหอ

เวยเฉียงถอดปิ่นปักผมและชุดแต่งงานออก โดยมีไฉ่ยว่คอยปรนนิบัติรับใช้ จากนั้นก็ไปชำระร่างกายในห้องน้ำ

อาบน้ำเสร็จได้ไม่นาน ซ่งหลีก็กลับมา

เมื่อดวงตาทั้งสองคู่สบเข้าหากัน ทั้งสองคนก็รีบหลบตากันทันที ใบหูพลันแดงก่ำ

ไฉ่เยว่ถอยออกไปเงียบ ๆ ทั้งยังปิดประตูให้เสร็จสรรพ

คราวนี้ บรรยากาศภายในเรือนหอยิ่งชวนให้หายใจลำบากมากกว่าเดิม