แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 794

ห้องทรงพระอักษร

รุ่ยอ๋องรายงานคำให้การของเหยาเนียง

เซียวอวี้เพียงกวาดตามองเล็กน้อย ก่อนสายตาจะไปหยุดจับจ้องที่คำว่า “เป่ยเยี่ยน” สองคำนี้

แววตาของรุ่ยอ๋องแห้งพลันเต็มไปด้วยรอยแดงก่ำเล็กน้อย

เขาพลางเอ่ยออกมาด้วยความเนิบนาบว่า

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ตามที่เหยาเนียงได้ให้การยอมรับออกมานั้น นางเป็นสายให้กับเป่ยเยี่ยนพ่ะย่ะค่ะ ในปีนั้นนางได้รับคำสั่งให้ทำการลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้พระองค์ก่อน เพื่อต้องการทำให้หนานฉีเกิดความระส่ำระส่าย

“ยามนี้ ฝั่งของเป่ยเยี่ยนคงมิอาจนิ่งนอนใจได้อีก ถึงได้ส่งนางมาสังหารท่านเช่นนี้”

ดวงตาของเซียวอวี้หรี่เรียวเล็กลง พลางก้มหน้าอ่านคำให้การเสียหลายครั้งหลายครา

“เจ้าคิดว่า สิ่งที่นางกล่าวออกมานั้นน่าเชื่อถือได้มากเพียงใดกัน?”

น้ำเสียงของเซียวอวี้เจือไปด้วยความเย็นชา สายตาของเขาหาได้มีที่ว่างเว้นใด ๆ ไม่

รุ่ยอ๋องพลางกล่าวออกมาตามจริงว่า

“ภายใต้การทรมานที่รุนแรงเช่นนี้ ย่อมมีความจริงปรากฏขึ้นมาพ่ะย่ะค่ะ

“ทว่า เมื่อคิดดูดี ๆ แล้วนั้น บุคคลที่ถูกส่งตัวให้มาเป็นสายลับได้เช่นนี้ คงหาใช่คนธรรมดาไม่

“กระหม่อมก็มิรู้ว่า สมควรจักเชื่อถือได้มากน้อยเพียงใด

“ทว่า เรื่องที่ฮ่องเต้พระองค์ก่อนถูกนางลอบทำร้ายนั้น เป็นเรื่องจริงพ่ะย่ะค่ะ

“ยามที่กระหม่อมได้ตรวจสอบเส้นชีพจรก่อนที่ฮ่องเต้พระองค์ก่อนจะสิ้นชีพนั้น นับว่าตรงกันกับช่วงระยะเวลาที่นางลอบวางยาพิษพอดีเลยพ่ะย่ะค่ะ”

ดวงตาของเซียวอวี้เย็นชาราวกับหิมะในฤดูเหมันตฤดู

“ในเมื่อนางสารภาพออกมาทุกอย่างเช่นนี้แล้ว ก็มิจำเป็นต้องเก็บนางเอาไว้อีก”

รุ่ยอ๋องก้มหน้ารับคำ

“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”

ยามที่รุ่ยอ๋องกำลังโค้งกายคำนับเพื่อเดินจากไปนั้น เซียวอวี้กลับหยุดเขาเอาไว้เสียก่อน “ได้ยินมาว่า ในครานี้เจ้าเปลี่ยนรูปลักษณ์เป็นเราและออกไปด้านนอกตามลำพังงั้นหรือ?”

ทั่วร่างของรุ่ยอ๋องแข็งทื่อไปในทันที กลัวว่าฝ่าบาทจะเข้าพระทัยผิดเอาได้ จึงเอ่ยอธิบายออกมาว่า

“ยามที่ฝ่าบาทเข้าร่วมพิธีสมรสนั้น ไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ต่างก็มอบให้กระหม่อมเป็นคนจัดการทั้งหมด ดังนั้นจดหมายจากสายลับเหล่านั้นจึงส่งมาถึงมือกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ

“หลังจากที่กระหม่อมได้เห็นจดหมายในคราแรกนั้น พลันรู้สึกว่าเป็นกลลวง ทว่า ก็มิอาจวางใจเรื่องของพระสนมซูเฟยได้ จึง…”

เมื่อเอ่ยมาถึงตรงนี้ เขาจึงเปลี่ยนเรื่องพลางโค้งกายคำนับออกมา: “เป็นกระหม่อมที่ล้ำเส้นเกินไปแล้ว”

เซียวอวี้พลางเดินเข้าไปหาเขา ก่อนจะช่วยประคองรุ่ยอ๋องให้ลุกขึ้นมา

“เราหาได้คิดตำหนิเจ้าไม่

“เรื่องราวอันตรายมากถึงเพียงนี้ เรากลัวว่าเจ้าจะพบเจอเรื่องยากลำบากเอาได้

“เป็นเช่นไรบ้าง ได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”

รุ่ยอ๋องตกตะลึงไปครู่หนึ่ง พลางส่ายหัวไปมา

“ต้องขอบคุณที่แม่นางหร่วนมาช่วยชีวิตเอาไว้ กระหม่อมจึงมิได้รับบาดเจ็บอันใดมากพ่ะย่ะค่ะ”

“หร่วนฝูอวี้?” เซียวอวี้ขมวดคิ้วเป็นปมไปในทันที

สตรีผู้นั้นยังอยู่ในเมืองหลวงอีกหรือ?

“พ่ะย่ะค่ะ และยังเป็นนางที่ช่วยกระหม่อมปลอมแปลงรูปลักษณ์อีกด้วย” รุ่ยอ๋องเอ่ยอธิบายเรื่องนี้ออกมา เพราะมิต้องการให้ฝ่าบาทสงสัยในตัวเขา ว่าข้างกายชุบเลี้ยงบุคคลที่สามารถปลอมกายเอาไว้ เพื่อปลอมตัวเป็นฝ่าบาท

เซียวอวี้หาได้สงสัยในตัวรุ่ยอ๋องไม่ เขาเพียงสงสัยในหร่วนฝูอวี้เท่านั้น

“หร่วนฝูอวี้เป็นบุคคลที่น่าสงสัย เจ้าไปโปรดตรวจนางเสีย”

รุ่ยอ๋องตกปากรับคำอย่างไม่รู้ตัว

“แม่นางหร่วนหาใช่สายลับไม่...”

รุ่ยอ๋องรู้สึกผิดยิ่งนัก

หากเขามิเอ่ยถึงหร่วนฝูอวี้ต่อหน้าฝ่าบาท นางก็คงมิต้องมาพบเจอเรื่องราวไร้สาระเช่นนี้

“แม่นางหร่วน เจ้าสบายดีหรือไม่?”

หร่วนฝูอวี้หัวเราะออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว พร้อมทั้งแววตาที่เปล่งประกายสีแดงออกมาจาง ๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยท่าทีขบขันว่า

“ข้าสบายดี ในคุกแห่งนี้สบายยิ่งนัก ทั้งยังมีหนูมากมายที่ทำให้ลูกของข้ากินอิ่มเชียว”

พลันเห็นว่า ด้านมุมกำแพงนั้นมีงูพิษตัวหนึ่งกำลังรัดหนูตัวใหญ่เอาไว้ ก่อนจะอ้าปากกินเข้าไป

ยามที่งูตัวนั้นหันกลับมาสบตากับรุ่ยอ๋องแล้ว ราวกับรู้สึกได้ว่ามีคนกำลังมองเห็นธาตุแท้ของมัน จึงรู้สึกเขินอายยิ่งนัก ก่อนจะรีบหุบปาก พร้อมทั้งซ่อนเขี้ยวของตนเอง พลางเลื้อยขึ้นมาซ่อนตัวอยู่บนตัวของหร่วนฝูอวี้ พลางโผล่หัวออกมาจากแขนเสื้อของหร่วนฝูอวี้เพียงครึ่งเพื่อจ้องมองรุ่ยอ๋อง

ทั้งคนและงูต่างก็มีท่าทีคล้ายคลึงกันยิ่งนัก

รุ่ยอ๋องนึกทำอะไรไม่ถูกไปในทันที

“แม่นางหร่วน ข้าจักให้คนมาส่งตัวเจ้ากลับไปที่หนานเจียง”

“หากจะกลับเจ้าก็กลับไปเสีย! ข้าอยู่ที่นี่รู้สึกสบายยิ่งนัก!”

รุ่ยอ๋อง: เขาหาใช่คนจากหนานเจียงไม่

“แม่นางหร่วน...”

“พอแล้ว! เจ้าหยุดพูดเสียที! เจ้าไปบอกกับฮ่องเต้ฉีเสีย ไม่ว่าเขาจะใช้วิธีการใดก็ตาม ข้าก็จะไม่จากซูฮ่วนไป! ให้เขาระแวงไปจนตายเสีย! ในเมื่อคิดจะประกาศสงครามกับข้า เช่นนั้นข้าก็จะอยู่ที่นี่ต่อ!”

รุ่ยอ๋องได้แต่ส่ายหัวไปมา

“แม่นางหร่วน เจ้าจักทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไร”

จู่ ๆ หร่วนฝูอวี้ก็เลิกคิ้วขึ้นมา พลางมองไปที่รุ่ยอ๋องด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“บ่าวพอจะรู้แล้วว่า ท่านชมชอบผู้ใด?”

หัวใจของรุ่ยอ๋องพลันกระตุกไปในทันที