แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 795

หร่วนฝูอวี้พลันยกมือสองข้างจับประตูห้องขังเอาไว้ ท่วงท่าของนางดูมีเสน่ห์เย้ายวนยิ่งนัก ราวกับอสรพิษสาวกำลังเลื้อยพันประตูซึ่งต่างจากนักโทษคนอื่น ๆ

นางมองไปที่รุ่ยอ๋อง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ออกมา

“คนที่ท่านชอบ คือฝ่าบาทใช่หรือไม่?”

ดวงตาของรุ่ยอ๋องพลันมืดคล้ำไปในทันที

ฝ่ามือของหร่วนฝูอวี้พลันวางเอาไว้บนริมฝีปากของตน ก่อนจะหัวเราะคิกคักออกมา

“อั๊ยหยา! ข้าเดาถูกจริง ๆ หรือนี่?”

คิดว่านางโง่เง่ามากหรือไร

ในช่วงหลายวันที่อยู่ในเมืองหลวงนั้น นางลอบตรวจสอบเขามาหมดแล้ว

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมานั้น เขาหาได้มีสตรีข้างกายไม่ กลับมักจะตัวติดกับฮ่องเต้สุนัขผู้นั้น อีกทั้งทั้งสองคนยังชอบนัดเจอกันที่สนามม้าหลวงอีก

เมื่อมาเห็นเช่นนี้ คนที่อยู่ในใจของเขาหาได้อยู่ไกลไม่ แต่อยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม!

รุ่ยอ๋องที่ยินเสียงหัวเราะของนางเช่นนั้น พลันรู้สึกได้ถึงความเยาะเย้ยและความชั่วร้ายที่ลอยออกมา

รุ่ยอ๋องที่มิอาจทนไหวนั้น กำลังจะหันกายจากไป

หร่วนฝูอวี้พลันรีบเรียกเขาเอาไว้

“เฮ้! ช้าก่อน! ท่านอ๋อง เหตุใดท่านถึงโมโหเช่นนั้นเล่า?

“หน้าท่านบางมากหรือไร!

“เช่นนั้น ให้ข้าช่วยป่าวประกาศให้ท่านดีหรือไม่?”

ทันทีที่นางพูดจบ รุ่ยอ๋องก็หันกลับมา ก่อนจะคว้าคอเสื้อของนางผ่านประตูห้องขังเอาไว้ พลางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

“ข้าแนะนำว่าให้เจ้าทำตัวดี ๆ หน่อย”

หร่วนฝูอวี้ราวกับว่าหาได้หวาดกลัวความตายไม่ ก่อนจะเงยหน้ามองดูเขา

“เดิมทีข้าคิดว่าท่านเป็นบุคคลที่กล้าหาญมาก มิคิดเลยว่าจักขี้ขลาดเช่นนี้ ในใจมีรักแท้ ๆ กลับมิกล้าป่าวประกาศออกไป ช่างน่าสงสารยิ่งนัก~ ”

พูดจบ นางพลันส่งเสียงหัวเราะเสียงดังออกมาในทันที “พรึบ”

รุ่ยอ๋องอดรนทนไม่ไหวกับท่าทีประชดประชันของนาง

สิ่งนี้ทำให้เขานึกถึงมู่หรงหลัน

เช่นเดียวกันกับมู่หรงหลันที่เก็บความลับของเขาเอาไว้ พลางทำให้เขาอับอายแถมยังนำมาข่มขู่เขาอีก

“เจ้าต้องการอะไรกันแน่!”

สตรีทุกคนล้วนเหมือนกัน...

หร่วนฝูอวี้จับมือเขาออกมา ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยท่าทีเฉยเมยว่า

“เจ้าโง่นี่ เจ้าจักเก็บอารมณ์ไม่อยู่เช่นนี้ไม่ได้นะ

“พี่สาวจะบอกอะไรกับเจ้า ชมชอบคนผู้หนึ่งนั้น ย่อมต้องกล้าออกไปไล่ตามเขา

“หากเจ้าเอาแต่เก็บงำเอาไว้เพียงผู้เดียว มีแต่เจ้านั่นแหละที่ทุกข์”

“หากเจ้าเอ่ยออกมา ถึงแม้จักต้องถูกปฏิเสธ แต่อย่างน้อยมันก็สบายใจขึ้น

“เจ้าดูข้าสิ ถูกซูฮ่วนปฏิเสธมาหลายครั้งหลายคราเช่นนี้ แต่ยังชมชอบเขามากขึ้นเรื่อย ๆ ...เฮ้อ พูดแล้วก็คิดถึงท่านพี่ของข้าจริง ๆ”

ใบหน้าของหร่วนฝูอวี้เผยให้เห็นถึงท่าทีโศกเศร้าในความรักของตน

มิรู้ว่าสถานการณ์ของซูฮ่วนในยามนี้เป็นเช่นไรบ้าง

ภายในห้องส่วนตัวนั้น มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่

ในมือพลันถือถ้วยหยกเอาไว้ เรียวนิ้วมือยาว บนนิ้วหัวแม่มือนั้นยังสวมใส่แหวนที่มีการสลักรูปดวงอาทิตย์วิหคลึกลับเอาไว้ หยกสีขาวมันแพะที่อยู่รอบเอวนั้น สื่อให้เห็นถึงสถานะที่ไม่ธรรมดาของเขา

เขาจิบน้ำชา ก่อนจะมองดูเรือที่แล่นไปมาด้านนอกหน้าต่างด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย

พลันมีผู้ใต้บังคับบัญชาเดินเข้ามารายงานว่า

“นายท่านขอรับ เหยาเนียงตายแล้วขอรับ”

“รับสารภาพแล้วหรือ” ชายผู้นั้นวางถ้วยหยกลง พลางเอ่ยถาม

“ตามคำสั่งของนายท่าน นางให้การรับสารภาพแล้วขอรับ เกรงว่า... ฮ่องเต้ฉีอาจจะมิยอมเชื่อง่าย ๆ ”

ม่านตาของชายผู้นั้นพลันแสดงท่าทีลึกล้ำออกมา

“ฝั่งของเป่ยเยี่ยนเป็นเช่นไรบ้าง?”

ผู้ใต้บังคับบัญชาอีกคนจึงเอ่ยขึ้นมา

“ทหารใหม่ที่ฉินเซียวนำทัพนั้นเสียชีวิตหมดแล้วขอรับ องค์รัชทายาทเยี่ยนจึงใช้โอกาสนี้ในการปลุกปั่นให้ราษฎรโกรธเกรี้ยว เพื่อแสดงให้เห็นความทะเยอทะยานที่ต้องการเข้ามาแทนที่ฮ่องเต้เยี่ยน

“ราชครูแห่งเป่ยเยี่ยนเองก็ทำตามคำสั่งของนายท่านแล้วเช่นกันขอรับ ลอบปูทางให้องค์รัชทายาทเยี่ยนอย่างลับ ๆ หวังว่า องค์รัชทายาทเยี่ยนจักต้องไขว่คว้าโอกาสนี้เอาไว้ได้ขอรับ”

ชายผู้นั้นพลันแย้มยิ้มบาง ๆ

“อย่างไรช่วยคนย่อมต้องช่วยให้สุด หากจะช่วยองค์รัชทายาทเยี่ยนเพิ่มอีกแรง ก็คงมิเป็นอันใด”

เขาพลันลุกขึ้นยืน ดวงตาที่สงบเงียบราวกับทะเลสาบหยก คล้ายกับจะกลืนกินใต้หล้าลงไป

แว่นแคว้นต่าง ๆ เป็นเพียงหมากเท่านั้น ความสนุกที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต่อจากนี้

เป่ยเยี่ยนและหนานฉีจักต้องมีสักแคว้นที่ต้องย่อยยับ