แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 86

เฟิ่งจิ่วเหยียนเผาจดหมายลับทิ้ง แสงไฟส่องสะท้อนดวงตาของนาง เสมือนเปลวไฟที่ลุกโชน ดุจดั่งเพลิงโลกันตร์ที่จะแผดเผาบาปทั้งปวงเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม

“กุ้ยเฟยเป็นคนรอบคอบ ทั้งยังมีวิชาควบคุมคน ทั้งจ้าวเฉียนและหวังเทียนไห่ ต่อให้เรื่องราวจะถูกเปิดโปง คนพวกนี้ก็ยอมตายแต่จะไม่ยอมทรยศนางเด็ดขาด

“ดังนั้น พวกเราทำได้มากสุดแค่มองว่านางเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีโจรภูเขา แต่ไม่มีหลักฐานอะไรช่วยยืนยัน หากฝ่าบาทเลือกจะทรงเชื่อกุ้ยเฟยก็พอจะเข้าใจได้

“สิ่งที่พวกเราต้องทำก็คือค่อย ๆ รวบรวมหลักฐานความผิดของนางให้ครบ

“เก็บน้อยกลายเป็นมาก ครานี้เป็นนางกำนัลคนนั้น คราหน้าก็จะมีคนอื่นอีก

“สักวันหนึ่ง เมื่อมีหลักฐานพยานพร้อม ต่อให้กุ้ยเฟยจะมีปากเป็นร้อยปากก็แก้ตัวไม่ได้

“ถึงเวลานั้น แม้แต่ฝ่าบาทก็ปกป้องนางไม่ได้อีก”

เรื่องนี้ต้องใช้เวลามากกว่าการสังหารนางโดยตรง

ทว่า หากปล่อยให้กุ้ยเฟยตายง่าย ๆ ก็คงบรรเทาความแค้นในใจไม่ได้ นอกจากนี้ หากไม่ไขความจริงให้กระจ่าง เวยเฉียงก็จะไม่ได้รับความเป็นธรรม!

นางต้องการทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่กุ้ยเฟยมีและเห็นคุณค่า ต้องการให้คนทั่วหล้ารู้ถึงความผิดของกุ้ยเฟย!

หากเป็นสนมรักตายไปก็คงจะมีคนเสียใจอยู่บ้าง แต่หากคนที่ตายเป็นสตรีที่มีความผิดบาปมหันต์ ทุกคนมีแต่จะปรบมือให้

……

ตำหนักฉือหนิง

ไทเฮาทรงจุดธูปด้วยองค์เองและปักลงในกระถาง

“ฮองเฮาทำให้ข้าต้องประทับใจอีกแล้ว”

“เดิมทีคิดว่าสิบวันสั้นเกินไป ทว่านางกลับไขคดีได้ภายในสองวัน”

กุ้ยหมัวมัวเกิดความสงสัย

“ไทเฮา หวังเทียนไห่คือคนร้ายจริงหรือเพคะ? จะมีผู้ใดสั่งการเบื้องหลังหรือไม่?”

ไทเฮาทรงแย้มสรวลอย่างแฝงความหมาย

“ผู้ใดจะรู้กัน?”

เวลาเดียวกันนี้

ภายในตำหนักหลิงเซียว

ชุนเหอป้อนยาให้แก่กุ้ยเฟยพร้อมกับพูดอย่างไม่เร็วไม่ช้า

“พระนาง ครานี้สุ่มเสี่ยงมากจริง ๆ นึกไม่ถึงว่าฮองเฮาจะใช้แผนปิดประตูตีแมวเพื่อล่อให้พวกเราลงมือ”

“เคราะห์ดีที่หวังเทียนไห่ฉลาดและสังหารนางกำนัลที่นามว่าจูเอ๋อร์ทันที จัดการคำพูดที่ท่านมอบหมายไว้ล่วงหน้าก็กัดพิษฆ่าตัวตาย

“มิเช่นนั้น หากทั้งสองคนตกไปอยู่ในเงื้อมมือฮองเฮาและถูกทรมานอย่างหนัก มันก็ยากที่จะรับรองว่าจะไม่ให้การถึงท่าน”

กุ้ยเฟยทั้งเจ็บที่ร่างกายและทั้งกลัดกลุ้มใจ

ภายในเวลาแค่สองเดือน ทั้งจ้าวเฉียนและหวังเทียนไห่ต้องมาทยอยตายไปทีละคน

นับวันนางก็ยิ่งมีคนให้ใช้การได้น้อยลง

ทั้งหมดเป็นเพราะเฟิ่งเวยเฉียง!

“นังแพศยา! ข้าจะไม่ปล่อยนางไปแน่! แล้วยังนางสนมเจียนั่นด้วย เดิมทีแล้วคนที่ควรตกจากหลังม้าบาดเจ็บสาหัสควรเป็นนังแพศยานางสนมเจียนั่นต่างหาก! ไม่ใช่ให้ข้ามารับเคราะห์แทนแบบนี้!”

จากแผนการเดิมที่นางไว้ หลังจากที่นางสนมเจียตกจากหลังม้า ก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่ใบหน้าจะได้รับบาดเจ็บจากก้อนกรวด ถึงเวลานั้น หมอหลวงที่นางซื้อตัวไว้ก็จะลงมือทำให้ใบหน้าของนางสนมเจียไม่ได้รับการรักษาที่มีประสิทธิภาพ ทั้งยังจะเน่าเปื่อยจนเสียโฉม!

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่แยแสต่อคำเยินยอของอีกนาง จึงพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า

“เจ้ามาหาข้าก็เปล่าประโยชน์ ข้าช่วยให้เจ้าได้เข้าเฝ้าฝ่าบาทไม่ได้หรอก”

นางสนมเจียมุ่ยปาก

“ฮองเฮาทรงเข้าใจหม่อมฉันผิดแล้วเพคะ”

“หม่อมฉันซาบซึ้งพระทัยในท่านจากใจจริง ต้องการสนิทสนมกับท่าน

“ส่วนฝ่าบาท…เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้หม่อมฉันเข้าใจถ่องแท้แล้วเพคะ

“ฝ่าบาททรงโปรดปรานกุ้ยเฟยถึงเพียงนั้น นี่ไม่ใช่แค่เพราะกุ้ยเฟยละม้ายคล้ายคลึงกับหรงเฟยอีกต่อไป มิเช่นนั้น ทั้งที่รูปโฉมของกุ้ยเฟยได้รับเสียหาย เหตุใดฝ่าบาทจึงยังทรงโปรดปรานนางเช่นเดิมอีก?

“หม่อมฉันไม่อยากวุ่นวาย แค่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในวังอย่างสงบก็ดีมากแล้ว”

ก่อนหน้านี้นางทุ่มเทความพยายามตั้งมากมาย ทว่าสุดท้ายกลับได้รับเพียงคำว่า ‘เลียนแบบอย่างโง่เขลา’ จากฮ่องเต้

ฮองเฮาดีกว่ามาก

แม้นว่านางสนมเจียจะซาบซึ้งจากใจจริง แต่เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ไม่คิดที่จะสนิทสนมด้วย

ความแค้นของเวยเฉียงยังไม่ได้รับการชำระ นางไม่มีกะจิตกะใจคบสหาย

ทันใดนั้นเอง เหลียนซวงก็วิ่งเข้ามา

“พระนาง แย่แล้วเพคะ! กุ้ยเฟย…กุ้ยเฟยเรียกฮูหยินเข้าวัง ตอนนี้อยู่ที่ตำหนักหลิงเซียวมาหนึ่งชั่วยามแล้ว!”

ส่วนลึกในดวงตาเฟิ่งจิ่วเหยียนฉายแววเย็นยะเยือกทันที