แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 916

จนมาถึงเดือนสาม สภาพอากาศเริ่มอบอุ่น ดอกไม้นับพันบานสะพรั่ง

ทหารเสริมแต่ละแคว้นเข้ามาในชายแดนแคว้นหนานฉี ถูกเซี่ยวอวี้นำทัพล้อมปราบ

“ใยแมงมุม” อยู่ข้างใต้ คนอยู่ข้างบน ยากที่จะป้องกัน

เหล่าทหารแต่ละแคว้นไม่เคยเห็นกลยุทธ์การต่อสู้เช่นนี้มาก่อน กลไกกับดักที่ “รอคอย” ทหารหนานฉีก็เคลื่อนไหวลึกลับ

การยุทธ์หัวใจอยู่ที่รวดเร็ว

เซียวอวี้นำทัพด้วยพระองค์เอง ทำอันใดเด็ดขาดเฉียบคม

ทางด้านเมืองเซวียน

กองทัพพันธมิตรไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับทหารเสริมของแคว้นตนเอง

พวกเขาถูกขังสามเดือนแล้ว เสบียงอาหารยิ่งอยู่ยิ่งน้อย ไม่สามารถที่จะเลี้ยงทหารมากมายขนาดนี้แล้ว

ปล่อยแบบนี้ต่อไป ต่อให้หาเจอขุมทรัพย์เมืองเซวียน พวกเขาก็ไม่มีชีวิตได้เสพสุข

ช่วงเวลานี้ พวกเขาลองที่จะเปิดกลไกกลอนประตูเมือง

อย่างไรก็ตาม จำนวนคนมากกว่าห้าแสนคน กลับไม่มีใครสามารถเปิดกลไกได้

ซ่านชุนพาเหล่าทหาร ใช้ค้อน ใช้มีด คิดอยากฟันทำลายประตูเมือง

ทว่ากลไกผนังเหล็ก แข็งแกร่งคงกระพัน

จวนจู้กั๋วกง

ฮ่องเต้เยี่ยนเห็นกับข้าวบนโต๊ะ ก็วางตะเกียบลงอย่างแรง

พับ!

เขาถามขึ้นมา

“แค่นี้หรือ? เนื้อล่ะ!”

องครักษ์ตอบ “ฝ่าบาท เสบียงอาหารในค่ายไม่เพียงพอแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้เยี่ยนกวาดสายตามอง องครักษ์ข้างกายเขาเหล่านี้ ล้วนผอมไปมาก

ปล่อยแบบนี้ต่อไป ไม่ต้องรอให้ทหารหนานฉีโจมตีเมือง พวกเขาก็จะหิวตายกันหมดแล้ว

ฮวา...

ฮ่องเต้เยี่ยนพรวดลุกขึ้นมา พลิกคว่ำอาหารทั้งหมดบนโต๊ะ

“บุกจู่โจม ออกนอกเมืองในยามกลางคืน!”

ไม่ว่าอย่างไร จะนั่งรอความตายไม่ได้แล้ว!

ออกนอกเมือง เดินทางผ่านหน้าประตูเมืองนั้น เป็นไปไม่ได้แล้ว

พวกเขาใช้ได้เพียงบันได เชือกปีนผา ไต่กำแพงเมือง เช่นนี้ค่อยสามารถออกจากเมืองได้

คืนนั้น กองทัพเยี่ยนหนีออกไปทางประตูเหนือ

ภายใต้ค่ำคืนมืดมิด เหล่าทหารเคลื่อนไหวอย่างเบามือ เกรงกลัวว่าจะทำให้ทหารหนานฉีข้างนอกไหวตัว

วางบันไดเสร็จ แต่ละคนปีนบันไดขึ้นไปบนหอประตูเมือง

จากนั้นคว้าจับเชือกปีนแล้วปล่อยตัวลงไป

ทว่า เพิ่งลงมาได้ครึ่งทาง ไฟสว่างขึ้นมาทันที ส่องสว่างมายังพวกเขา

มองดูอีกครั้ง เป็นทหารหนานฉีข้างใต้กำแพงเมือง!

ดึกขนาดนี้ ทหารหนานฉียังมีคนเฝ้าเวรยามดึก

……

เช้าวันรุ่งขึ้น

ข้างนอกกำแพงเมือง มีศพกองทัพเยี่ยนถูกยิงตายนอนเรียงราย

ภายในกำแพงเมือง

แววตาฮ่องเต้เยี่ยนมืดมิด โกรธเคืองอย่างมาก

“พวกคนไม่ได้เรื่อง! ให้ทหารหนานฉีพบตัวได้อย่างไร! !”

องครักษ์ล้วนคุกเข่ารับโทษอยู่บนพื้น

ตอนกลางวัน

ขุนพลแต่ละแคว้นอื่นมาหา

ซ่านชุนพูดเสนอ

“ออกไปทางบนกำแพงไม่ได้ พวกเราสามารถลองขุดช่องทางใต้ดิน ออกไปจากเมืองเซวียนผ่านช่องทางใต้ดิน ต่อให้ทหารหนานฉีเฝ้าอยู่อย่างแน่นหนา ก็ไม่มีทางรู้ตัว”

“ข้าฟังออกแล้ว เจ้าอยากทิ้งแม่เก็บลูกไว้!”

รุ่ยอ๋องเคยคิดเช่นนี้จริง

“ลูกก็ต้องการคนเป็นแม่”

แววตาของเขาโศกเศร้าเล็กน้อย “ตอนที่ข้ายังเด็กมาก ท่านแม่ก็ป่วยเสียชีวิตไปแล้ว ดังนั้น ข้ารู้ดี ลูกที่ไม่มีความรักของแม่ ยากลำบากอย่างมาก”

หร่วนฝูอวี้ถามอย่างไม่คิดอะไรมาก

“พ่อของเจ้าล่ะ? หากเขารักเจ้าอย่างเพียงพอ ต่อให้ไม่มีแม่ ชีวิตของเจ้าก็ไม่อนาถมาก”

เขาเกิดมาก็เป็นท่านอ๋องน้อยตระกูลมั่งคั่ง ไม่มีเรื่องอะไรให้น่าเป็นห่วง ไม่รู้จักชีวิตของคนยากจนอย่างแท้จริง นั่นต่างหากที่เป็นความทุกข์ที่แท้จริง

คิดถึงพ่อ แววตารุ่ยอ๋องมีร่องรอยของความเสียใจ

“พ่อของข้า ตอนนั้นถูกใส่ร้าย ตายตั้งแต่อายุยังน้อย ตอนนี้หวนคิดดู ความทรงจำเกี่ยวกับพ่อ เลือนรางมากแล้ว”

หร่วนฝูอวี้ขมวดคิ้ว

“ดังนั้น เจ้าบ้านแตกสาแหรกขาดตั้งแต่เด็กแล้ว? เจอศัตรูแล้วหรือยัง?”

รุ่ยอ๋องส่ายหัว

“เรื่องผ่านมานานหลายปีแล้ว สืบไม่เจอร่องรอยใดแล้ว”

ตอนที่เขาลำบาก มีเพียงฝ่าบาทที่อยู่เคียงข้างเขา พวกเขาฝึกยุทธ์คารวะอาจารย์ด้วยกัน เขาเคยชินตั้งแต่แรก กับการที่มีพี่ชายท่านนี้ เรื่องอันใดก็คอยปกป้องเขา

ยามนี้ เขาไม่ร้องขออันใด

เพียงคาดหวังให้แผ่นดินสงบสุข ฝ่าบาทมีสุขภาพแข็งแรง

ยามนี้ก็มีคนที่อยากเฝ้าปกป้องเพิ่มขึ้นมา นั่นก็คือลูกและภรรยาของเขา

การศึกในครั้งนี้ ไม่รู้จะจบลงอย่างไร แต่เขาจะคอยปกป้องด้วยชีวิต

“ข้าจะคอยดูแลพวกเจ้าให้ดี”

เมื่อหันมามอง หร่วนฝูอวี้ก็ฟุบบนโต๊ะนอนหลับไปแล้ว

รุ่ยอ๋อง:...

ด้านนอกห้อง องครักษ์หลิวหวามารายงาน

“ท่านอ๋อง อ๋องแห่งหนานเจียงเรียนเชิญขอรับ! บอกว่ามีเรื่องจะเรียนปรึกษาขอรับ!”