แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 917

ในตำหนักอ๋องแห่งหนานเจียง

รุ่ยอ๋องถูกยกย่องให้เป็นแขกพิเศษ

อ๋องแห่งหนานเจียงยกจอกขึ้นมา พูดด้วยความปรารถนาดี

“ข้ารู้อยู่แล้ว แคว้นหนานฉีมีแผนการใหญ่

“รุ่ยอ๋อง ยามนี้แนวโน้มอิทธิพลแคว้นหนานฉีกำลังมาแรง ช่วงเวลาเพียงหนึ่งเดือนเศษ ก็สามารถปราบกองกำลังเสริมได้เป็นแสนกว่า ช่างน่าชื่นชมยิ่งนัก!

“คาดว่าไม่ช้า แคว้นหนานฉีก็จะสามารถขับไล่ทหารศัตรูไปได้หมดสิ้นแล้ว!”

รุ่ยอ๋องไม่กระหยิ่มยิ้มย่อง เขาไม่ถือตัว ไม่หยิ่งผยอง

“แคว้นหนานฉีสามารถทำลายล้างศัตรู มาจากความร่วมมือร่วมใจกัน

“การศึกในตอนนี้ยังไม่แน่นอน ยังประมาทศัตรูไม่ได้”

อ๋องแห่งหนานเจียงกับเสนาบดีมองตากัน

หลังจากนั้น เสนาบดีคนนั้นลุกขึ้นมา

“รุ่ยอ๋อง แคว้นของท่านได้ชัยชนะอย่างต่อเนื่อง เมฆครึ้มผ่านไปมองเห็นท้องฟ้าสีครามแล้ว กองทัพพันธมิตรเผ่าสุยเหอข้างนอกหนานเจียง ก็ล้วนล่าถอยแล้ว ท่านเห็นว่าหนานเจียง ไม่จำเป็นต้องมีทหารของท่านคอยเฝ้าปกป้องแล้ว ใช่หรือไม่?”

สายตารุ่ยอ๋องเปลี่ยนไป

ที่แท้ นี่ต่างหากที่เป็นจุดประสงค์ที่แท้จริงของหนานเจียง...อยากให้กองทัพหนานฉีถอนกำลังออกจากหนานเจียง

รุ่ยอ๋องยิ้มแย้มด้วยสีหน้าอ่อนโยน

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พรุ่งนี้ข้าจะนำทัพออกไปจากแคว้น”

เดิมเขาก็มีความตั้งใจนี้แล้ว

ตั้งหลักอยู่ที่หนานเจียง ก็เพื่อคอยสนับสนุนหนานเจียง ต้านทานเผ่าสุยเหอ และเพื่อปกป้องแคว้นหนานฉี

ในเมื่อกองทัพพันธมิตรเผ่าสุยเหอล่าถอยไปแล้ว ตามแผนของฝ่าบาทกับฮองเฮา เขาควรที่จะกลับแคว้น นำกองทัพห้าหมื่นนายภายใต้อำนาจตนเอง ไปสนับสนุนชายแดนตะวันออก เฝ้าปกป้องด่านเฉาอวี๋

อ๋องแห่งหนานเจียงพอใจมาก ยกจอกขึ้นมาดื่มด้วยกัน

“แคว้นหนานฉีกับหนานเจียงมีมิตรภาพเป็นสหาย รุ่ยอ๋อง ดื่มจอกนี้ ขออวยพรให้แคว้นหนานฉีผ่านช่วงเวลาอันยากลำบากนี้ไปได้ ได้ชัยชนะอันยิ่งใหญ่!”

รุ่ยอ๋องดื่มสุราหนึ่งคำ ท่าทีสงบเรียบเฉย

บนที่นั่งหลัก อ๋องแห่งหนานเจียงเหลือบมองรุ่ยอ๋องแวบหนึ่ง

แคว้นหนานฉีมีแผนการลึกล้ำ ทำการศึกก็ทำอย่างลึกลับหลอกลวง ทำให้ยากที่จะหยั่งรู้

ความไม่ประมาททำให้ชีวิตอยู่รอดปลอดภัย เขากลัวเพียงว่า แคว้นหนานฉีจะหันมาสนใจหนานเจียงของพวกเขา

ในเมื่อกองทัพพันธมิตรเผ่าสุยเหอล่าถอยไปแล้ว หนานเจียงก็ไม่จำเป็นต้องให้กองทัพแคว้นหนานฉีอยู่ประจำการที่นี่

ในดินแดนหนานเจียง ทหารหนานฉีสักคนก็ให้อยู่ไม่ได้!

……

รุ่ยอ๋องกลับมาถึงที่พัก บอกหร่วนฝูอวี้เรื่องที่จะกลับไป

เขาไม่กังวลอย่างอื่น กังวลเพียงลูกในท้องของนาง

หร่วนฝูอวี้คว้าโอกาสนี้ไว้ พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงมีเสน่ห์

“ข้าคือคนหนานเจียง จะถูกรังแกได้อย่างไร?

“เจ้ากลับแคว้นหนานฉีไปก่อน รอข้าคลอดลูกแล้ว ค่อยพาลูกไปหาเจ้า”

รุ่ยอ๋องขมวดคิ้ว

“ไม่ได้ ข้าจะทิ้งเจ้ากับลูกไม่ได้”

หร่วนฝูอวี้เริ่มหงุดหงิดแล้ว แต่ก็อดกลั้นไว้

ทว่า ความปลอดภัยของพระชายาสองแม่ลูกนั้นสำคัญ

ต่อให้เขาไม่ยินดีแค่ไหน ก็ต้องทำตาม

“ข้าน้อย...น้อมรับคำสั่ง!”

วันถัดมา

รุ่ยอ๋องนำทัพออกไปจากหนานเจียง

หร่วนฝูอวี้มองพวกเขาจากไป แล้วก็ค่อยโล่งอก

……

แคว้นหนานฉี

ข้างนอกเมืองเซวียน

ไม่ง่ายที่แต่ละแคว้นขุดช่องทางใต้ดินขึ้นมาได้ ทะลุออกไปนอกเมือง

องครักษ์มากราบทูลรายงานฮ่องเต้เยี่ยน “ฝ่าบาท ช่องทางใต้ดินขุดสำเร็จแล้วพ่ะย่ะค่ะ พวกเราสามารถหนีออกไปได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

คนเรียงกันหนีออกมาทางใต้ดิน ทหารที่อยู่ข้างหน้าสุดโผล่หัวออกมา เห็นทหารหนานฉีที่เฝ้าอยู่ปากหลุมข้างนอก ทหารคนนั้นอึ้งตะลึง

คนข้างหลังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จึงยังคงเร่งเร้า

“ทำไมไม่ไปแล้ว!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนใช้เท้าเหยียบตรงข้างปากหลุม งอเข่าลง ถือของทรงกลม ที่มีผ้าห่อไว้ในมือ

นางเลิกคิ้วอย่างสนใจ ถามทหารศัตรูที่โผล่หัวขึ้นมาคนแรกคนนั้น

“ทำไมไม่เดินแล้วล่ะ?”