แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 918

เฟิ่งจิ่วเหยียนใช้เท้าเตะทหารศัตรูลงไป จากนั้นนำของที่อยู่ในมือโยนเข้าไป พร้อมเอ่ยถาม

หยิ่นเอ้อร์ที่อยู่ด้านข้างตอบสนองรวดเร็ว ใช้โล่ปิดปากหลุมไว้

หลังจากนั้น ก็ได้ยินข้างใต้มีเสียงกรีดร้องขึ้นมา

ในช่องทางใต้ดิน

ฮ่องเต้เยี่ยนมีองครักษ์คอยคุ้มกันทั้งข้างหน้าข้างหลัง เดินมาถึงครึ่งทาง ก็ได้ยินเสียงผิดปกติดังขึ้นข้างหน้า

เขารู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ไม่ดี

“เกิดอะไรขึ้น!”

ทันใดนั้นก็มีคนตะโกนขึ้นมา “ตัวต่อ! มีตัวต่อ! รีบวิ่ง! !”

ฮ่องเต้เยี่ยน: !

ตัวต่อ?

ในใต้ดิน ตัวต่อมาจากไหน!

เขาไม่ทันได้ครุ่นคิด ก็ถูกองครักษ์คุ้มกันถอยหลังกลับ

เดิมเส้นทางก็คับแคบ คนที่อยู่ข้างหลังดันไปข้างหน้า อยากที่จะหนีออกไปจากเมืองเซวียนโดยเร็ว คนข้างหน้าเพื่อหลบเลี่ยงตัวต่อ ถอยหลังจากหน้าไปหลัง คนสองกลุ่มในช่องทางลับมาเจอกัน ผลักดันซึ่งกันและกัน

ทันใดนั้น ทุกคนถูกตัวต่อต่อยไปทั้งตัว เสียงร้องเจ็บปวดดังกึกก้อง

รอพวกเขาถอยกลับมาถึงเมืองเซวียน สภาพแต่ละคนย่ำแย่ไม่เป็นท่า

ฮ่องเต้เยี่ยนมีองครักษ์คอยปกป้อง ไม่ถูกตัวต่อทำร้าย

ทว่าเขากลืนความขุ่นเคืองนี้ไม่ลง

“สารเลว! ตัวต่อมาจากไหน!”

มีคนที่รู้เรื่อง “เป็นทหารหนานฉี! พวกเขาพบเส้นทางใต้ดิน จึงปิดกั้นพวกเราไว้!”

ใบหน้าซ่านชุนถูกต่อยหลายแผล เปลือกตาก็บวมขึ้นมา

สีหน้าเขาบูดบึ้ง

“คนหนานฉีรู้เรื่องใต้ดินได้อย่างไร ต้องมีไส้ศึกแน่!”

ฮ่องเต้เยี่ยนก็คิดเช่นนี้

“หาตัวไส้ศึกออกมาก่อน! เราจะถลกหนังของเขา! !”

ทว่าตัวไส้ศึกยังไม่เจอ เสบียงอาหารของกองทัพพันธมิตรแทบจะไม่เหลือแล้ว จึงทำให้ ตอนที่เห็นคนมีชีวิต แววตาก็กลายเป็นโลภขึ้นมา

บวกกับ ยามกลางคืนยังมีทหารวิญญาณมารบกวน

วันเวลาเช่นนี้ ยากที่จะทนรับได้

……

ด้านนอกเมืองเซวียน

อากาศกำลังดี ทหารหนานฉีนั่งอยู่บนพื้น ย่างเนื้อกิน

กลิ่นหอมของเนื้อโชยไปไกลถึงสิบลี้ โชยเข้าไปในเมือง ทำให้ผู้คนน้ำลายไหล

ในกระโจมหลัก

เฟิ่งจิ่วเหยียนกำลังหารือเรื่องการวางผังยุทธศาสตร์กับขุนพลกลุ่มหนึ่ง

หยิ่นซานเดินเข้ามา ยกมือประสานกราบทูลรายงาน

“ฮองเฮา แคว้นจิ้นจะยอมจำนน”

เฟิ่งจิ่วเหยียนออกคำสั่งโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

“ช้าไปแล้ว แคว้นหนานฉีไม่รับการยอมจำนน ก็ใช่ว่าพวกเราจะเป็นคนใจดำไร้ความปรานี”

นางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา แววตาเยือกเย็นกว่าปกติ

ในเมืองเซวียน

เป่ยเยี่ยนรอฟังข่าวอยู่อย่างร้อนใจ

ให้แคว้นจิ้นแสร้งยอมจำนน เป็นความคิดเห็นของฮ่องเต้เยี่ยน

เพื่อต้องการให้คนหนานฉีเปิดประตูเมือง หลังจากนั้นพวกเขาก็จะได้ฉวยโอกาสบุกออกไป

ฮ่องเต้เยี่ยนนั่งอยู่บนเก้าอี้ ขอบตาดำคล้ำ ตามตัวราวกับมีแมลงไต่อยู่ หงุดหงิดรำคาญอย่างมาก

“คนอยู่ไหน! เหตุใดถึงยังไม่มีข่าว! !”

“ฝ่าบาท อย่ากระวนกระวายใจ ทหารหนานฉีอาจจะกำลังไตร่ตรอง...”

ตูม!

ฮ่องเต้เยี่ยนพรวดลุกขึ้นมา ยกเท้าเตะคนนั้นล้มลง ดวงตาเปล่งประกายด้วยสีแดงเพลิง

“ทหาร ลากตัวเขาไปย่าง! ! !”

ทว่า เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ได้โง่ขนาดนั้น

เนื้อน้อยท่ามกลางหมาป่ามากมาย นางโยนอาหารไปให้ เพื่อต้องการให้พวกเขาต่อสู้แย่งชิงกัน

พวกเขาก็ไม่ทำให้นางผิดหวัง เพียงเวลาชั่วพริบตา ก็ต่อสู้กันขึ้นมาแล้ว

ยามพระอาทิตย์ตกดิน ในเมืองเซวียนปรากฏศพไม่น้อย

คนพวกนี้ล้วนตายเพราะแย่งชิงอาหาร

เป่ยเยี่ยนอาศัยกำลังแคว้นที่แข็งแกร่ง แย่งแพะไปสามตัว ข้าวสารห้าถุง ทำให้แคว้นอื่นไม่พอใจ กลับเพียงกล้าโกรธไม่กล้าพูดอะไร

ซ่านชุนเห็นว่าแย่งชิงอาหารไม่ได้ ยังหามศพทหารกลับมา ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที

เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าแล้วร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“ฟ้าสวรรค์! เจ้าไร้ความปรานี!”

มีคนได้กินเนื้อ ก็มีคนหิว

หลังจากวันนี้ มีคนแสร้งยอมจำนนทุกวัน เพื่อแลกกับเสบียงอาหารทหารหนานฉีอันน้อยนิด

ทั้งที่รู้ว่าเป็นแผนการยุให้แตกแยกของทหารหนานฉี ทุกแคว้นยังคงทำเพื่อให้ได้อยู่รอด สู้กันจนตาแดงก่ำ

……

หลายวันผ่านไป

จดหมายลับของม้าเร็ว จากเขตแดนเหนือ เขตแดนตะวันออก ส่งมาถึงมือเฟิ่งจิ่วเหยียน

จดหมายเหล่านี้ มาจากอาจารย์กับฝ่าบาท

ทหารกำลังเสริมจากแคว้นอื่น ถูกกำจัดหมดแล้ว

หลังจากนางอ่านจบ ก็เงยหน้าหันไปมองเมืองเซวียน แววตาเต็มไปด้วยรัศมีสังหาร

“หยิ่นเอ้อร์ แจ้งขุนพลแต่ละคน นับจำนวนทหาร!”

หยิ่นเอ้อร์รู้ดี ในที่สุดก็จะโจมตีเมืองเซวียนแล้ว

หยิ่นเอ้อร์เพิ่งเดินออกไป เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ได้ยินเสียงข้างนอกกระโจม คนยังมาไม่ถึง เสียงกลับดังขึ้นมาก่อน

“ทหารรักษาเมืองสองแสนสามพันหนึ่งร้อยคน เข้าแถว น้อมรับคำสั่งของฮองเฮา”

ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย แววตาเฟิ่งจิ่วเหยียนร้อนผ่าว รีบเงยศีรษะขึ้นมา