แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 919

ได้เห็นว่า จักรพรรดิเปิดม่านกระโจม เงาร่างสูงน่าเกรงขาม

เห็นเซียวอวี้เวลานี้ นางประหลาดใจไม่น้อย

เหตุใดเขามาถึงเมืองเซวียนรวดเร็วเช่นนี้?

เซียวอวี้ยังไม่ได้ถอดชุดเกราะ ก้าวเท้ายาวไปข้างหน้า โอบกอดคนที่ยังตกอยู่ในอาการตะลึง

“อย่างไร จำเราไม่ได้แล้วรึ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนได้สติกลับมา ก็ยกแขนโอบกอดเขา

“ฝ่าบาททรงบัญชาการศึกด้วยพระองค์เอง ลำบากแล้วเพคะ”

เซียวอวี้กอดนางแน่น วางคางไว้บนไหล่ของนาง ถูไถแผ่วเบา

“ได้เจอเจ้า ก็ไม่รู้สึกลำบากแล้ว เป็นอย่างไร คืนนี้จะโจมตีเมืองรึ?”

ต่อให้คิดถึง วันหลังยังมีโอกาสถามทุกข์สุข

ยามนี้การฆ่าศัตรูสำคัญที่สุด

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดอย่างจริงจัง “ใช่เพคะ ถึงเวลาแล้วเพคะ”

แผนเดิมที่วางไว้ นางนำทหารมาปิดล้อมทหารศัตรูในเมืองเซวียน ตัดขาดการติดต่อสื่อสารกับข้างนอกของพวกเขาทั้งหมด หลอกลวงให้แต่ละแคว้นส่งกำลังทหารเสริม แล้วก็ให้ฝ่าบาทกับอาจารย์จัดการพวกเขา ใช้ประโยชน์จากค่ายกล “ใยแมงมุม” กำจัดทหารเสริมของแคว้นศัตรู

หลังจากนี้ ค่อยกำจัดทหารศัตรูในเมืองเซวียน ทหารศัตรูเหล่านี้เพราะขาดแคลนเสบียง ถูกกักขัง ตกตะลึง ขัดแข้งขัดขาตัวเอง ถูกทรมานจนไม่เหลือศักยภาพ

ด้วยเหตุนี้ แคว้นหนานฉีถึงสามารถใช้คนน้อย เอาชนะคนจำนวนมาก โดยได้ผลลัพธ์สองเท่าด้วยความพยายามเพียงครึ่งเดียว

เฟิ่งจิ่วเหยียนเล่าแผนการโจมตีเมืองในคืนนี้ให้เซียวอวี้ฟัง มองใบหน้าของนางที่ผอมไปมาก เซียวอวี้อดสงสารไม่ได้

เขาจับมือของนางไว้อย่างแผ่วเบา

“เราเข้าใจแล้ว เจ้าไปพักผ่อนก่อน เรื่องในค่ายทหาร เราจัดการเอง โจมตีศัตรูคืนนี้ เจ้าต้องพักผ่อนให้ดี”

เซียวอวี้มาถึง เฟิ่งจิ่วเหยียนก็วางใจได้มาก

ทว่า จะให้พักผ่อนนั้น เป็นไปไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อเทียบกับเขา หลายเดือนมานี้ ถือว่านางไม่เหนื่อยมาก

“เป็นการดีกว่าที่จะทำงานหนักทั้งหมดในคราวเดียว”

เซียวอวี้รู้นิสัยของนาง จึงไม่พูดอะไรมาก

เขาเพียงเตือนนาง “โจมตีเมืองในคืนนี้ ต้องระวังให้มาก”

เฟิ่งจิ่วเหยียนลูบใบหน้าเขาแผ่วเบา เช็ดฝุ่นบนใบหน้าของเขา ดวงตาเผยให้เห็นสัมผัสอันอ่อนโยน

“ท่านก็เช่นกัน อย่าให้หม่อมฉันเป็นห่วง”

ศัตรูมิใช่แกะหรือวัวที่จะฆ่าได้ตามใจชอบ คืนนี้ ถูกกำหนดให้เป็นการต่อสู้ที่ดุเดือด

……

เวลาเที่ยงคืน ไฟสงครามโหมกระหน่ำ

สวีเฟิงกับเหล่าขุนพลติดตามข้างหลัง

อย่าว่าแต่ทหารศัตรูคาดคิดไม่ถึง พวกเขาเองก็คาดคิดไม่ถึง ฝ่าบาทจะพกศิลาหยก มาบัญชาการศึกด้วยตนเอง

ค่ำคืนนี้ เมืองเซวียนกลายเป็นสนามรบ

เหตุเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทหารแคว้นต้าเซี่ยไม่ทันได้เตรียมค่ายกลธนูหน้าไม้

ยิ่งไปกว่านั้น ค่ายกลธนูหน้าไม้ของพวกเขา เหมาะสมกับการโจมตีระยะไกล โจมตีเมือง โจมตีระยะประชิดนั้นค่อนข้างลำบาก

บวกกับค่ำมืด ซ่านชุนร้อนใจเหมือนแมลงวันหัวขาด ตามหาทหารของตนเองไปทั่ว

“คนล่ะ! คนของแคว้นต้าเซี่ยล่ะ! ทุกคนมาหาข้า! ฟังคำสั่งการของข้า!”

เขาเพิ่งพูดเสร็จ ก็เห็นตรงหน้าปรากฏคนหนึ่ง...

ภายใต้แสงจันทร์

เฟิ่งจิ่วเหยียนถือทวนยาว ขวางทางไปของเขาไว้

นางเป็นเหมือนชูราแห่งราตรี น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าทหารวิญญาณ

เฟิ่งจิ่วเหยียนสวมเสื้อคลุมสีแดง ดวงตาทั้งคู่เยือกเย็นเฉยเมย มองซ่านชุนที่อยู่ข้างหน้าไม่ไกล ราวกับกำลังมองคนตาย

สีหน้าซ่านชุนเขียวก่ำ

ทันใดนั้นเขาชักกระบี่ยาวออกมาจากฝัก จะต่อสู้ตายกับเฟิ่งจิ่วเหยียน