แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 920

แววตาเฟิ่งจิ่วเหยียนห่างเหิน พลิกตัวกระโดดลงจากม้าอย่างดุเดือด มุ่งโจมตีซ่านชุนโดยตรง

ความรวดเร็วขนาดนี้ ทำให้ไม่อาจตั้งตัว

ทวนยาวที่นางใช้ ยาวหนึ่งนิ้ว แข็งแกร่งหนึ่งนิ้ว

ซ่านชุนไม่สามารถเข้าใกล้ตัวนาง กลับถูกทวนยาวของนางตีถูกที่แขนต่อเนื่อง จนแทบถือมีดไม่อยู่

ทว่า ใช่ว่าเขาเป็นคนไม่เอาไหน

รีบสั่งคนไปเอาทวนยาวมา

หลังจากเปลี่ยนอาวุธแล้ว เขาค่อยถนัดมือ

อย่างไรก็ตาม ได้ยินเสียงที่คมชัด ทวนยาวของเขาถูกตีหัก หักกกลายเป็นสองท่อน

พริบตาเดียวนั้น ซ่านชุนอึ้งตะลึง

เขาคาดคิดไม่ถึง ทวนยาวนี้จะหักได้!

สตรีผู้นี้ใช่หญิงตั้งครรภ์จริงหรือ?

“แม่ทัพระวัง!”

เมื่อเงยหน้าขึ้นมา เห็นหอกสีเงินแวววาวแทงทะลุมาหา

ซ่านชุนไหวตัวไว กลิ้งพลิกตัว หลบพ้นกระบวนท่าสังหาร

……

ส่วนอีกด้าน ฮ่องเต้เยี่ยนถูกคนปกป้องล่าถอย

เขาตะโกนเสียงดัง อยากรวบรวมกำลังทหารทั้งหมด

ทว่ายามนี้ในเมืองกำลังวุ่นวาย เสียงของเขาถูกกลบจนหมด...

เผชิญกับการโจมตีอย่างกะทันหันในยามค่ำคืน กองทัพพันธมิตรแต่ละแคว้นไม่ทันหยิบอาวุธด้วยซ้ำ เกราะก็ไม่ทันสวมใส่ ก็จะต้องต่อสู้กับทหารหนานฉี

ยังมีคนที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตะโกนขึ้นมา

“ทหารวิญญาณมาแล้ว! ทุกคนอย่าขยับ! ทหารวิญญาณมาเอาชีวิตแล้ว!”

ยังมีคนตะโกนขึ้นมา

“ค่ายแตกแล้ว! ทุกคนหยุดเดี๋ยวนี้! อย่าต่อสู้กันแล้ว! ล้วนเป็นคนกันเอง!”

ทหารจำนวนมากเกิดความสับสน แยกแยะไม่ได้

เดี๋ยวให้พวกเขาวิ่งไปทางนี้ เดี๋ยวก็ให้พวกเขาอยู่ที่เดิมอย่าขยับ

ซ่านชุนอยู่ภายใต้การปกป้องของทหาร หนีไปจากเฟิ่งจิ่วเหยียนได้อย่างรวดเร็ว

ด้วยสถานการณ์บีบบังคับ เขายืนอยู่บนที่สูง ชูธงทหารของแคว้นต้าเซี่ย

“เหล่าทหารแคว้นต้าเซี่ยฟังคำสั่ง ทุกคนมาหาข้าที่นี่! เอาธนูหน้าไม้ของพวกเจ้ามา! ตั้งค่าย!”

แขนรองแม่ทัพถูกฟันบาดเจ็บ วิ่งมาพร้อมกุมบาดแผลไว้

“แม่ทัพ! ทำไม่ได้! พื้นที่แคบเกินไป ไม่เพียงพอ ตั้งค่ายไม่ได้!”

ซ่านชุนจะไม่รู้ได้อย่างไร ทว่าทหารศัตรูบุกมาอย่างกะทันหัน เขาก็ไม่มีทางเลือกแล้ว

หากยังไม่ตอบโต้ มีแต่จะถูกฆ่าตามอำเภอใจ

เขายืนอยู่ที่สูง เห็นด้วยตาตนเองว่าทหารหนานฉีรุนแรงแค่ไหน

แต่ละคนนั้น ราวกับสัตว์ร้ายโหดเหี้ยม

โดยเฉพาะฮ่องเต้ฉีที่นำทัพ ดาบหนึ่งฟันหัวคนขาดหนึ่งคน ไม่มีผู้ใดสู้ได้

หันมามองพวกเขา ถูกขังมาหลายเดือน หิวมาหลายเดือน หวาดผวาทุกค่ำคืน พยายามหลบหนีหลายครั้งก็ไม่ประสบผลสำเร็จ ถูกทำลายความหวังอย่างสิ้นเชิง ไม่มีความมุ่งมั่นในการต่อสู้ตั้งแต่แรกแล้ว ทหารหนานฉีใช้กำลังยังไม่เท่าไหร่ พวกเขาก็ถูกตีเหมือนกับกองทรายพังทลาย สูญเสียกำลังการต่อสู้

เมืองเซวียนนี้ ใกล้จะถูกทหารหนานฉียึดครองแล้ว!

ทว่า ครั้นทหารมาถึงข้างกำแพง พยายามจะปีนขึ้นไป ในขณะที่กำลังจะหย่อนเชือกลงไปจากกำแพงเมือง กลับพบว่า ข้างนอกกำแพงเมือง มีทหารหนานฉีเฝ้าอยู่

ทหารหนานฉีเหล่านั้นดึงสายธนูไว้สุด รอคอยพวกเขาอยู่!

“ท่านแม่ทัพ! ข้างนอกเมืองมีทหารซุ่มโจมตี!”

ซ่านชุนสะดุ้งตกใจ

อะไรนะ!

ฉะนั้นก็แสดงว่า ไม่มีทางหนีแล้ว...

ซ่านชุนมองเหล่าทหารที่คอยติดตามตนเอง แล้วก็มองกำแพงเมืองที่สูง รู้สึกวิตกกังวลมากจนเหงื่อแตกพลั่ก

สวรรค์จะตัดหนทางคนเราจนขาด

ช่วงเวลาสั้น ๆ เขาได้ทำการตัดสินใจ

เพียงเห็นเขาชักดาบที่พกติดตัวออกมาจากตรงเอว แกว่งไปมาบนอากาศ

“ในเมื่อออกไปไม่ได้ งั้นก็สังหารออกไป! ตามข้าสังหารเส้นทางนองเลือด!”

เหล่าทหารตอบอย่างเสียงดัง

“ฆ่า! ฆ่า!”

เหล่าทหารแคว้นต้าเซี่ยย้อนกลับมาตรงกลางเมือง ต่อสู้กับทหารหนานฉีอย่างสิ้นหวัง

ในขณะเดียวกัน ทางใต้ของเมืองเซวียน กองทัพพันธมิตรเผ่าสุยเหอคอยเฝ้าไว้

พวกเขาเผชิญหน้ากับทหารหนานฉีที่ดุเดือด ไม่มีความได้เปรียบแล้ว ไม่รู้เลยว่า ทหารหนานฉียังมีปืนหอกไฟรูปแบบใหม่

อานุภาพของปืนหอกไฟ แข็งแกร่งยิ่งกว่าดาบ หอก และง้าว

ผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วยาม ภายในเมืองเลือดนองเป็นสายธาร