แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 921

กองทัพหนานฉีกระจายตัวไปทั่วทั้งในและนอกเมืองเซวียน “ใครขัดขืน ฆ่าให้หมด!”

เซียวอวี้ยืนอยู่บนกำแพงเมือง มองทหารศัตรูที่หนีไปทั่วทุกทิศด้วยสายตาเย็นชา

ชายอาภรณ์ถูกลมพัดจนเกิดเสียงหวีดหวิว สีหน้าเคร่งขรึม

“บอกทุกกอง ไม่ต้องออมแรงแล้ว ลงมือทีเดียวให้หมด”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!”

ผ่านไปคืนหนึ่ง แสงรุ่งอรุณอันอ่อนบางสะท้อนลงบนเมืองเซวียน เผยให้เห็นซากศพเต็มทุกพื้นที่

ธงของกองทัพพันธมิตรถูกดึงออกเปลี่ยนเป็นธงกองทัพหนานฉีอย่างต่อเนื่อง

หลังจากแสงรุ่งอรุณสาดส่อง ดวงตาที่ฆ่าฟันจนเป็นสีแดงก่ำของเฟิ่งจิ่วเหยียนแผ่ความหนาวเหน็บอันน่าหวาดกลัวออกมา

กองทัพใหญ่แคว้นหนานฉี เข่นฆ่าศัตรูอย่างกล้าหาญราวกับมีเทพเซียนมาช่วยก็ไม่ปาน

นี่เป็นสงครามครั้งยิ่งใหญ่ กองทัพใหญ่ของสองฝ่ายต่างรวมตัวกันอยู่ที่เมืองเซวียน ซึ่งต่างจากการต่อสู้ในสนามรบที่โล่งกว้าง เพราะมีสิ่งก่อสร้างรูปแบบหลากหลาย อาวุธหลายอย่างจึงใช้ที่นี่ไม่ได้

ทหารในกองทัพหนานฉีเอง ส่วนใหญ่เป็นกองทัพคุ้มกันเมืองของเมืองเซวียน จึงรู้จักเมืองเซวียนเป็นอย่างดี

ฝ่ายไหนเป็นฝ่ายได้เปรียบ เป็นเรื่องที่เห็นได้ชัดเจน

ทหารม้าที่แข็งแกร่งและเหี้ยมโหดที่สุดของแคว้นเป่ยเยี่ยนถูกขังอยู่ที่ชานเมือง ไม่อาจสำแดงอานุภาพได้ ฮ่องเต้เยี่ยนนำเหล่าทหารกองทัพใหญ่ที่เหลืออยู่ ถอยกลับไปเฝ้าอยู่ที่ภูเขาจิ่วเหลียน

เผ่าสุยเหอบาดเจ็บล้มตายนับไม่ถ้วน จนไร้ทางให้ถอย

ไม่รู้ว่าเป็นใครที่ตะโกนเสียงดังอยู่ในกลุ่มคน

“ชาวต้าเซี่ยหนีไปทางกำแพงตะวันออกแล้ว! พวกเราก็ไปฝั่งตะวันออกเถิด!”

ทว่าเมื่อพวกเขาที่หนีมาถึงกำแพงเมืองทิศตะวันออกอย่างยากลำบาก แล้วปีนขึ้นไปตามรอยลูกธนูที่ชาวต้าเซี่ยทิ้งเอาไว้ กลับพบลูกธนูของกองทัพแคว้นหนานฉีที่ยิงสุ่มมาจากนอกกำแพงเมือง

ดังนั้น คนทั้งหมดก็รีบวิ่งย้อนหนีกลับไป

ระหว่างทางที่กำลังวิ่งย้อนกลับไป กองทัพหนานฉีมักปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่คาดฝัน และไล่ตามพวกเขาทันเสมอ

......

ณ ภูเขาจิ่วเหลียน

กองทัพแคว้นเยี่ยนถูกบังคับให้ขึ้นเขา ด้วยเหตุนี้จึงต้องตั้งป้องกันอยู่บนที่สูง

ฮ่องเต้เยี่ยนนั่งพักอยู่บนหิน รอบกายล้วนเป็นเหล่าทหารกองทัพเยี่ยนที่นั่งบ้างนอนบ้าง ดูเกียจคร้านอย่างยิ่ง

ที่จริงแล้ว พวกเขาเองก็ไม่มีทางเลือกเช่นกัน

พวกเขาหิวมานานมากจนไม่มีแรงเหลือแล้วจริง ๆ

แววตาฮ่องเต้เยี่ยนเต็มไปด้วยรังสีสังหาร เขาตะโกนลั่น

“ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้! จัดแถว!”

สภาพเช่นยามนี้ มีท่าทางอย่างกองทัพแห่งแคว้นเยี่ยนเสียที่ไหน! จะฆ่าศัตรูได้อย่างไร!

เหล่าทหารลุกขึ้นมาอย่างง่อนแง่น ส่วนใหญ่ล้วนใบหน้าซีดเหลืองซูบผอม แต่ละคนอ่อนแอจนแทบต้านลมไม่ได้

เหล่าแม่ทัพนายกองปรึกษาถึงกลยุทธ์การถอยทัพ

“ฝ่าบาท พวกเราติดกับแล้ว! พวกเราออกจากเมืองเซวียนนี่ไม่ได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

“ฝ่าบาท กองทัพหนานฉีนี้ไปมาไร้ร่องรอย ตอนแรกอยู่ฝั่งตะวันออก เพียงพริบตาก็ไปถึงฝั่งตะวันตกแล้ว กระหม่อมสงสัยว่าเมืองเซวียนนี้ติดตั้งกลไกลับเอาไว้พ่ะย่ะค่ะ!”

ฮ่องเต้เยี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงน่ากลัว

“พวกเรายังเหลือกำลังคนและม้าอยู่เท่าใด”

เหล่าแม่ทัพมองหน้ากันไปมา ต่างก็ไม่สามารถบอกถึงจำนวนที่ถูกต้องได้

“ฝ่าบาท กระหม่อมคาดว่าเมื่อคืนกองทัพของเราเสียหายไปอย่างน้อยครึ่งหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ”

เหล่าทหารครึ่งนึงนี้ ไม่เพียงแต่เพราะถูกฆ่าเท่านั้น ยังรวมถึงส่วนที่พลัดหลงกับพวกเขา

แววตาฮ่องเต้เยี่ยนเย็นยะเยือก

......

ทุกแคว้นต่างหาทางเอาชีวิตรอด

มีบางส่วนที่สาบานว่าจะสู้จนตัวตายเหมือนแคว้นเป่ยเยี่ยน

และมีแคว้นที่ยอมแพ้ ยอมถูกจับไปเป็นเชลยอย่างเชื่อฟัง

กองทัพพันธมิตรกว่าห้าแสนคน มีส่วนที่ยังคงทำสงครามต่อเพียงสามแสนกว่าคนเท่านั้น

ณ โรงพักแรมหลวง

เฉินจี๋เข้ามารายงานฮ่องเต้

“ฝ่าบาท ฮองเฮาทรงนำทัพไปยังภูเขาจิ่วเหลียนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

แววตาเซียวอวี้เย็นชาขึ้นเล็กน้อย

“นางนำกำลังคนและม้าไปเท่าใด”

“สามหมื่นพ่ะย่ะค่ะ ยังมีธนูที่ยึดได้จากข้าศึกที่รบแพ้ พระนางบอกว่าไปล้อมภูเขาจิ่วเหลียนต่อ ขอท่านอย่างได้กังวลไปพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวอวี้รู้ดีว่านางคิดจะทำอะไร

การล้อมข้าศึกนั้นง่ายกว่าการโจมตีโดยตรงนัก

เช่นนี้ช่วยลดความเสียหายของกำลังพลได้มาก

การรบในเมืองมีเหล่าทหารหาญอยู่ ส่วนเขามีฐานะเป็นฮ่องเต้ ยังมีเรื่องอื่นที่ต้องทำ

“ฝนหมึก”

เขานั่งอยู่หน้าโต๊ะ แววตาเย็นชา

ถึงเวลาที่หนานฉีของเขาจะส่งหนังสือท้ารบให้แคว้นต่าง ๆ ได้แล้ว!