แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 922

แคว้นเป่ยเยี่ยน ณ จวนอัครเสนาบดี

อัครเสนาบดีผู้ดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการขมวดคิ้วแน่น ไม่สามารถนอนหลับได้อย่างสุขสงบมาหลายคืนแล้ว

ขุนนางใต้บังคับบัญชาเข้ามารายงานสถานการณ์การรบด้วยท่าทางแตกตื่น

“ใต้เท้า! แย่แล้วขอรับ! กองหนุน...กองหนุนที่ส่งไปแคว้นหนานฉี ล้วนถูกกองทัพหนานฉีล้อมปราบ บ้างก็ตาย บ้างก็ถูกจับกุม!”

อัครเสนาบดีที่นั่งอยู่บนตำแหน่งสูงสุดพลันลุกขึ้นยืน

“เมืองเซวียนหรือ? พวกฝ่าบาทเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ไม่ทราบเลยขอรับ จนถึงยามนี้ไม่มีข่าวมาจากเมืองเซวียนเลยขอรับ...”

พูดยังไม่ทันจบ ขุนพลท่านหนึ่งก็เร่งรีบมาถึงจวนอัครเสนาบดี “ท่านอัครเสนาบดีขอรับ! เกิดเรื่องแล้ว! เมืองเซวียนเกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!”

อัครเสนาบดีพลันรู้สึกใจสั่น

นี่ยังจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกหรือ?

ขุนพลผู้นั้นส่งของที่นำมาขึ้นไป แล้วพูดอธิบายด้วยสีหน้าซีดขาว

“นี่คือสาส์นตราตั้งจากแคว้นหนานฉี ต้องการประกาศสงครามกับแคว้นเป่ยเยี่ยนของเราขอรับ ทั้งยังบอกอีกว่าเมืองเซวียนถูกกองทัพหนานฉียึดเอาไว้แล้ว เป็นไปได้มากว่าฝ่าบาทกับเหล่าทหารอาจจะกลับมาไม่ได้แล้วขอรับ!”

เมื่อคำพูดนี้ถูกกล่าวออกมา เหล่าขุนนางรวมถึงอัครเสนาบดีต่างก็รู้สึกราวกับพบศัตรูที่ร้ายแรง ล้วนไม่แน่ใจว่าควรทำอะไรกันแน่

พวกเขาต่างถามกันเอง “จะทำอย่างไรกันดีเล่า!”

“ก่อนหน้านี้ฝ่าบาทส่งสารมาไม่ใช่หรือ ว่าเมืองเซวียนถูกกองทัพพันธมิตรโจมตียึดเอามาได้แล้ว?”

“เรื่องราวในโลกไม่มีอะไรแน่นอน บางทีนี่อาจจะเป็นแผนของแคว้นหนานฉีก็ได้!”

“แคว้นไม่อาจไร้ผู้นำ การช่วยฝ่าบาทเป็นเรื่องสำคัญที่สุด!”

ทุกคนต่างมองไปที่อัครเสนาบดี หวังให้เขาตัดสินใจ

อัครเสนาบดีเปิดสาส์นตราตั้งออกอ่านอย่างละเอียดครั้งหนึ่ง เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งสีหน้าก็เต็มไปด้วยความโมโห

“หน้าด้านไร้ยางอาย! แคว้นหนานฉีถึงกับต้องการดินแดนครึ่งหนึ่งของเป่ยเยี่ยนเรา แลกกับการที่ฝ่าบาทเสด็จกลับมาอย่างปลอดภัย!”

“อะไรนะ! ! !” เหล่าขุนนางตกตะลึงอย่างมาก

ดินแดนครึ่งหนึ่ง?

แคว้นหนานฉีช่างโลภมากนัก!

ขุนนางคนหนึ่งถามด้วยความกังวล “ท่านอัครเสนาบดี หากพวกเราไม่ยินยอม ฝ่าบาทจะเป็นอันตรายถึงชีวิตหรือไม่?”

อัครเสนาบดีจนปัญญายิ่ง

แคว้นหนานฉีคุกคามถึงเพียงนี้แล้ว ยังหวังว่าพวกเขาจะออมมืออีกหรือ?

พูดไปแล้ว สุดท้ายก็เป็นเพราะฝ่าบาททำให้กังวลใจ

เขาเตือนฝ่าบาทแต่แรกแล้วว่าอย่าเอาพระองค์เองไปเสี่ยง

ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า ตีหนานฉีไม่สำเร็จ ทั้งยังส่งตัวเองเข้าไปอีก

หากฝ่าบาทฟังคำเตือนให้มากกว่านี้ แคว้นเป่ยเยี่ยนก็คงไม่ถึงขนาดเจอปัญหานี้เข้า!

แล้วยามนี้จะทำเช่นไรดีเล่า!

ไม่เพียงแคว้นเป่ยเยี่ยนเท่านั้น ทางแคว้นต้าเซี่ยเองก็ได้รับสาส์นตราตั้งจากแคว้นหนานฉีเช่นกัน

ฮ่องเต้ต้าเซี่ยรีบเรียกเหล่าขุนนางมาปรึกษา

“เมืองเซวียนเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่! ซ่านชุนกำลังทำอะไรอยู่! ยังตีหนานฉีไม่ได้อีกรึ!”

ยามนี้แคว้นหนานฉีพลิกกลับมาชนะได้ แล้วยังหันกลับมาโจมตีพวกเขาอีก กำลังทหารที่อยู่ในแคว้นล้วนไม่อาจต้านทานกองทัพแคว้นหนานฉีได้เลย!

มีคนกล่าวว่า

“ฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่านี่เป็นกำลังเฮือกสุดท้ายของแคว้นหนานฉีแล้ว พวกเราไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวพวกเขาพ่ะย่ะค่ะ!”

“นั่นสิ! เหล่าแคว้นที่มาตีแคว้นของพวกเขามากมายเพียงนั้น คิดจะคิดบัญชีทีละแคว้น พวกเขาคิดไหวหรือ? ไม่แน่ว่าพวกเราจะเป็นคนโชคร้ายคนแรก ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา ก็ยังมีแคว้นที่แข็งแกร่งอย่างแคว้นเป่ยเยี่ยนและแคว้นต้าเซี่ยอยู่นะ! ”

เมื่อแคว้นหนานฉีส่งหนังสือท้ารบออกไปให้แคว้นต่าง ๆ แต่ละแคว้นมีปฏิกิริยาแตกต่างกันไป

มีบ้างที่ไม่เชื่อว่าแคว้นหนานฉีจะสามารถโจมตีกลับได้ และมีบางแคว้นที่หยุดความเสียหายเอาไว้ รักษาความสงบสุขของแคว้นเอาไว้ได้

ทว่าการให้พวกเขาจ่ายชดเชยมากเพียงนั้น ไม่ต่างกับการยกครึ่งค่อนแคว้นให้เลย ข้อเรียกร้องช่างเหี้ยมโหดเกินไปแล้ว

แนวหน้ายังคงทำสงคราม เบื้องหลังเหล่าผู้ปกครองต่างร่วมตัวกันปรึกษาเรื่องนี้

รายงานการรบส่งมาอย่างต่อเนื่อง ข่าวเรื่องที่กองทัพพันธมิตรเมืองเซวียนถูกขังเอาไว้ล้วนถูกส่งไปยังแต่ละแคว้น

ความจริงแล้ว เป็นแคว้นหนานฉีที่หลับตาข้างลืมตาข้าง ปล่อยให้สายสืบของแต่ละแคว้นเข้ามาถึงแคว้นหนานฉีแล้วแอบสืบสถานการณ์ของเมืองเซวียน แล้วปล่อยให้พวกเขาเดินทางส่งข่าวอย่างสะดวก

เมื่อเห็นเหล่าทหารต้องตายที่เมีองเซวียนกับตา และได้รู้ความจริงว่าสถานการณ์ดุเดือดเช่นนี้ บางแคว้นก็เริ่มทนไม่ไหว

“เหล่าทหารที่อยู่ด้านนอกพ่ายแพ้ย่อยยับ กำลังทหารป้องกันแคว้นก็มีจำกัด หากรอให้แคว้นหนานฉีส่งทหารมา เช่นนั้นแคว้นก็ต้องล่มจมแล้วจริง ๆ! สถานการณ์อันตรายเช่นนี้แล้ว! ต้องพักรบให้ได้!”

ศึกเมืองเซวียน ทำให้ทุกแคว้นตระหนักได้ว่าแคว้นหนานฉีไม่ได้ยึดเอามาได้ง่ายดายเพียงนั้น

หากยังยื้อต่อไป ย่อมไม่เป็นผลดีต่อพวกเขา

ยามนี้พวกเขามีเพียงสองทางเลือกเท่านั้น ถ้าไม่พนันความอยู่รอดของแคว้นตนด้วยการรบต่อไป ก็พักรบ แล้วชดเชยตามที่แคว้นหนานฉีบอก

หลายวันต่อมา

แคว้นต้าเซี่ยส่งราชทูตออกมา เร่งมุ่งหน้าไปยังแคว้นหนานฉี