แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 923

เมื่อสองแคว้นสู้รบกัน ไม่อาจฆ่าราชทูตที่มาเยือนได้

ราชทูตของต้าเซี่ยถูกนำตัวไปที่อำเภอหลิวที่อยู่ใกล้เมืองเซวียน

ผู้สูงศักดิ์ที่นั่งอยู่ด้านบนก็คือฮ่องเต้เซียวอวี้

ราชทูตฝีปากคมกล้า ได้อธิบายว่าแคว้นต้าเซี่ยมาเจรจาสงบศึกด้วยความจริงใจ ทั้งยังหยิบยกเรื่องที่ว่าแคว้นหนานฉีและแคว้นต้าเซี่ยนั้นเป็นญาติพี่น้องกัน สาธยายไปจนถึงความสัมพันธ์กับองค์หญิงใหญ่

เซียวอวี้นั่งอยู่บนที่นั่งประธาน ดื่มชาทีละคำ ดูไปแล้วเหมือนกำลังฟังอยู่ แต่กลับทำให้คนรู้สึกถึงความทระนงไม่อีนังขังขอบ

จนกระทั่งราชทูตนั่นพูดจบ เซียวอวี้ก็เหลือบตามองอย่างเย็นชา แววตาคมกริบดั่งธนู

“เจรจาสงบศึก?”

ราชทูตรีบถวายสาส์นตราตั้งที่เตรียมมาขึ้นไปทันที

หลังจากอ่านสาส์นตราตั้งจบ เซียวอวี้ค่อย ๆ ลุกขึ้น เงาร่างสูงใหญ่ราวกับกรงเล็บของสัตว์ร้ายขนาดใหญ่ที่ไร้รูปร่างลงมาบีบคอราชทูตเอาไว้

ราชทูตไม่กล้าเงยหน้าสบตาอันน่าเกรงขามของฮ่องเต้ เขาหลุบตาลง รู้สึกเพียงว่าลมหายใจติดขัด

ในความเงียบเชียบเพียงช่วงสั้น ๆ ไม่กี่ลมหายใจนั้น ราชทูตได้รับความทุกข์ทรมานอย่างยิ่ง

จากนั้นเซียวอวี้ก็เปิดปาก

แววตาของเขาแฝงไปด้วยนัยยิ้มเยาะ

“เจ้าจะมาเจรจากับเราด้วยเงื่อนไขเช่นนี้รึ?”

ราชทูตเหงื่อเย็นไหลพราก เขาแสร้งแสดงท่าทีหนักแน่นยิ้มตอบว่า

“ฮ่องเต้ฉี คูเมืองสามแห่งนั้น ล้วนเป็นพื้นที่อันอุดมสมบูรณ์...”

“เฮอะ” เซียวอวี้ส่งเสียงเยาะเย้ย ขัดจังหวะการพูดของราชทูต

“ดูเหมือนว่าแคว้นของท่านจะไม่สนใจชีวิตของทหารเหล่านั้น ทั้งยังไม่กลัวว่าแคว้นจะล่มสลาย”

“ฮ่องเต้ฉี!”

ราชทูตที่ยังคิดจะพูดต่อ กลับถูกคนลากออกไปทั้งอย่างนี้

“ฮ่องเต้ฉี แคว้นต้าเซี่ยของเรามาขอสงบศึกด้วยความจริงใจ!!! คูเมืองสามแห่งไม่พอ สี่แห่ง...สี่แห่งดีหรือไม่?”

เซียวอวี้สะบัดชายเสื้อคลุมคราหนึ่ง พิชิตใต้หล้า

“ในเมื่อแคว้นต้าเซี่ยไม่ยอมถอย เช่นนั้นก็บุกโจมตี! ถ่ายทอดราชโองการลงไป โจมตีแคว้นต้าเซี่ยก่อน!”

.......

ณ แคว้นต้าเซี่ย

ในการประชุมว่าราชการเช้า รายงานการรบถูกส่งมา

“ฝ่าบาท! กองทัพหนานฉีตั้งทัพมาที่ชายแดนแคว้นเราอย่างรวดเร็ว ต้านไม่อยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

ฮ่องเต้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรตกตะลึง

กองทัพหนานฉีมาถึงเร็วเพียงนี้เชียวหรือ!

เหล่าข้าราชบริพารอดที่จะตื่นตะลึงไม่ได้

“ฝ่าบาท กำลังทหารส่วนใหญ่ของเราส่งไปที่แคว้นหนานฉีหมดแล้ว ยามนี้ยังจะทำศึกกับแคว้นหนานฉีได้หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

กองทัพหนานฉีมีปืนหอกไฟรูปแบบใหม่ ทั้งยังมีปืนมังกรไฟ

หลังจากฮ่องเต้ต้าเซี่ยทำความเข้าใจสถานการณ์ของศัตรูแล้ว ก็รู้สึกเกลียดจนหยุดไม่ได้

แคว้นที่โจมตีแคว้นหนานฉีมีมากมายเพียงนั้น เหตุใดต้องมาบุกโจมตีแคว้นต้าเซี่ยเป็นที่แรกด้วย!

หารู้ไม่ว่าเซียวอวี้ตั้งใจจะลงมือเล่นงานแคว้นต้าเซี่ย เพื่อทำให้แคว้นอื่น ๆ หวาดกลัว

ชายแดนแคว้นต้าเซี่ยถูกศัตรูโจมตี ผุ้นำทัพก็คือเทพสงครามน้อยจากค่ายเป่ยต้า จางฉีหยาง

“แผลเล็กเท่านี้เอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

เซียวอวี้พันแผลให้นางพลางพูด

“สำหรับต้าเซี่ย เราต้องการเพียงคูเมืองไม่กี่แห่งเหล่านั้น เพื่อเป็นการขยายดินแดนแคว้นหนานฉีเรา ส่วนแคว้นเล็ก ๆ เหล่านั้นก็กระทำเหมือนรัฐเหลียง ให้เป็นแคว้นอาณานิคมของแคว้นหนานฉี คาดว่าพวกเขาคงไม่กล้าขัดขืน

“ยามนี้ที่ทำให้เรากังวลที่สุด ยังคงเป็นแคว้นเป่ยเยี่ยนและแคว้นตงซาน

“ฮ่องเต้ชราแห่งเป่ยเยี่ยนยังมีชีวิตอยู่ เมื่อเขาออกมากุมบัลลังก์อีกครั้ง จะต้องสละส่วนน้อยเพื่อรักษาส่วนใหญ่ ไม่สนใจความเป็นตายของโอรสเป็นแน่ พวกเราขู่ให้แคว้นเป่ยเยี่ยนกลัวไม่ได้

“ส่วนแคว้นตงซาน พวกเขาไม่ได้เสี่ยงเหมือนแคว้นอื่น ๆ ดูเหมือนมีแผนการอื่น แคว้นที่ต้องระวังที่สุดก็คือพวกเขา”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้า

“ที่ท่านพูด ล้วนตรงกับที่ข้าคิด

“แคว้นตงซานสร้างข้อพิพาทขึ้นมา จะรุกจะถอยล้วนมีหนทาง จึงเป็นแคว้นที่พวกเราควรเตรียมการป้องกันมากที่สุด”

เซียวอวี้พันแผลให้เสร็จก็เงยหน้ามองนาง

“ไม่เจ็บหรือ?”

นางเองก็เป็นคนเช่นกัน จะไม่รู้สึกเจ็บเลยได้อย่างไรกัน

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดอย่างไม่แยแส

“นิดหน่อย ทว่ายานี้ของฝ่าบาทดีมากจริง ๆ”

เซียวอวี้ยังคิดอยากจะพูดต่อ ทว่าเงาร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งวิ่งเข้ามา

“เสด็จพี่สะใภ้เพคะ”

เมื่อเฟิ่งจิ่วเหยียนหันมาดู ก็พบองค์หญิงน้อยที่ไม่ได้พบกันนาน