แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 949

การที่พวกเขาขอเข้าพบยามมืดค่ำเช่นนี้ เกรงว่าราชทูตเป่ยเยี่ยนเองคงมีเรื่องร้อนใจมากกระมัง

จางฉี่หยางนำกองทัพที่แข็งแกร่งบุกเข้าโจมตีเป่ยเยี่ยน

สงครามในครานี้จึงต้องรีบระงับโดยไว แว่นแคว้นภายในถึงจักสามารถฟื้นตัวได้เสียที

……

เมืองเซวียน

ภายในเรือนจำ

ฮ่องเต้เยี่ยนและเหล่าทหารมากมายถูกคุมขังเอาไว้ที่นี่

เขามิคิดเลยว่า ตนเองจักถูกพวกหนานฉีจับได้ ทั้งยังถูกคนของตนเองทรยศหักหลังอีก!

เขาโกรธเกลียดยิ่งนัก

เมื่อฮ่องเต้ถูกจับตัวเอาไว้ได้เช่นนี้ กองทัพเยี่ยนที่เหลืออยู่บนภูเขาจิ่วเหลียนย่อมไร้ความสามารถ

เป่ยเยี่ยนพ่ายแพ้โดยสิ้นเชิง

ทว่า ฮ่องเต้เยี่ยนหาได้แสดงออกท่าทีว่าตนเองพ่ายแพ้ไม่ หากแต่ยังคงทำตัวหยิ่งจองหอง ยโสโอหังไม่เลิก

“เราจักไม่ตาย! พวกเจ้ามิกล้าสังหารเราหรอก!

“กองทัพเยี่ยนที่มีทหารนับหมื่นนายนั้น พวกเขาจักยังคงทยอยโจมตีหนานฉีต่อไป จนกระทั่งหนานฉีพ่ายแพ้ราบคาบเป็นหน้ากอง!”

นี่คือพระราชโองการที่เขาออกสั่งด้วยตนเอง ก่อนที่เขาจะทยานเข้าสู่ศึกสงคราม

ไม่ว่าอย่างไร เป่ยเยี่ยนกับหนานฉีก็จักรบกันจนตัวตายไปข้างหนึ่ง!

ทหารที่เฝ้าห้องขังนั้น ต่างพากันหัวเราะออกมาเสียฉากใหญ่

“ทยอยโจมตีหรือ? ท่านมิรู้เลยใช่หรือไม่ ว่าแคว้นพันธมิตรทั้งหมดต่างก็ลงนามขอเจรจาสงบศึกหมดแล้ว เหลือเพียงเป่ยเยี่ยนแคว้นท่านเท่านั้นที่ยังคงต่อต้านอยู่ มิรู้จักทนไปได้สักกี่น้ำกัน?”

“ทั้งนี้ เป่ยเยี่ยนเองก็เปลี่ยนผู้ปกครองแคว้นไปแล้วด้วย ท่านในยามนี้ก็แค่ฮ่องเต้ที่ถูกทิ้ง ยังกล้าเรียกตนเองว่า ‘เรา’ อีกหรือ?”

ฮ่องเต้เยี่ยนมีท่าทีไม่เชื่อไปในทันที

นัยน์ตาของเขาแดงก่ำ เนื่องจากการนอนไม่พอเป็นเวลานานนั้น ทำให้อารมณ์ของเขาฟุ้งซ่านจนมิอาจทนการยั่วยุเช่นนี้ได้

“เป็นไปไม่ได้! เราคือฮ่องเต้! ไม่มีผู้ใดกล้าขัดคำสั่งเราได้แน่ ! !”

ทว่า เมื่อกลับมาคิด ๆ ดูแล้วนั้น เรื่องเช่นนี้อาจจะเกิดขึ้นก็เป็นได้

ถึงแม้ว่าชายชราผู้นั้นจักถูกกุมขังอยู่ในเรือนถงหวา ไม่แน่ว่าเขาอาจจะได้รับการช่วยเหลือไปแล้ว

ทว่า ถึงแม้เรื่องราวจักเป็นเช่นนี้ เขาก็มิอาจตายได้

เขาเป็นบิดาแท้ ๆ ของตน ย่อมไม่มีทางไม่สนใจความเป็นความตายของบุตรชายตนเองอย่างแน่นอน

ฮ่องเต้เยี่ยนมั่นใจในเรื่องนี้เป็นอย่างมาก หากแต่เขาหาได้รู้ไม่ว่า เสด็จพ่อของตนเองนั้นไม่ต้องการเขาอีกต่อไปแล้ว

เมืองหลวง

ราชทูตจากเป่ยเยี่ยนพลางเอ่ยอธิบายเรื่องราวทุกอย่าง

“สงครามที่เกิดขึ้นนั้น ต้นเหตุเกิดจากอดีตฮ่องเต้ จักรพรรดิในยามนี้เพียงต้องการกองกำลังทหารของเป่ยเยี่ยนกลับคืนไปเท่านั้น ส่วนอดีตฮ่องเต้ ยกให้หนานฉีเป็นผู้จัดการได้เลยพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวอวี้ที่กำลังอ่านสาส์นตราตั้งจากเป่ยเยี่ยนนั้น

เป่ยเยี่ยนยินยอมทำตามค่าเรียกร้องที่หนานฉีเรียกไปทั้งหมด ทั้งยังยินยอมสละเมืองหลายแห่งให้อีกด้วย พลางรับปากว่าจะส่งมอบเหมืองหินเซวียนอิงให้อีก

ฮ่องเต้เยี่ยนชราผู้นี้ช่างเก็บกดอารมร์โกธรของตนเองได้เก่งเสียจริง

ประกาศกร้าวว่าละทิ้งบุตรชายของตนเอง เพื่อมอบคำอธิบายให้กับเหล่าราษฎรชาวเป่ยเยี่ยน ทั้งยังโยนความผิดทั้งหมดไปให้บุตรเนรคุณผู้นั้นอีกด้วย

ช่างเด็ดขาดในการตัดสินใจเสียจริง

ใบหน้าของเซียวอวี้พลันเต็มไปด้วยความความเฉยเมย

เมื่อเซียวอวี้ได้ยินว่านางจะออกจากวังนั้น เขาก็นึกอดเป็นกังวลไปไม่ได้

“ให้หยิ่นเอ้อร์และคนอื่น ๆ ติดตามเจ้าไปด้วย กลับมาเร็ว ๆ หน่อยเล่า”

เขายกมือขึ้นคล้องรอบคอของนาง ก่อนจะพรมจูบอย่างดูดดื่มในทันที

……

หลังจากที่ราชทูตเป่ยเยี่ยนลงนามในสัญญาสงบศึกนั้น เขาก็นำศาสน์ที่เป็นลายลักษณ์อักษรของฮ่องเต้หนานฉีลงไปที่เมืองเซวียนด้วยตัวเอง

เมืองเซวียน

หลังจากที่จู้กั๋วกงเห็นศาสน์แล้วนั้น เขาก็ทำการปล่อยตัวกองกำลังทหารของเป่ยเยี่ยนไปในทันที

ภายในห้องขัง เมื่ออดีตฮ่องเต้เยี่ยนเห็นเหล่าพลทหารของตนเองถูกปล่อยตัวออกไปนั้น ภายในใจพลันรู้สึกหดหู่ขึ้นมา

ก่อนจะรีบร้อนคว้าประตุเหล็กเอาไว้ พลางร้องตะโกนถามผู้คุมหนานฉีด้วยความบ้าคลั่งว่า

“พวกเจ้าทำอันใดกัน!”

“เป่ยเยี่ยนลงนามยินยอมยกที่ดินเป็นค่าชดเชยให้กับหนานฉีแล้ว พวกเจ้าออกไปได้แล้ว”

“เป็นไปไม่ได้!” อดีตฮ่องเต้เยี่ยนพลันมีท่าทีไม่เชื่อไปในทันที

เขายังอยู่ที่นี่ ผู้ใดเป็นคนยินยอมเจรจาสงบศึกกัน!

ผู้คุมพลางเอ่ยออกมาด้วยท่าทีประชดประชันว่า

“จักเป็นไปไม่ได้ได้อย่างไรกัน? ไม่เพียงแต่ยอมสละดินแดนให้หนานฉีเท่านั้น ราชทูตเป่ยเยี่ยนของท่านยังกล่าวอีกว่า ต้องการนำกองกำลังทหารของเป่ยเยี่ยนกลับไปเท่านั้น หาได้ต้องการฮ่องเต้ที่ถูกทิ้งเช่นท่านไม่”

รอบดวงตาของอดีตฮ่องเต้เยี่ยนพลันแดงก่ำไปในทันที

เขาใช้แรงจับที่ประตูห้องขังเอาไว้ จนมือซีดเผือดไปหมด พลางหันไปถลึงตามองผู้คุมอย่างเอาเป็นเอาตายว่า

“เราคือฮ่องเต้! ผู้ใดกล้าทอดทิ้งเรากัน! ปล่อยเราออกไป ! ! ! ให้ราชทูตน่าตายนั่นมาหาเราเดี๋ยวนี้——”