แม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย นิยาย บท 987

ไม่ควรใส่ไข่ทั้งหมดในตะกร้าใบเดียว ประมุขแคว้นซีหนี่ว์ใจร้อนอยากตามหาคน ย่อมไม่สามารถพึ่งพาเฟิ่งจิ่วเหยียนคนเดียวได้

ดังนั้น นางจึงส่งคนสนิทออกไป ให้พวกนางมาที่หนานฉี ส่วนหนึ่งลอบตามหาคนลับ ๆ อีกส่วนหนึ่งคอยติดตามความคืบหน้าของเฟิ่งจิ่วเหยียน

สายลับเหล่านี้ล้วนถูกเลือกจากยอดฝีมือนับร้อย

เฟิ่งจิ่วเหยียนจับตัวหลิวอิ๋งไว้ และพบปิ่นหยก เมื่อพวกนางสืบทราบ จึงต้องการพาตัวหลิวอิ๋งออกไปทันที

เหล่าสายลับเข้าวังในฐานะของราชทูต ท่าทางมุ่งมั่น

ในตำหนักหย่งเหอ

เฟิ่งจิ่วเหยียนนั่งบนตำแหน่งหลัก พลางเชิญให้พวกนางนั่งลง

นางเอ่ยอย่างมีเหตุผล

“ปิ่นหยกอีกครึ่งในมือของหลิวอิ๋ง เป็นชิ้นเดียวกันก็จริง

“ทว่า เรื่องนี้ยังมีเหตุที่น่าสงสัย

“มิควรอาศัยเพียงปิ่นหักชิ้นเดียว แล้วตัดสินว่าหลิวอิ๋งคือซู่ยวน”

ราชทูตก็ตระหนักได้ถึงความจริงข้อนี้ แต่พวกนางก็ได้ไตร่ตรองแล้ว

“ฮองเฮาเพคะ ขอทูลท่านตามตรง ท่านประมุขของเรา...ท่านประชวรหนักมาก เกรงว่าจักรอนานขนาดนั้นมิได้

“ข้อสงสัยที่ท่านกล่าวถึงนั้นมีอยู่จริง ทว่า ปิ่นหักอยู่ในมือของหลิวอิ๋ง กอปรกับอายุของนาง สิ่งเหล่านี้สอดคล้องกับตัวตนของใต้เท้าซู่ยวนเพคะ”

“ถูกต้องอย่างที่ว่า! แต่พวกเราต้องการพาคนกลับไปก่อน เพื่อให้ท่านประมุขได้พบหน้าเพคะ!”

“หม่อมฉันขอบังอาจพูดคำที่ไม่น่าฟัง หากคิดถอยหลังหมื่นก้าว ถึงแม้หลิวอิ๋งจะมิใช่น้องสาวฝาแฝดของท่านประมุขแคว้นก็ตาม ทว่ายามนี้อาการของท่านประมุขแคว้นทรุดหนัก การมีคนผู้นี้ไป อย่างน้อยก็ช่วยปลอบประโลมใจได้บ้าง หวังว่าท่านจะเห็นใจเพคะ!”

พวกราชทูตยืนขึ้นและทำความเคารพโดยพร้อมเพรียง สีหน้าจริงจังเคร่งขรึม

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่แสดงสีหน้าใด ๆ เพียงมองพวกนางอย่างเรียบเฉย

เวลาของประมุขแคว้นซีหนี่ว์เหลือไม่มากแล้ว พวกนางร้อนใจพาคนกลับไปก่อน มิอาจตำหนิกันได้

หลังจากไตร่ตรองแล้ว เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยอย่างชัดเจน

“คนผู้นั้น ข้ายอมให้พวกเจ้าพากลับไปได้

“ทว่าเรื่องนี้ ข้ายังจะสืบสวนต่อไป

“พวกเจ้าจะต้องชี้แจงให้ประมุขแคว้นได้ทราบด้วย และให้นางได้พิจารณาเอง”

เหล่าราชทูตหันไปมองหน้ากัน จากนั้นจึงตอบตกลงโดยไม่ลังเล

เมื่อพวกนางกลับออกไปแล้ว หว่านชิวถามอย่างกังวล

“ฮองเฮาเพคะ เรื่องยังไม่คลี่คลายแน่ชัด ท่านจะให้พวกนางพาคนไปจริง ๆ หรือเพคะ?”

ดวงตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนสงบนิ่ง มองออกไปนอกตำหนักอย่างเย็นชา

“มิใช่ปัญหาใหญ่อะไร”

หว่านชิวครุ่นคิดเงียบ ๆ เกรงว่าหากน้าหญิงคนนั้นฟื้นคืนความรุ่งโรจน์ จักสร้างปัญหาอีกกระมัง

……

เมื่อได้รู้ว่าท่านป้าตัวจริงของตนเป็นถึงประมุขแคว้น เจิ้งจีก็ตื่นเต้นมากจนเป็นลมหมดสติไป

เมื่อนางตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตนอยู่ในรถม้าที่มุ่งหน้ากลับไปยังแคว้นซีหนี่ว์แล้ว ท่านแม่นั่งอยู่ข้างกายของนาง เช็ดเหงื่อให้นางด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

“ท่านแม่ ข้ามิได้ฝันไปใช่ไหมเจ้าคะ!” เจิ้งจีแย้มยิ้มอย่างมีความสุข หัวใจเต้นรัวเหมือนกลอง

ช่วงหลายวันนี้ อารมณ์ของนางขึ้น ๆ ลง ๆ จนทนการถูกกระตุ้นไม่ไหวแล้ว

หลิวอิ๋งจับมือของนางไว้ ยืนยันกับนางอย่างหนักแน่น

“เป็นเรื่องจริงสิ! พวกเรากำลังไปที่แคว้นซีหนี่ว์ เพื่อพบท่านป้าของเจ้ากัน!”

เจิ้งจีร้องไห้อย่างเป็นสุข

นางโผเข้ากอดท่านแม่ “เช่นนั้นข้าจะกลายเป็นองค์หญิงแล้วใช่หรือไม่? ท่านแม่! ท่านต้องออกหน้าขอร้องท่านป้า ให้แต่งตั้งข้าเป็นองค์หญิงนะเจ้าคะ!”

หลิวอิ๋งรับปากอย่างเต็มใจ

“ได้สิ ตามใจเจ้าหมดเลย!”

พริบตานั้นดวงตาของนางมืดลง

ได้ยินว่าประมุขแคว้นซีหนี่ว์ประชวรหนัก เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว

ที่รีบร้อนตามหาน้องสาว เพียงเพื่อต้องการให้มีผู้สืบทอดบัลลังก์เท่านั้น

กล่าวอีกนัย ตำแหน่งประมุขแคว้น ช้าเร็วก็จะตกเป็นของนาง...