แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย นิยาย บท 860

“ฟังแบบนี้แล้ว ฉันน่าจะเป็นผู้เข้าแข่งขันที่การศึกษาต่ำสุดในการแข่งขันนี้เลยหรือเปล่า?” เสี่ยวเชี่ยนเบ้ปาก คนพวกนี้เจอของยากแล้ว ประสบการณ์แพทย์คลินิกของเธอเมื่อรวมชาติที่แล้วกับชาตินี้เข้าด้วยกัน มีแค่หมออายุเยอะอย่างศาสตราจารย์หลิวเท่านั้นแหละที่จะสู้ได้ มาเทียบเรื่องประสบการณ์กับเธอไม่เท่ากับแพ้ตั้งแต่เริ่มเลยเหรอ?

“การแข่งอะไรเหรอ?” อวี๋หมิงหลางยังไม่รู้เรื่องนี่เลย

เสี่ยวเชี่ยนเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง น้องชายของอาจารย์ที่ปรึกษาสมัยมอปลายของเธอเป็นสปอนเซอร์ วางแผนอยากให้เธอเข้าร่วมแข่งขันด้วย เสี่ยวเชี่ยนเล่าหมด

อวี๋หมิงหลางหน้านิ่ว

มีคนวางแผนเล่นงานเมียเขา แต่เขาเพิ่งจะรู้เอาตอนนี้

“เรื่องนี้แปลกๆ เรื่องไร้สาระระหว่างคุณกับอาจารย์ที่ปรึกษามอปลายมันไม่ถึงกับต้องเว้นช่วงนานขนาดนี้แล้วเพิ่งมาแก้แค้น เบื้องหลังต้องมีคนสั่งการแน่”

สมกับเป็นเสี่ยวเฉียง แค่ฟังนิดหน่อยก็วิเคราะห์เรื่องพวกนี้ออกมาได้ ซึ่งคิดแบบเดียวกับเสี่ยวเชี่ยน

“ฉันให้พี่ใหญ่ไปช่วยสืบแล้ว”

ถูกพี่ใหญ่ชิงตัดหน้าไปก่อน เสี่ยวเฉียงไม่สบอารมณ์เล็กน้อย

“เรื่องสำคัญขนาดนี้ทำไมคุณเพิ่งบอกผมตอนนี้?” ควรจะพูดตั้งแต่ตอนเขากลับมาถึงบ้าน เขาจะได้ไปสืบ เรื่องแบบนี้จำเป็นต้องบอกพี่ใหญ่ด้วยเหรอ

เสี่ยวเชี่ยนจ้องหน้าเขา ไม่ตอบคำถามนี้ สายตาเธอเหมือนกำลังบ่น นายไปคิดเอาเองนะว่าเมื่อกี้ฉันมีโอกาสได้พูดไหม?

นายกลับบ้านมาทำอะไรไปบ้าง ไม่รู้เลยหรือไง?

ครั้นแล้วเสี่ยวเฉียงก็นึกออก

ลีลารักอันเล่าร้อนในอ่างอาบน้ำ น้ำสาดกระเซ็นไปทั่ว นัวเนียกันดั่งตัวติดกาวไว้ คำพูดอันแสนหวาน

พอนึกถึงฉากอันเร่าร้อนนั้นภายในห้องน้ำที่มีไอร้อนจากน้ำอุ่น เธอได้ฝากรอยนิ้วมือไว้บนกำแพงสีเข้ม…

สีหน้าของเสี่ยวเฉียงขรึมลงเล็กน้อย โชคดีที่ภายในร้านเนื้อย่างมีควันอบอวลอยู่ จึงไม่มีใครเห็นสีหน้าของเขาชัด เขาหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มให้ชุ่มคอ

“อันที่จริงมาพูดตอนนี้ก็ยังไม่สายไป”

เสี่ยวเชี่ยนมองบนใส่เขา ไอ้หน้าด้าน

ตัวเขาเองนั่นแหละที่อดรนทนไม่ไหว กลับมายังไม่ทันได้ให้เธอเล่านู่นเล่านี่ให้ฟังเขาก็ลากเธอเข้าห้องน้ำไปแล้ว ยังจะมีfaceมาถามแบบนี้อีก

“เดี๋ยวกลับไปผมจะปรึกษาเรื่องนี้กับพี่ใหญ่หน่อย” เสี่ยวเฉียงแสร้งทำเป็นไม่เห็นสายตาอาฆาตของเมียตัวเอง เขายังคิดเอาไว้ว่ากินเสร็จจะกลับไปต่อด้วยซ้ำ

ประเด็นนี้ต่อความยาวไม่ได้แล้ว ลำบากอะไรก็ได้แต่อย่าให้เมียลำบาก ไม่อย่างนั้นเสี่ยวเฉียงน้อยหิวตาย

“นายไม่กลัวว่าฉันจะทำตัวเองขายหน้าเหรอ? ไม่มีความไม่อยากให้ฉันเข้าร่วมเลยเหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนยังคิดว่าอวี๋หมิงหลางจะคิดเหมือนอาจารย์เธอที่พยายามห้ามไม่ให้เธอเข้าร่วมแข่งขัน

“การแข่งขันแบบนี้ถ้าคุณไม่มั่นใจคงไม่มีทางเข้าร่วม เมียผมเป็นคนที่วางแผนรอบคอบเสมอ เรื่องไหนที่ไม่มีผลประโยชน์คุณไม่มีทางยุ่งด้วยหรอก”

อวี๋หมิงหลางพูดถึงนิสัยของเสี่ยวเชี่ยนออกมาได้แม่นยำ เมียของเขาเป็นประเภทที่เสียอะไรก็ได้แต่ห้ามเสียเปรียบ เรื่องแบบนี้ถ้าเธอกล้าตอบรับก็แสดงว่ามั่นใจในระดับหนึ่งแล้ว

“มีอยู่สำนวนหนึ่งพูดว่าไงนะ ที่ใช้บรรยายคนที่ไม่มีทางยอมเสียเปรียบแม้แต่นิดเดียว”

เสี่ยวเฉียงหมายถึง พระกินรวบแปดทิศ มันติดอยู่ที่ปากเขานึกไม่ออก

“ชั่งฟืนนับเมล็ดข้าวก่อนหุง” พ่านพ่านกินปีกไก่พลางตอบ

บนหัวของอวี๋หมิงหลางเหมือนมีอีกาบินอยู่ กา กา

ไอ้หนูนี่…ปากร้ายจริงๆ

“ลูกจ๊ะ มันหมายความว่าอะไรเหรอ?” ต้าอีไม่เข้าใจ

“ชั่งฟืนนับเมล็ดข้าวก่อนหุงหมายถึงคิดเล็กคิดน้อยฮะ” พ่านพ่านตอบอย่างจริงจัง

หาเรื่องใครไม่หา ดันมาหาเรื่องผู้หญิงใจแคบชอบคิดเล็กคิดน้อยที่สุดของตระกูลอวี๋

เห็นเสี่ยวเชี่ยนยิ้มอย่างภูมิใจที่เอาชนะเด็กอนุบาลได้อวี๋หมิงหลางก็วางใจแล้ว

เมียเขาไม่มีทางเสียเปรียบในการแข่งครั้งนี้แน่

อาเชี่ยนที่ขนาดหลานตัวเองยังไม่เว้น แล้วนับประสาอะไรกับคนที่กล้าเข้ามาท้าทายเธอ

พอกลับไปเสี่ยวเฉียงก็ปรึกษากับพี่ใหญ่ และที่ค่อนข้างเหนือความคาดหมายก็คือ พี่ใหญ่กลับสืบไม่พบคนที่เป็นตัวการอยู่เบื้องหลัง

พี่ใหญ่สืบไม่ได้ งั้นก็หมายความว่าอีกฝ่ายระมัดระวังตัวมาก จงใจหลบอิทธิพลของตระกูลอวี๋ ตกลงว่าจงใจเล่นงานเสี่ยวเชี่ยนหรือตระกูลอวี๋กันแน่ เรื่องนี้ยังไม่อาจรู้ได้

สองพี่น้องปรึกษากันให้ดูลาดเลาไปก่อน อีกฝ่ายยังไม่ลงมือก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าลงมือขึ้นมาตระกูลอวี๋ต้องเจอแน่นอน ถึงตอนนั้นค่อยคิดหาวิธีรับมือ

อวี๋หมิงหลางไม่ห่วงเรื่องความสามารถของเมียตัวเองอยู่แล้ว เธอไม่เครียดเขาเองก็ไม่มีอะไรต้องเป็นกังวล ทั้งสองคนกินอิ่มนอนหลับสบาย ใช้โอกาสที่อวี๋หมิงหลางได้หยุดสองวันนี้นอนมันทุกมุมของบ้าน

ผลจากการมีค่ำคืนอันเร่าร้อนก็คือเสี่ยวเชี่ยนนอนหมดแรงติดต่อกันสองวัน วันนี้เสี่ยวเฉียงไปทำงาน ส่วนเธอกำลังนอนหลับอย่างสบายบนที่นอน ทันใดนั้นก็มีเสียงโครมครามที่ประตูบ้าน

ศาสตราจารย์หลิวหอบเอกสารยืนรออยู่ด้านนอก พอเห็นเสี่ยวเชี่ยนในสภาพสะลึมสะลือที่คอมีรอยจูบที่เห็นได้ชัด เธอก็โมโหควันแทบออกหู

“เสี่ยวปืนเหล็กทำไมเธอถึงได้ทำตัวแบบนี้? ฉันรอเธออยู่ที่มหาลัยตลอดช่วงเช้าแต่เธอกลับนอนอยู่บ้านเนี่ยนะ? มือถือก็ปิดเครื่อง โทรเข้าบ้านก็ไม่รับ พรุ่งนี้จะแข่งแล้วเธอรู้บ้างหรือเปล่า?”

เสี่ยวเชี่ยนหาวออกมา เมื่อคืนกว่าเธอจะได้นอนก็ตีสาม อวี๋หมิงหลางไอ้คนหน้าด้าน เธอนอนๆอยู่ก็มาลอบโจมตีเธอ นี่นอนมาตั้งนานยังไม่หายง่วงเลย

“โทรศัพท์แบตหมดค่ะ ส่วนโทรศัพท์บ้านอวี๋ไข่เหล็กดึงสายออก ไม่เกี่ยวกับหนูนะคะ” เสี่ยวเชี่ยนโยนความผิดให้อวี๋หมิงหลางอย่างหน้าไม่อาย

“พวกเธอสองคนนี่มันทำตัวเป็นฮ่องเต้ไม่รีบแต่ขันทีรีบจริงๆ”

เดี๋ยวนะ ประโยคนี้มันแปลกๆตรงไหนชอบกล